บทที่ 73 ร้านอาหารบ้านเฉิน

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันที่ภัตตาคารจีนของโรงแรมแชงกรี-ลาเสร็จ พวกเราก็เตรียมตัวออกเดินทางกลับกว่างเฉิง ก่อนออกเดินทาง ผมหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาหลิวซิน

"พี่ซิน พวกเรากำลังจะกลับกว่างเฉิงแล้วครับ ขอบคุณพี่มากสำหรับการต้อนรับ"

เสียงหัวเราะที่ร่าเริงของหลิวซินดังมาจากปลายสาย: "ขับรถระวังด้วยนะ ฉันก็กำลังจะไปกว่างเฉิงในอีกไม่กี่วัน ไว้เจอกัน"

"ครับพี่ซิน พี่มีธุระก็เชิญก่อนนะครับ ไม่รบกวนแล้ว" ผมวางสายแล้วสตาร์ทรถขับออกจากโรงแรม

รถวิ่งไปบนทางด่วนอย่างราบรื่น ฟางผิงนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ส่วนเฉินหลิงหลับไปอย่างเงียบ ๆ ที่เบาะหลัง ภายในรถเงียบไปชั่วขณะ ฟางผิงหันมามองผมแวบหนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย: "ไอ้ตัวแสบตัวน้อย คิดอะไรอยู่?"

ผมจับพวงมาลัย สายตาจับจ้องไปที่ทางด่วนที่ทอดยาวอยู่ข้างหน้า: "พี่ครับ พี่ว่าต่อไปผมจะสามารถเป็นเหมือนคนอย่างเฉินเจิ้งได้ไหม? มีอาชีพการงานที่ประสบความสำเร็จ และมีกลุ่มพี่น้องที่ไว้ใจได้พร้อมที่จะติดตามเขา"

ฟางผิงส่ายศีรษะเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน: "เจ้าโง่ ทำตัวของเราให้ดีก็พอแล้ว จะต้องไปเป็นคนอื่นทำไม?" เธอหยุดเล็กน้อย สายตาอ่อนโยน "ดูสิ ถึงแม้เฉินเจิ้งจะดูดีมีสง่า แต่เส้นทางที่เขาเดินมานั้นต้องเจอเรื่องอันตรายมากมายแน่นอน พี่แค่หวังว่านายจะปลอดภัยก็พอ"

พูดไปเธอก็หันไปมองเฉินหลิงที่หลับอยู่ เสียงเบาเหมือนพูดกับตัวเอง: "หวังว่าชีวิตจะดำเนินต่อไปแบบนี้ตลอดไปนะ"

ผมยื่นมือไปจับมือเธอ ปลายนิ้วลูบหลังมือเธอเบา ๆ แล้วพูดอย่างหนักแน่น: "ต้องเป็นไปได้แน่นอนครับ"

หลังจากกลับถึงกว่างเฉิง ผมก็ส่งเฉินหลิงกับฟางผิงกลับบ้านก่อน

"พวกเธอพักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปที่ห้องไพ่นกกระจอกหน่อย" ผมปิดประตูรถแล้วโบกมือให้พวกเธอ

พอไปถึงห้องไพ่นกกระจอก ผมก็โทรหาเจี่ยจาง ไม่นานนักเธอกับพี่หลี่ก็รีบมาถึง พี่หลี่ถือถุงพลาสติกที่พองอยู่ยื่นให้ผมพร้อมรอยยิ้ม: "อาเฉิน นี่เป็นกุนเชียงจากบ้านเกิด เอาไปแช่ตู้เย็นนะ เอาไปผัดพริกนี่เด็ดขาดเลย"

ผมรับของฝากมา แล้วกำชับพวกเขาให้ทำความสะอาดให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินไปที่ร้านขายของชำของเจี่ยต้าที่อยู่ติดกัน

ในร้านไม่มีลูกค้ามากนัก มีเพียงวัยรุ่นสองสามคนกำลังเล่นเครื่องสล็อตในมุม เสียงเครื่องจักรดัง "กริ๊ง ๆ ๆ" เจี่ยต้านั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ กำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จนตากลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ผมย่องเข้าไปแอบฟังอย่างเบา ๆ ได้ยินเธอพูดด้วยภาษาถิ่นบ้านเกิดว่า: "ได้เลย เดี๋ยวฉันจะพาไปกินห่านย่างหล่ายเฝิ่นของกว่างเฉิงนะ เมื่อนายมาถึง..."

ทันใดนั้นเจี่ยต้าก็หันกลับมาเห็นผมยืนแอบยิ้มอยู่ข้างหลัง ใบหน้าของเธอแดง "ฉ่า" ทันที: "ไอ้อาเฉินบ้า เดินไม่มีเสียงเลย!" เธอรีบพูดกับปลายสาย: "น้องชายฉันมาแล้วนะ เดี๋ยวฉันโทรกลับไปหาทีหลัง"

"เป็นคู่ที่นัดดูตัวใช่ไหม? ตกลงปลงใจแล้วเหรอ?" ผมถามพร้อมรอยยิ้ม

ใบหน้าของเจี่ยต้าแดง: "ยังไม่ถึงไหนหรอก แค่คนที่มาเมื่อวันตรุษจีนนั่นแหละ จางเจี๋ย"

ผมนึกย้อนไป: "พอจำได้อยู่ หน้าตาธรรมดา คนซื่อสัตย์ ที่ไปทำงานที่หยางเฉิงนั่นเหรอ?"

เจี่ยต้าพยักหน้า ใช้นิ้วมือบิดผ้ากันเปื้อนอย่างไม่รู้ตัว

"หาเวลาชวนเขามาเที่ยวหน่อยสิ" ผมพูด "ถ้าเหมาะสม ก็ให้เขาย้ายมาทำงานที่นี่เลยไหมล่ะ"

เจี่ยต้าส่ายหน้า: "เขามีงานต้องทำนี่นา"

"ถ้าเขาอยากทำธุรกิจฉันจะออกเงินให้" ผมยักไหล่ "หรือจะให้ฉันเปิดร้านใหม่อีกร้านให้พวกเธอ?"

เจี่ยต้าเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะกำลังคิดอย่างจริงจัง สุดท้ายก็โบกมือ: "ไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ"

หลังจากทำธุระเสร็จ ผมกลับไปที่อาคารอพาร์ตเมนต์ด้านล่าง หยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาฟางผิง

"ลงมาข้างล่าง ไปกินข้าวข้างนอกกัน"

ไม่นานนัก ฟางผิงและเฉินหลิงก็ขึ้นรถ ฟางผิงคาดเข็มขัดนิรภัย หันมามองผม: "จะไปกินข้าวที่ไหน?"

ผมยิ้มอย่างลึกลับ: "ไปถึงแล้วก็จะรู้เอง"

รถจอดที่หน้า "ร้านอาหารบ้านเฉิน" เฉินหลิงมองป้ายร้านอย่างสงสัย: "นี่คือร้านอาหารที่เฉินเจิ้งเคยเปิดเหรอคะ?"

ยังไม่ถึงเวลาเย็น ร้านจึงมีลูกค้าเพียงโต๊ะเดียวเท่านั้น เจ้าของร้านผู้หญิงเห็นพวกเราเข้ามา ก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น: "มากินข้าวเหรอคะ?"

"มีห้องส่วนตัวไหมครับ?" ผมถาม

"มีค่ะ เชิญตามมาทางนี้เลย" เจ้าของร้านพาพวกเราเดินผ่านห้องโถง แล้วเปิดประตูห้องส่วนตัวเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง

หลังจากนั่งลง เจ้าของร้านก็ยื่นเมนูให้: "ลูกค้าจะทานอะไรดีคะ?"

"เอาเมนูเด็ดของร้านเลยครับ พวกเรามีกันสามคน"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวมานะคะ รอสักครู่" เจ้าของร้านยิ้มแล้วเดินออกไป

ไม่นานนัก อาหารหลายอย่างก็ถูกนำมาเสิร์ฟ—ซี่โครงหมูเต้าซี่, ไข่ตุ๋นหนอนข้าว, ไก่แช่เหล้า, ผัดผักตามฤดูกาล, และซุปสาหร่ายทะเลใส่ไข่ที่กำลังร้อนระอุ เป็นอาหารบ้าน ๆ ง่าย ๆ แต่มีรสชาติกวางตุ้งแท้ ๆ

"ทำไมไม่จ้างคนมาช่วยล่ะครับ?" ผมถามไปอย่างไม่ตั้งใจ

เจ้าของร้านจัดชามตะเกียบไปพลางตอบไปพลาง: "ตอนนี้ยังไม่ยุ่งค่ะ พนักงานทุกคนกำลังช่วยงานอยู่ในครัวหลังบ้าน"

ผมคีบซี่โครงหมูขึ้นมาหนึ่งชิ้น แสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ตั้งใจ: "ร้านนี้คือร้านที่เฉินเจิ้งกับเฉินตงซิงเคยเปิดใช่ไหมครับ?"

มือของเจ้าของร้านชะงักไปทันที สายตาของเธอดูระแวดระวัง: "ใครบอกคุณคะ?"

"ผมกับท่านเฉินก็ถือว่าเป็นเพื่อนกัน" ผมยิ้ม "เขาเคยเล่าให้ผมฟัง ผมมาที่กว่างเฉิงพอดี ก็เลยแวะมาดู"

"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง" เจ้าของร้านถอนหายใจโล่งอก ดึงเก้าอี้นั่งลง: "คุณลูกค้าคะ ฉันชื่ออาจวน เมื่อก่อนเคยเป็นพนักงานที่นี่ พอเจ้านายพวกเขาหนีไป ฉันก็เลยเปิดร้านอาหารนี้ต่อไป"

เธอเช็ดมือ แล้วสายตาก็ดูคิดถึง: "พูดถึงแล้ว ปี 94 พวกเขากลับมาครั้งหนึ่ง แล้วยกกิจการร้านนี้ให้ฉัน จากวันนั้นก็ผ่านมาหกเจ็ดปีแล้ว" เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังถามออกมา: "ตอนนี้พวกเขาเป็นยังไงบ้างคะ? คุณเฉินเจิ้งกับคุณเฉินตงซิงสบายดีไหมคะ?"

ผมหยุดเล็กน้อย ก้มลงจิบซุป: "สบายดีครับ"

อาจวนยิ้ม: "ก็ดีแล้วค่ะ พวกเขาเป็นคนดี"

ฝีมือการทำอาหารของเธอดีจริง ๆ พวกเราสามคนกินอาหารบนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง เฉินหลิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตบพุงที่ป่อง: "อิ่มมากเลย"

ผมไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน อาจวนรีบโบกมือ: "คุณเป็นเพื่อนของพวกเขา คุณมากินข้าวที่นี่ไม่คิดเงินหรอกค่ะ"

ผมหยิบธนบัตรห้าร้อยหยวนออกมา "แปะ" ลงบนเคาน์เตอร์: "เพื่อนก็ส่วนเพื่อน ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ" พูดจบ ผมก็ไม่หันหลังกลับ พาฟางผิงและเฉินหลิงออกจากร้านขึ้นรถไป

ตอนค่ำ หวยฮ่องกงกลับมาออกรางวัลอีกครั้ง ทันทีที่กลับถึงบ้านหลังอาหารเย็น โทรศัพท์ก็เริ่มดังไม่หยุด ทั้งจากจงฉิง หยางเจียฉี และลูกค้าเก่าคนอื่น ๆ นักพนันเหล่านี้อัดอั้นไม่ได้แทงมาครึ่งเดือน ทุกคนลงเดิมพันหนักกว่าปกติ

จงฉิงซื้อเลขพิเศษแบบคู่ 500,000 หยวน ส่วนหยางเจียฉีหนักกว่านั้น ตรงเข้าไปเหมาเลขพิเศษตั้งแต่ 30 ถึง 40 ทั้งหมดสิบเอ็ดตัว ตัวละ 100,000 หยวน ถ้าถูก เธอจะต้องได้เงิน 4.1 ล้านหยวน ลูกค้าคนอื่น ๆ ก็ลงไม่น้อย เมื่อรวมกันแล้วยอดเดิมพันในคืนนี้เกินสามล้านหยวน

เฉินหลิงจัดบิลเดิมพันให้ผม ผมกวาดตาดู แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาอาหวัง แต่รายงานไปเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น เป็นบิลเดิมพัน 1.5 ล้านหยวน ส่วนของหยางเจียฉีและจงฉิง 1.6 ล้านหยวน ผมเก็บไว้เองทั้งหมด

เฉินหลิงมองผมอย่างสงสัย: "ทำไมพี่ถึงลงแค่ครึ่งเดียวคะ?"