บทที่ 74 ความทุกข์ใจของอาหวัง

"ตอนนี้เรามีทุนอยู่บ้างแล้ว" ผมวางโทรศัพท์ "ผมอยากลองเป็นเจ้ามือดูบ้าง"

"ถ้าพวกเขาถูกรางวัลขึ้นมาล่ะ?" เฉินหลิงแสดงความกังวล "ต้องเสียเงินหลายล้านเลยนะคะ"

ผมยิ้มเล็กน้อย: "ถ้าพวกเขาไม่ถูกล่ะ? เราก็จะได้เงินฟรี ๆ ล้านกว่าบาทไม่ใช่เหรอ?"

ในเวลานั้น ฟางผิงอาบน้ำเสร็จพอดี ได้ยินพวกเราเถียงกันก็เดินมาดูบิลเดิมพัน: "ใครเป็นคนแทงเนี่ย?"

"ครึ่งหนึ่งเป็นของหยางเจียฉีกับจงฉิงครับ" ผมชี้ไปที่ตัวเลขแถวเหล่านั้น

ฟางผิงเบ้ปาก พึมพำ: "ผู้หญิงพวกนี้ บ้าไปแล้วเหรอ?" เธอตบไหล่ผม "ไม่เป็นไรหรอกอาเฉิน กล้ารับยอดของพวกเขาทั้งสองคนเลย พี่ไม่เชื่อว่าดวงของพวกเราจะสู้พวกเขาไม่ได้"

สามทุ่มครึ่ง พวกเราสามคนนั่งจ้องโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น ภาพถ่ายทอดสดการออกรางวัลสั่นไหว ลูกบอลหลากสีกลิ้งไปมาในเครื่อง

เฉินหลิงตื่นเต้นจนฝ่ามือมีเหงื่อซึม เธอเช็ดมันกับต้นขาไม่หยุด แต่ผมกลับไม่รู้สึกตื่นตระหนกอะไร บัตรธนาคารของผม เฉินหลิง และเจี่ยต้า ยังมีเงินเย็น ๆ สี่สิบสองล้านหยวนอยู่ในนั้น การเดิมพันแค่นี้ไม่คู่ควรกับการตื่นตระหนกเลย

ตัวเลขออกมาทีละลูก จนกระทั่งลูกสุดท้ายตกลงมา— 49

"งวดแรกของปีมะโรง ออก 49 มะโรง!"

เฉินหลิงถอนหายใจยาว ๆ ไหล่ที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงในที่สุด ผมยิ้มโอบเธอเข้ามาแล้วจูบที่แก้มเธอ: "เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ ดูสิ เราได้เงินมาหนึ่งล้านหกแสนหยวนแล้วเห็นไหม?"

ยอด 1.5 ล้านหยวนที่ให้ลุงหวังแทงเมื่อคืนนี้ก็ถูกกินไปทั้งหมด

ผมนอนพิงโซฟา จ้องมองเพดานอย่างครุ่นคิด ไม่แปลกใจเลยที่หลิวซินเลือกที่จะเป็นเจ้ามือ สำหรับลูกค้าอย่างผม เขามีไม่รู้กี่คนทั่วทั้งมณฑล ความคิดของนักพนันจริง ๆ แล้วก็คล้าย ๆ กัน บางครั้งเจ้ามือสามารถชนะได้ฝ่ายเดียวจริง ๆ

ผมขับรถตระเวนเก็บเงินจากลูกค้าทีละบ้าน กระเป๋าเดินทางสีดำที่อยู่ท้ายรถหนักขึ้นเรื่อย ๆ พอถึงห้าทุ่มครึ่ง ก็แบ่งเป็นสองถุง บรรจุเงินสด 3.1 ล้านหยวน

ผมมาถึงร้านของอาหวัง ตอนที่ผมเปิดประตูเข้าไป ลูกน้องสองคนของหลิวซินก็ยืนรออยู่ข้างเคาน์เตอร์แล้ว ผมโยนถุงที่บรรจุ 1.5 ล้านหยวนให้พวกเขา ทั้งสองไม่พูดอะไร เริ่มนับเงินอย่างชำนาญ

อาหวังยืนอยู่ข้าง ๆ ผมหยิบบุหรี่จงหัวสองซองจากเคาน์เตอร์ของเขาแล้วยื่นให้ลูกน้องสองคนนั้น: "ลำบากแล้วนะ"

ถึงแม้ทั้งสองจะอายุมากกว่าผม แต่ก็รับบุหรี่อย่างนอบน้อม: "ขอบคุณครับพี่เฉิน"

เมื่อนับเงินเสร็จ พวกเขาก็หิ้วถุงแล้วหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ผมถึงสังเกตเห็นว่าสีหน้าของอาหวังดูไร้อารมณ์ ดวงตาเหม่อลอยจ้องมองเคาน์เตอร์ ผมโบกมือผ่านหน้าเขา: "เป็นอะไรไป? ทะเลาะกับภรรยาเหรอ?"

อาหวังฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก ใช้นิ้วถูรอยขีดข่วนบนเคาน์เตอร์โดยไม่รู้ตัว: "อาเฉินเอ๊ย พี่... อาจจะต้องหนีอีกแล้ว" เขาหยิบซองบุหรี่ออกมา เขย่าบุหรี่ที่ยับยู่ยี่ออกมาหนึ่งมวน "กำลังคิดอยู่ว่าสถานีต่อไปควรหนีไปเผิงเฉิงดี หรือไปมณฑลอื่นดี"

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ผมขมวดคิ้วถาม

อาหวังพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างแรง ขี้บุหรี่ร่วงกราวบนเคาน์เตอร์: "บ้าเอ๊ย คืนนี้มีไอ้บ้าคนหนึ่งมาแทงที่นี่ บอกว่าจะซื้อ 1, 2, 3 สามตัวตรง เขาโยนเงินทิ้งไว้แล้วก็ไปเลย ตอนนั้นเกือบจะสามทุ่มครึ่งแล้ว"

เขาใช้มือลูบหน้า เสียงแหบเครือ: "ฉันคิดว่ายังไงก็แทงไม่ทันอยู่แล้ว ก็เลยรับกินเอง 1, 2, 3 จะออกครบสามตัวได้ยังไง? นี่มันนิยายชัด ๆ"

ผมตกตะลึง: "สามตัวตรงบ้าอะไรกัน? ... คืนนี้เหมือนจะออก 1, 2, 3 ครบหมดเลยไม่ใช่เหรอ?"

อาหวังตบต้นขาตัวเอง: "ก็ออกครบหมดน่ะสิ! บ้าจริง เงินสองพันหยวน ต้องจ่ายให้เขา 650 เท่า!" เขาขยี้ผม "สวรรค์ต้องการจะฆ่าอาหวังจริง ๆ"

เขาหันหลังจะเดินออกไป: "อาเฉิน ฉันไม่คุยกับนายแล้วนะ ฉันต้องโทรไปบอกให้ภรรยานายรีบเก็บของแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน!" ผมตะโกนห้าม

อาหวังหันกลับมามองผม: "ทำไม?"

ผมกางนิ้วมือคำนวณ: "สองพันหยวน คูณ 650 เท่า..."

อาหวังยิ้มอย่างขมขื่น: "ไม่ต้องคำนวณหรอก หนึ่งล้านสามแสนหยวน" เขากางมือออก "ต่อให้ถอดกระดูกฉันไปต้มซุปก็ไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก"

"รออยู่ที่นี่แหละ"

ผมหันหลังออกไปข้างนอก หิ้วถุงที่หนักอึ้งจากท้ายรถออกมา ซึ่งบรรจุเงินสด 1.6 ล้านหยวน เดินกลับเข้าร้าน ผมวางถุงไว้บนพื้น: "โทรศัพท์ไป บอกให้อีตาบ้าคนนั้นมารับเงิน"

อาหวังเบิกตากว้าง: "อาเฉิน นาย...?"

"ผมยอมแพ้พี่หวังเลยจริง ๆ" ผมขยี้ขมับ "คืนนี้ผมกล้าหาญที่จะรับกินแล้วได้เงินมา 1.6 ล้านหยวน ส่วนพี่น่ะ รับกินแค่สองพันหยวน แต่ต้องเสีย 1.3 ล้านหยวน ผมเห็นแล้วก็กลัว"

ผมจุดบุหรี่ พ่นควันออกมา: "เดิมทีหลังจากการออกรางวัลคืนนี้ ความมุ่งมั่นที่จะรับกินเองของผมยิ่งแข็งแกร่งขึ้น แต่พี่หวังมาทำลายจิตใจผมซะหมด"

ผมเคาะเคาน์เตอร์: "รีบโทรเรียกเขาให้มารับเงินเถอะ"

อาหวังถูมือ ลังเล: "อาเฉิน จริง ๆ นายไม่ต้อง..."

ผมขัดเขาโดยตรง: "ยังจำที่พี่พูดกับผมเมื่อสองปีก่อนได้ไหม ตอนที่ผมเล่นตู้สล็อตจนหมดตัว?"

เขาตะลึงไปชั่วขณะ

ผมจ้องตาเขา: "พี่บอกว่าผมยังหนุ่มอยู่ ถ้าพี่ไม่ช่วยผมที่นี่ ก็ไม่มีใครช่วยผมแล้ว จำได้ไหม?"

อาหวังกระแอมสองครั้ง เลี่ยงสายตาผม: "นานแล้ว ลืมไปแล้ว"

"อย่าพูดมากเลย" ผมตบถุงเงิน "รีบโทรศัพท์เถอะ"

อาหวังถอนหายใจ แล้วกดหมายเลข ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชายคนนั้นก็ผลักประตูเข้ามา

ทันทีที่ชายคนนั้นผลักประตูเข้ามา ผมก็รู้สึกประทับใจกับออร่าของเขา เขาอายุประมาณห้าสิบปี ถือมีดแตงโมอยู่ในมือ ทรงผมแบบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีผมบาง ๆ สองสามเส้นทาบอยู่บนหน้าผาก และสวมแว่นตาไว้บนสันจมูก

ผมพยายามกลั้นหัวเราะ นับเงิน 1.3 ล้านหยวนแล้วผลักให้เขา ส่วนเงินที่เหลือ 300,000 หยวน ผมวางไว้บนเคาน์เตอร์โดยตรง

ชายคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ หิ้วถุงเงินแล้วหันหลังเดินออกไป

"พี่ชาย" ผมเรียกเขาไว้ "คุณชื่ออะไร?"

เขาไม่หันกลับมา เพียงแต่ทิ้งคำพูดเบา ๆ ว่า: "เหวินซี" แล้วก็ผลักประตูหายไปในความมืด

พอเขาเดินไปไกลแล้ว ผมก็อดไม่ได้ที่จะก้มตัวลงหัวเราะเสียงดัง: "ฮ่า ๆ ๆ ๆ... อาหวัง พี่กล้ารับกินยอดของเขาด้วยเหรอ? ไม่กลัวว่าเขาจะเสียเงินแล้วถือมีดมาฟันพี่เหรอ? ดูยังไงคนนี้ก็เหมือนมีใบอนุญาตฆ่าคนนะเนี่ย!"

อาหวังเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก: "ใครจะรู้ว่ามันจะแปลกขนาดนี้ ออกได้ยังไง..."

ผมหัวเราะจนตบเคาน์เตอร์: "คนนี้เดินยามค่ำคืนยังไล่ผีได้เลย!"

เมื่อสงบลงแล้ว ผมชี้ไปที่เงิน 300,000 หยวนบนเคาน์เตอร์: "เอาล่ะ เงินนี้พี่ก็รับไปเถอะ"

อาหวังรีบโบกมือ: "อย่างนี้ไม่ได้หรอก"

"ถือว่าผมฝากไว้กับพี่ก่อน" "แล้วก็เงิน 1.3 ล้านหยวนนั่น พี่อย่าคิดมากนะ ไว้มีเงินแล้วค่อยคืน ไม่ต้องคิดมากหรอก ถ้าไม่ใช่พี่หวัง ผมก็ไม่มีวันนี้หรอก"