บทที่ 75 อาวังหวังเฒ่า

ในวันต่อมา ห้องไพ่นกกระจอกก็เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง

ผู้บริหารระดับสูงของโรงงานที่ได้รับเงินทุนจากฮ่องกงและไต้หวัน นำโดยผู้จัดการโจว ต่างก็ทยอยกันกลับมาอุดหนุน ทั้งไพ่ดอกทอง สามใบ บาคาร่า... สลับสับเปลี่ยนเล่นกันไป ค่าคอมมิชชั่นถูกหักอย่างสม่ำเสมอในทุก ๆ วัน ตัวเลขในสมุดบัญชีก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

นับตั้งแต่ฟางผิงย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน เธอก็ไม่ได้เล่นพนันอีกเลย ทุกวันเธอจะว่าง ๆ ก็ชวนเฉินหลิงไปเดินเล่น ช้อปปิ้งหอบหิ้วถุงใหญ่ถุงเล็กกลับมา หรือไม่ก็นั่งดูละครโทรทัศน์บนโซฟา พอดูถึงฉากที่ซาบซึ้งก็จะแอบปาดน้ำตา

ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์เป็นต้นมา หลิวซินและหวงจินเฉิงก็มาที่ห้องไพ่นกกระจอกบ่อยขึ้น

ทั้งสองคนต่างก็แย่งกันเป็นเจ้ามือ จนสุดท้ายไม่มีทางออก จึงตกลงกันว่าจะร่วมหุ้นกันเป็นเจ้ามือ นักพนันเหล่านั้นก็ยินดีที่จะให้พวกเขาร่วมหุ้นกันเป็นเจ้ามือ เพราะจะได้ลงเดิมพันได้หนักขึ้น และเล่นกันได้สนุกเต็มที่มากขึ้น

ในช่วงครึ่งเดือนแรกยังถือว่าราบรื่น นักพนันมีทั้งแพ้และชนะ บรรยากาศถือว่ากลมเกลียว แต่พอเข้าสู่เดือนมีนาคม ทิศทางก็เปลี่ยนไปทันที ทั้งสองคนเป็นเจ้ามือร่วมกันอย่างเข้าขา ไร้ที่ติ ทำให้นักพนันพ่ายแพ้ย่อยยับ ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

หลายคนเริ่มเซ็นสัญญากู้ยืมเงินนอกระบบจากกุ้ยลี่เฉียง

ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่เรื่องแบบนี้ไม่สามารถพูดออกไปได้ เพราะผมเองก็ยังต้องอาศัยพวกเขาในการทำมาหากิน

วันนี้พอกลับถึงบ้าน ฟางผิงไม่ได้ดูละครอย่างที่เคยเป็น เธอ นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแล้วถามผมว่า: "ช่วงนี้คนที่มาที่ห้องไพ่นกกระจอก มีคนชื่อจางไห่ชวนไหม?"

"มี" ผมวางกุญแจรถลง "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

สีหน้าของฟางผิงดูแย่ลงทันที: "จางไห่ชวนเป็นคนของเจี่ยงเทียนอู่ รับผิดชอบการจัดซื้อวัตถุดิบทั้งหมดของโรงงานของเจี่ยงเทียนอู่ในกว่างเฉิง"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" ผมถาม

ฟางผิงสูดหายใจลึก: "บัญชีของบริษัทฉันเป็นคนดูแลมาตลอด วัตถุดิบที่จางไห่ชวนจัดซื้อทั้งหมดเป็นการโอนเงินให้ซัพพลายเออร์ผ่านมือฉัน" เธอเม้มริมฝีปากล่าง "ฉันเพิ่งพบว่า การจัดซื้อวัตถุดิบหลายครั้งในเดือนนี้ของจางไห่ชวน ล้วนเป็นของด้อยคุณภาพ ราคาไม่ถึงหนึ่งในสามของราคาตลาดด้วยซ้ำ"

เธอขยี้ขมับ: "ครั้งนี้ฉันประมาทไปหน่อย"

"แล้วจะทำยังไงดี?" ผมขมวดคิ้ว "ถ้าเกิดความเสียหาย เจี่ยงเทียนอู่ไม่ปล่อยพี่แน่"

ฟางผิงส่ายศีรษะ: "ปัญหาไม่เล็ก แต่ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉันคนเดียว" เธอแค่นเสียงเย็น "ฝ่ายจัดซื้อจะทำเรื่องพรางตาเช่นนี้ไม่ได้ หากไม่มีฝ่ายควบคุมคุณภาพและฝ่ายคลังสินค้าให้ความร่วมมือ"

"ทุกคนต้องรับผิดชอบ" เธอหยุดเล็กน้อย "ช่วงนี้เจี่ยงเทียนอู่อยู่ต่างประเทศ ก็คงต้องดูว่าจะกอบกู้สถานการณ์ได้อย่างไร"

ผมกุมมือเธอไว้: "พี่มีอะไรต้องบอกผมนะ"

ฟางผิงพยักหน้า สายตาซับซ้อน

วันที่ 1 เมษายน ใกล้ถึงเทศกาลเช็งเม้งแล้ว

ผมจัดกระเป๋า อำลาฟางผิงและเฉินหลิง ก่อนออกเดินทาง ผมจับมือฟางผิงกำชับ: "มีอะไรเกิดขึ้นต้องโทรหาผมนะ"

ฟางผิงพยักหน้า: "ได้"

ผมขับรถกลับบ้านคนเดียว ระหว่างทาง ผมโทรหาหวงจินเฉิง: "ช่วงสองวันนี้ผมไม่ไปห้องไพ่นกกระจอกนะ ผมกลับบ้านไปไหว้บรรพบุรุษ สองวันก็จะกลับมาแล้ว"

เสียงของหวงจินเฉิงดังมาจากโทรศัพท์: "ได้เลยอาเฉิน ฉันจะให้ อาหู่ กับ อาเฉียง คอยดูอยู่"

การกลับบ้านครั้งนี้อย่างแรกคือไปไหว้บรรพบุรุษ อีกอย่างก็คือไปดูความคืบหน้าของบ้านหลังใหม่

บ้านวางรากฐานเสร็จแล้วและก่อสร้างไปได้ชั้นหนึ่ง ผมยืนอยู่หน้าไซต์งาน หัวหน้าคนงานกำลังพูดถึงรายละเอียดการก่อสร้างอย่างไม่หยุด ทำให้ผมสับสนไปหมด ทำได้แค่กำชับเขาว่า: "ระมัดระวังความปลอดภัยในการก่อสร้างด้วยนะ"

ในเวลานั้นแม่ตะโกนมาจากที่ไกล ๆ: "อาเฉิน มากินข้าวได้แล้ว!"

ผมตามเธอไปที่บ้านอาคนที่สอง ในช่วงที่สร้างบ้าน พ่อกับแม่ก็พักอาศัยอยู่ที่นี่ พี่สาวคนที่สองและสามกำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ต่างถิ่น ไม่ได้กลับมา

บนโต๊ะอาหารมีชายชราแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ พ่อกวักมือเรียกผม: "อาเฉิน มานี่ มาไหว้คุณปู่หวัง"

ผมรีบเรียกตามอย่างว่าง่าย ชายชราก็ยิ้มแล้วพยักหน้า

พ่อพูดต่อ: "ตอนนายเกิด คุณปู่หวังเคยดูดวงให้นาย บอกว่าต่อไปนายจะมีอนาคตที่สดใส"

ผมถึงได้รู้ว่า ที่แท้เขาคือ คุณปู่หวัง คนนี้เอง!

"คุณปู่หวังครับ" ผมถามอย่างสงสัย "วิชามวยหมาบ้าของลูกพี่ลูกน้องก็เป็นคุณปู่สอนเหรอครับ?"

พอคุณปู่หวังได้ยิน หนวดของเขาก็ชี้โด่: "ไอ้เด็กเหม็นนั่น! ที่ฉันสอนมันคือศิลปะการต่อสู้แบบไร้ขีดจำกัดชัด ๆ ดันเรียกวิชาการต่อสู้อย่างดีว่าเป็นมวยหมาบ้า!"

ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา: "คุณปู่หวังเก่งจริง ๆ ครับ ผมเคยเห็นลูกพี่ลูกน้องใช้หมัดของคุณปู่สู้กับคนเป็นสิบกว่าคนเลย"

เมื่อกินข้าวเสร็จ คุณปู่หวังก็เช็ดปาก: "อาเฉิน ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

"ได้ครับ" ผมลุกขึ้นตามไป

เราเดินเคียงข้างกันบนถนนในหมู่บ้าน แม้คุณปู่หวังจะอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว แต่ร่างกายก็แข็งแรงดี ก้าวเดินมั่นคง สุขภาพจิตใจดีกว่าคนแก่ทั่วไปมาก

เราเดินไปถึงใต้ต้นไทรใหญ่ที่ปากหมู่บ้าน คุณปู่หวังนั่งลงบนเก้าอี้หินยาว แล้วตบที่ข้างตัว: "นั่งลงหน่อย"

ผมก็ทรุดตัวนั่งลง ลมยามค่ำคืนพัดผ่าน เสียงใบไม้ดัง "ซ่า ซ่า"

คุณปู่หวังมองเงาภูเขาที่อยู่ไกลออกไป: "สองปีนี้นายผ่านไปได้ด้วยดีใช่ไหม? เงินทองและผู้มีพระคุณก็ไหลเข้ามาหานายไม่ขาดสาย"

ผมพยักหน้า: "เป็นแบบนั้นจริง ๆ ครับ"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นมาทันทีว่า: "ต่อจากนี้ไป อาจจะต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากแล้ว"

ผมหันไปมองเขา: "คุณปู่หวังหมายความว่าอย่างไรครับ?"

คุณปู่หวังหรี่ตา ใช้นิ้วเคาะเบา ๆ ที่หัวเข่า: "สองปีนี้นายผ่านไปได้ราบรื่นเกินไป สิ่งที่ถึงที่สุดแล้วจะย่อมพลิกผัน"

เขาหันมามองผม ดวงตาที่ขุ่นมัวฉายแววคมกริบ: "ดวงชะตาของนายในปีนี้จะติดโทษ กวานฝู"

"กวานฝูหมายถึงอะไรครับ?" ผมถาม

"หมายถึงภัยจากคุกตาราง"

"คุณปู่หวังหมายความว่าปีนี้ผมจะติดคุกเหรอครับ?"

คุณปู่หวังพยักหน้า: "ใช่" เขาหยุดเล็กน้อย แล้วเสริมว่า: "แต่เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับนายก็ได้"

ลมยามค่ำคืนพัดใบต้นไทร เสียงดัง "ซ่า ซ่า" เสียงของคุณปู่หวังสงบมาก: "คนหนุ่มสาวที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่เนิ่น ๆ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพบกับความล้มเหลวบ้าง"

เขาหันกลับมา: "ถ้านายยังคงราบรื่นเช่นนี้ต่อไป หากถึงวัยสามสิบกว่าแล้วยังไม่พบกับความล้มเหลวเลย นั่นแหละคือเรื่องที่อันตรายที่สุด"

"คุณปู่หวังครับ แล้วต่อไปผมควรทำอย่างไรดี?"

คุณปู่หวังตบไหล่ผม สายตาของเขาสงบนิ่ง: "รับมือด้วยใจที่เป็นกลาง ไม่ต้องคิดอะไร ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน เสียงทุ้มต่ำ: "หลาย ๆ เรื่องเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว มือของโชคชะตาจะผลักดันให้นายเดินหน้าต่อไป"

กลับมาถึงบ้านอาคนที่สอง พ่อก็เดินเข้ามาถาม: "ออกไปกับอาวังหวังเฒ่า แล้วอาวังหวังเฒ่าบอกอะไรนายบ้าง?"

ผมยักไหล่ทำเป็นไม่กังวล: "ไม่ได้พูดอะไรครับ ก็แค่เดินเล่นไปเรื่อย ๆ"

แต่ในใจผมกลับคิดถึงคำพูดของคุณปู่หวังอยู่ตลอดเวลา

วันรุ่งขึ้นหลังจากไหว้บรรพบุรุษเสร็จ ผมก็ขับรถออกเดินทางกลับกว่างเฉิงทันที