บทที่ 76 การถูกลอบทำร้าย

ระหว่างทางกลับกว่างเฉิง คำพูดของอาวังหวังเฒ่ายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ยิ่งเข้าใกล้กว่างเฉิงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้น แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามีอะไรผิดปกติ

"ช่างมันเถอะ ถึงเวลาต้องเผชิญหน้าก็ต้องเผชิญหน้า!" ผมตบพวงมาลัยอย่างแรง

เพิ่งถึงฉางอันเจิ้น ยังไม่ทันถึงบ้าน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากหวงจินเฉิง

"อาเฉิน ตอนนี้นายอยู่ไหน?"

"พี่เฉิง ผมเพิ่งกลับมาจากบ้านเกิด ใกล้จะถึงบ้านแล้วครับ"

"อาเฉิน นายฟังฉันก่อน" เสียงของหวงจินเฉิงฟังดูเร่งรีบ "นายอย่าเพิ่งกลับบ้าน หาที่จอดรถให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันจะให้เหาเจี๋ยไปรับ แล้วค่อยคุยกันตอนเจอกัน"

ผมพยายามระงับความสงสัย: "ได้ครับพี่เฉิง ตอนนี้ผมอยู่บนถนนหน้าทางเข้าชุมชนปี้ไห่ จอดรถไว้ข้างทางแล้ว"

ประมาณสิบนาทีต่อมา รถของลูกพี่ลูกน้อง (เหาเจี๋ย) ก็มาถึง

"อาเฉิน ขึ้นรถ!"

ผมรีบนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ ถามด้วยความไม่สบายใจ: "พี่ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

มือที่ลูกพี่ลูกน้องจับพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้น: "ผู้จัดการโจวของโรงงานไท่เหม่ยกระโดดตึกฆ่าตัวตายเมื่อเช้านี้"

"ในจดหมายลาตาย เขาเขียนว่าแพ้พนันที่ห้องไพ่นกกระจอก ยักยอกเงินของบริษัทไปกว่า 20 ล้านหยวน... " ลูกพี่ลูกน้องหยุดเล็กน้อย "แล้วก็ยังมี..."

"ยังมีอะไรอีก?" ผมซักต่อ

ลูกพี่ลูกน้องส่ายหัว: "ฉันอธิบายให้นายฟังไม่ชัดหรอก เดี๋ยวไปถึงแล้วให้พี่เฉิงเล่าให้ฟังดีกว่า"

ลูกพี่ลูกน้องพาผมไปที่วิลล่าหลังหนึ่งชานเมือง เมื่อผลักประตูเข้าไป หวงจินเฉิง หลิวซิน และหงเจิ้นกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้ามืดครึ้ม อาหูยืนอยู่ข้าง ๆ

"อาเฉิน" หวงจินเฉิงยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้ผม "นายใช้เครื่องนี้ไปก่อน โทรศัพท์เครื่องเก่าของนายให้เหาเจี๋ยไป"

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาให้ลูกพี่ลูกน้อง หวงจินเฉิงสั่งลูกพี่ลูกน้อง: "เอาไปทิ้งที่ไหนก็ได้"

ลูกพี่ลูกน้องพยักหน้า แล้วเดินออกจากวิลล่าไป

หวงจินเฉิงกวักมือเรียกให้ผมนั่ง

"พี่เฉิง พี่ซิน เกิดอะไรขึ้นครับ?" ผมถาม

หวงจินเฉิงสูดหายใจลึก แล้วค่อย ๆ เล่าเรื่องราวทั้งหมด

ปรากฎว่าในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทฮ่องกงและไต้หวัน รวมถึงผู้จัดการโจวด้วย แพ้พนันในห้องไพ่นกกระจอกไปกว่าร้อยล้านหยวน ไม่เพียงแค่นั้น พวกเขายังเป็นหนี้นอกระบบของกุ้ยลี่เฉียงอีกหนึ่งร้อยล้านหยวน

เมื่อเผชิญกับดอกเบี้ยทบต้นร้อยละห้าทุกวัน ไม่มีใครสามารถชดใช้ได้ ดังนั้น กุ้ยลี่เฉียงจึงใช้โอกาสนี้บังคับให้ผู้บริหารระดับสูงเหล่านี้ใช้ตำแหน่งหน้าที่ของตน จัดซื้อวัตถุดิบจากหวงจินเฉิง หลิวซิน และหงเจิ้น ในราคาที่สูงกว่าราคาตลาดถึงสามเท่า ทั้งพลาสติก ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ วัสดุสิ่งทอ...

ผมคิดในใจ: ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด ไม่แปลกใจเลยที่เจ้านายใหญ่สามคนนี้ถึงมาคลุกคลีอยู่กับลูกน้องอย่างพวกเราในห้องไพ่นกกระจอกตลอดเวลา ที่แท้ก็กำลังรอโอกาสที่จะทำเรื่องใหญ่

"ตอนนี้จะทำยังไงดีครับ?" ผมถามหวงจินเฉิง

หลิวซินรับช่วงต่อ: "รอดูสถานการณ์ก่อน ตำรวจได้รับเรื่องแล้ว พวกเราก็กำลังให้คนช่วยตามเรื่องอยู่" เขาตบไหล่ผม "อาเฉิน นายพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว"

ตอนค่ำ ผม ลูกพี่ลูกน้อง และอาหู นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของวิลล่า

หลิวซินกับหวงจินเฉิงผลักประตูเข้ามา อาหูรีบเดินเข้าไปหา: "เป็นไงบ้างครับพี่เฉิง"

สีหน้าของหวงจินเฉิงเคร่งขรึม: "มีปัญหาเล็กน้อย"

หัวใจผมกระตุกวูบ

เขาพูดต่อ: "เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังผู้บริหารระดับสูงกลุ่มนั้นได้ยื่นฟ้องร่วมกันไปยังกระทรวงมณฑลแล้ว ตอนนี้กระทรวงมณฑลสั่งให้สำนักงานตำรวจเมืองต้องทำการตรวจสอบอย่างละเอียด"

หวงจินเฉิงมองมาที่ผม: "อาเฉิน นาย อาหู และกุ้ยลี่เฉียง ถูกออกหมายจับแล้ว"

ผมรู้สึกนิ่งอึ้งไปทันที และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีในเวลานั้น

หวงจินเฉิงถอนหายใจ: "เบื้องบนบอกว่าต้องมีคนรับผิดชอบ อาเฉิน คราวนี้มีคนจงใจเล่นงานพวกเรา"

เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนลง: "ถึงแม้จะยุ่งยาก แต่ตราบใดที่ฉันกับหลิวซินไม่เกิดเรื่องอะไร และจัดการเรื่องภายนอกได้ ก็ไม่น่าจะร้ายแรงมากนัก"

คำพูดชัดเจนแล้ว เขาก็แค่ต้องการให้ผม อาหู และกุ้ยลี่เฉียงออกมาเป็นแพะรับบาป

ที่แปลกคือ ภายในใจผมกลับสงบลง

ใช่สิ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะให้ผมทำเงินหลายสิบล้านหยวนต่อปีได้ยังไง?

คิดอีกที: ถ้าทำงานในโรงงาน อยากจะหาเงิน 40 ล้านหยวน ผมคงใช้เวลาถึงห้าพันปีก็หาไม่ได้

"พี่ซิน พี่มีความเห็นว่ายังไงครับ?" ผมมองไปที่หลิวซิน

หลิวซินถูเม็ดลูกประคำในมือ: "อาเฉิน อาหู ขอให้พวกนายยอมลำบากหน่อย" เขามองขึ้นมา "ถึงเวลานั้น พวกเราจะให้ค่าตอบแทนพวกนาย"

"แล้วกุ้ยลี่เฉียงล่ะครับ?" ผมถาม

"เจ้านายของเขาวางแผนให้เขาหนีออกนอกประเทศไปแล้ว" หลิวซินพูดด้วยน้ำเสียงสงบ "ถึงเวลานั้น พวกนายสองคนก็ผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่เขา"

เขาหยุดเล็กน้อย: "และเรื่องการปล่อยกู้และการบังคับซื้อบังคับขาย นายก็ไม่รู้เรื่องจริง ๆ พอเข้าไปแล้วก็พูดตามความจริงไปเลย"

"ได้ครับ" ผมพยักหน้า "ผมจะทำตามที่พวกพี่บอก"

อาหูก็แสดงความเห็นด้วย: "พี่เฉิง พวกเราจะไปมอบตัวเมื่อไหร่ครับ?"

"รอให้พวกเราจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ลงตัวก่อน" หวงจินเฉิงจุดบุหรี่ "แล้วพวกนายค่อยไป"

ผมยืนขึ้น: "ได้ครับพี่เฉิง งั้นผมขอตัวกลับไปจัดการเรื่องที่บ้านให้เรียบร้อยก่อน"

หลิวซินรีบหยิบกุญแจรถออกมา: "ขับรถของฉันไปสิ" เขามีสีหน้าเคร่งขรึม "ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด อย่ากลับบ้าน ให้นัดคนในบ้านออกมาคุยข้างนอก"

ผมขับรถของหลิวซินไปจอดที่หน้าทางเข้าชุมชน โทรศัพท์เรียกฟางผิงกับเฉินหลิงให้ลงมา

ทั้งสองขึ้นรถมา ฟางผิงขมวดคิ้ว: "เป็นอะไรไป? ทำไมโทรศัพท์ปิดเครื่อง?"

ผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พวกเธอฟัง เฉินหลิงจับแขนผมอย่างตื่นตระหนก: "แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?"

"ไม่มีทางเลือก ต้องเผชิญหน้า" ผมกำพวงมาลัยแน่น "รอให้หวงจินเฉิงจัดการเรียบร้อย ผมก็จะไปมอบตัว"

ผมยื่นกุญแจรถของตัวเองให้ฟางผิง: "ขับรถกลับไปนะ เฉินหลิงยังเด็ก ไม่รู้อะไรเลย ฝากดูแลเธอด้วย"

ฟางผิงรับกุญแจ พยักหน้า: "ไม่ต้องห่วง ฉันรู้แล้ว"

ผมให้พวกเธอสองคนกลับไปก่อน ฟางผิงกับเฉินหลิงลงจากรถเดินเข้าไปในชุมชน

ทันใดนั้น รถตู้คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามา เบรกกะทันหันที่ข้างถนน ผู้ชายสามคนกระโดดลงจากรถ จับตัวฟางผิงแล้วลากเธอขึ้นรถทันทีโดยไม่พูดอะไร!

ผมรีบผลักประตูรถออกแล้ววิ่งเข้าไป ต่อสู้กับพวกเขา แต่ผมมือเปล่า จึงถูกพวกเขาล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

หนึ่งในนั้นคว้าไม้กระบองมา ฟาดเข้าที่ขาผมอย่างแรง

"แคว่ก!"

ความเจ็บปวดที่แทงทะลุทำให้ผมทรุดลงกับพื้นทันที มองดูฟางผิงถูกลากขึ้นรถอย่างช่วยไม่ได้

เฉินหลิงรีบเข้ามาปกป้องผม กรีดร้องไปยังรอบ ๆ: "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

ในเวลานั้น เจี่ยงเทียนอู่เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

เขานั่งยอง ๆ เอาปลายรองเท้าหนังจ่อที่คางผม: "ไอ้หนุ่มโง่ ก่อนหน้านี้นายไม่บ้าคลั่งบนโต๊ะพนันเหรอ?"

เขายิ้มเยาะ: "นอนกับผู้หญิงของฉัน ชนะเงินของฉัน แถมยังบังคับให้คนของฉันทรยศด้วยการซื้อวัตถุดิบของพวกแกในราคาสูง"

ผมอดทนต่อความเจ็บปวดที่ขา: "มีอะไรก็มาที่ฉัน ปล่อยฟางผิงไป"

เจี่ยงเทียนอู่ยืนขึ้น จัดแขนเสื้อสูทของเขา: "อีสารเลวนี่ กินของฉัน ใช้ของฉัน แต่ยังไปยุ่งกับผู้ชายข้างนอก" แววตาของเขาฉายความอำมหิต "ไม่แปลกใจเลยที่ตลอดครึ่งปีนี้ไม่ยอมให้ฉันแตะต้องตัวเธอ"

เขากลับหลังเดินไปที่รถตู้: "ฉันจะขายเธอไปฟิลิปปินส์ให้เป็นนางบำเรอ"

พูดจบ เขาก็ขึ้นรถจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เฉินหลิงประคองผม โบกรถแท็กซี่ที่ข้างถนน

"ไปโรงพยาบาลประชาชน!" เธอตะโกนบอกคนขับด้วยเสียงสะอื้น

ผมนั่งอยู่ในรถ สติหลุดลอยไปหมด ในหัวมีแต่ความคิดเดียว: ทำยังไงดี? จะช่วยฟางผิงได้ยังไง?

คิดไปคิดมา คนเดียวที่ขอความช่วยเหลือได้ตอนนี้คือหลิวซิน

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา โทรหาเขา: "พี่ซิน ผมโดนคนของเจี่ยงเทียนอู่ทำร้าย ตอนนี้กำลังไปโรงพยาบาล แฟนผม ฟางผิง ถูกพวกเขาลักพาตัวไปแล้ว..."

เสียงผมแทบจะขาดหาย: "พี่ซิน ผมขอร้องพี่ ช่วยผมด้วย ผมยอมให้พี่ทุกอย่างที่พี่ต้องการ"

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที หลิวซินพูดอย่างใจเย็น: "นายจะไปโรงพยาบาลไหน?"

"โรงพยาบาลประชาชน"

"ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

ทันทีที่รถแท็กซี่จอดที่หน้าโรงพยาบาล ผมก็เห็นหลิวซินยืนรออยู่ที่ประตูทางเข้าแล้ว ข้าง ๆ เขามีคนขับรถและชายร่างใหญ่ที่ดูเหมือนบอดี้การ์ดยืนอยู่

เมื่อเห็นพวกเราลงจากรถ หลิวซินก็ส่งสายตาให้คนขับรถ คนขับรถรีบเดินเข้ามาช่วยเฉินหลิงประคองผม

ผมอดทนต่อความเจ็บปวดที่ขา จับแขนของหลิวซินไว้: "พี่ซิน ตอนนี้มีแค่พี่เท่านั้นที่จะช่วยฟางผิงได้..."

เสียงผมสั่นเครือ: "พี่ช่วยผมได้ไหม?"