บทที่ 77 ฟางผิงได้รับการช่วยเหลือ

หลิวซินถอนหายใจ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรออก

"ฮัลโหล พี่เจิ้ง" เสียงเขาต่ำลง "มีเรื่องด่วน"

มีเสียงตอบรับที่คลุมเครือดังมาจากปลายสาย

หลิวซินพยักหน้า: "ใช่ครับ พี่ช่วยให้จิมมี่มาช่วยหน่อยได้ไหม?"

เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่ง: "ได้ครับ ผมจะรอโทรศัพท์จากเขา"

หลังจากวางสาย หลิวซินถามผมว่า: "นายมีเบอร์ของเจี่ยงเทียนอู่ไหม?"

ผมส่ายหัว: "แต่ผมมีเบอร์ของฟางผิง และฟางผิงอยู่ในรถของเขา"

"โทรไป" หลิวซินบอก

ผมรีบโทรหาฟางผิง สายดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับสาย

"ไอ้หนุ่มโง่ ยังไม่เข็ดอีกเหรอ?" เสียงของเจี่ยงเทียนอู่ดังมาจากลำโพง

หลิวซินรับโทรศัพท์ไป: "คุณเจี่ยงใช่ไหม? ผมหลิวซิน จากกลุ่มจินเหมิน"

"คุณหลิว มีอะไรหรือครับ?" น้ำเสียงของเจี่ยงเทียนอู่มีความดูถูกเล็กน้อย

"คุณอย่าทำร้ายฟางผิง" เสียงของหลิวซินสงบและหนักแน่น "พรุ่งนี้จิมมี่จะบินจากฮ่องกงมาคุยกับคุณ"

"จิมมี่? จิมมี่ไหน? ผมก็เป็นกุ้งทะเลนี่!" (เป็นการเล่นคำระหว่าง จิมมี่ กับ กุ้งทะเล)

หลิวซินพูดอย่างเรียบง่าย: "ผู้นำ เหอเหลียนเซิ่ง ที่ครองตำแหน่งต่อเนื่องมานานหลายปีเพียงคนเดียว"

ปลายสายเงียบไปทันที

ผ่านไปนาน เจี่ยงเทียนอู่ถึงพูด: "ผมให้เวลาพวกคุณแค่หนึ่งวัน"

หลิวซินวางสาย: "ฟางผิงปลอดภัยชั่วคราว รีบให้หมอดูอาการก่อน"

ใจผมผ่อนคลายลงเล็กน้อย

หลังจากการตรวจ หมอขมวดคิ้ว: "ขาหักเล็กน้อย" เขาชี้ไปที่ฟิล์มเอ็กซเรย์ "ดูจากร่องรอยก็รู้ว่าถูกตีด้วยไม้"

เขาเหลือบมองผม แล้วมองไปที่หลิวซิน: "จะแจ้งความไหม?"

หลิวซินโบกมือ: "ไม่เป็นไรครับ เด็ก ๆ เล่นกัน"

หมอถอนหายใจ: "โชคดีที่ไม่โดนหัวเข่า ไม่อย่างนั้นคงพิการไปแล้ว"

หลังจากการรักษา ขาผมถูกเข้าเฝือกปูน

หลิวซินยืนขึ้น: "นายพักผ่อนให้ดี คนที่พี่เจิ้งจัดเตรียมไว้จะมาถึงฮ่องกงในวันพรุ่งนี้ ถึงเวลานั้นฉันจะไปคุยกับเจี่ยงเทียนอู่กับเขา"

"พี่ซิน" ผมยันเตียงพยายามจะลุกขึ้นนั่ง "ฝากขอบคุณพี่เจิ้งแทนผมด้วย"

หลิวซินโบกมือ แล้วพาคนของเขาออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

ห้องเงียบลง มีเพียงเสียง "ติ๊ก ต๊อก" ของเครื่องมือทางการแพทย์ เฉินหลิงกำมือผมไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล: "อาเฉิน พี่ผิงจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"

ผมยิ้มอย่างฝืน ๆ: "เฉินเจิ้งรับปากว่าจะช่วยแล้ว น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

จริง ๆ แล้วผมเองก็ไม่มั่นใจในใจ เพราะเราเป็นแค่คนรู้จักกันผิวเผิน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ลูกพี่ลูกน้อง (เหาเจี๋ย) พุ่งเข้ามา โดยมีหวงจินเฉิงเดินตามหลังมา

ลูกพี่ลูกน้องเห็นผมอยู่บนเตียงผู้ป่วย ดวงตาก็ดูมืดมนลงทันที: "ใครทำ?"

ผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดสั้น ๆ

หวงจินเฉิงก็รีบเดินเข้ามา: "อาเฉิน ทำไมนายไม่โทรศัพท์มาให้เร็วกว่านี้?" เขาขบฟัน "ไอ้แก่สารเลว เจี่ยงเทียนอู่"

ลูกพี่ลูกน้องไม่พูดอะไร หันหลังจะรีบออกจากประตูไปหาเจี่ยงเทียนอู่เพื่อคิดบัญชี

"พี่!" ผมรีบตะโกนเรียกเขาไว้ "พี่ซินรับปากว่าจะช่วยแล้ว ตอนนี้พวกเราทำได้แค่รอ"

ผมอดทนต่อความเจ็บปวดที่ขา เสียงเครียด: "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือช่วยฟางผิงออกมาให้ได้"

หวงจินเฉิงก็ยื่นมือไปขวางลูกพี่ลูกน้อง: "เหาเจี๋ย อาเฉินพูดถูก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "อย่าเพิ่งทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง รอดูผลการเจรจาของหลิวซินในวันพรุ่งนี้ก่อน"

ก่อนที่ลูกพี่ลูกน้องจะจากไป เขาก็บอกผมว่า: "อาเฉิน ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง พรุ่งนี้นายโทรหาฉันด้วย"

ผมพยักหน้า

หลังจากหวงจินเฉิงและลูกพี่ลูกน้องออกไปแล้ว ก็เหลือแค่ผมกับเฉินหลิงในห้องผู้ป่วย เรากอดกันและใช้เวลาตลอดทั้งคืนที่นอนไม่หลับท่ามกลางความกังวล

เที่ยงวันรุ่งขึ้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาทันที

"อาเฉิน" เสียงของหลิวซินดังมาจากลำโพง "ฉันอยู่ที่เจี่ยงเทียนอู่แล้ว แฟนของนายปลอดภัยดี"

ผมกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว

"เจี่ยงเทียนอู่เรียกค่าเสียหายจากนาย 20 ล้านหยวน เป็นค่าที่เขาให้กับฟางผิงมาหลายปี" หลิวซินหยุดเล็กน้อย "ฟางผิงทำงานให้เขามานาน ฉันช่วยต่อรองเหลือ 10 ล้านหยวน"

"แล้วก็" เขาพูดต่อ "ให้พวกเราซื้อวัตถุดิบที่เคยขายให้จางไห่ชวนกลับคืนมาในราคาเดิม"

"ประมาณเท่าไหร่ครับ?" ผมถาม

"ประมาณ 20 ล้านหยวน"

"ได้ครับ" ผมตอบโดยไม่ลังเล "พี่ซิน ความเสียหายนี้ผมจะชดใช้ให้เอง"

หลิวซินยิ้มเล็กน้อย: "อาเฉิน คราวนี้ไม่ต้องให้นายออกเงินสักแดงเดียว รวมถึงค่าชดเชยที่เจี่ยงเทียนอู่เรียก ฉันกับหวงจินเฉิงจะออกให้เอง"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง: "คราวนี้พวกนายถูกรังแก ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่พี่ให้แล้วกัน"

"เดี๋ยวฉันจะส่งฟางผิงไปหานายที่นั่น" เขาพูดปิดท้าย "นายไม่ต้องกังวล"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ฟางผิงพุ่งเข้ามา เมื่อเห็นขาผมที่เข้าเฝือกปูนไว้ น้ำตาเธอก็ไหลออกมาทันที: "เจ้าโง่! พวกเขาตั้งหลายคน นายเข้าไปทำไม? นายจะไปสู้พวกเขาได้ยังไง..."

ผมยิ้มปลอบเธอ: "ไม่เป็นไรหรอก แค่บาดเจ็บเล็กน้อย"

พอเธออารมณ์สงบลงเล็กน้อย ผมก็ถามว่า: "เจี่ยงเทียนอู่ได้ทำอะไรพี่ไหม?"

ฟางผิงส่ายหัว: "ไม่"

เธอนั่งลงข้างเตียง เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผมฟัง

จิมมี่ที่หลิวซินพูดถึงพาคนตรงไปที่บริษัทของเจี่ยงเทียนอู่เพื่อเจรจา ในตอนแรกเจี่ยงเทียนอู่ไม่ยอมอ่อนข้อใด ๆ จนกระทั่งจิมมี่หัวเราะเยาะเขาแล้วพูดว่า: "ถ้าไม่ยอมปล่อยตัว ตอนนี้ฉันจะจัดการให้ลูกน้องที่ฮ่องกงไปลักพาตัวภรรยาและลูก ๆ ของคุณมาทันที"

เจี่ยงเทียนอู่ถึงยอมนั่งลงคุย

ฟางผิงจับมือผม: "อาเฉิน ฉันยังมีเงินอยู่บ้าง เรามาช่วยกันหาเงินคืนให้หลิวซินกับพวกเขาเถอะ"

ผมส่ายหัว: "ไม่ต้องหรอก ครั้งนี้ผมเป็นแพะรับบาปให้พวกเขา พวกเขาบอกว่าจะถือเป็นค่าชดเชยให้ผม"

"แต่ว่า" ฟางผิงกัดริมฝีปาก "ตอนนั้นนายยังไม่รู้เลยว่าจะต้องรับโทษนานแค่ไหน ทำไมถึงรีบรับปากพวกเขาเร็วขนาดนั้น?"

"โชคดีที่ผมรับปากพวกเขาตั้งแต่แรก" ผมพูดเบา ๆ "พวกเขาติดหนี้บุญคุณผมแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าพี่เกิดเรื่อง เขาคงไม่ยอมช่วยง่าย ๆ ขนาดนี้"

ผมบีบนิ้วมือเธอเบา ๆ: "ขอแค่พี่ปลอดภัยก็พอ เรื่องอื่นไม่สำคัญหรอก"

"โชคชะตากำหนดให้มีอุปสรรคนี้" ผมยิ้ม "ก็ยอมรับมันอย่างสงบเถอะ"

ฟางผิงกอดมือผมแน่นขึ้น

หลิวซินและหวงจินเฉิงก็มาถึงโรงพยาบาล

ผมยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงขอบเตียง: "พี่ซิน พี่เฉิง"

หวงจินเฉิงเปิดปาก: "อาเฉิน เราจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้นายไปมอบตัว"

เขาเดินเข้ามาใกล้ เสียงกดต่ำ: "จำไว้ นายยอมรับแค่เรื่องเปิดบ่อนการพนันเท่านั้น นายมีส่วนแบ่งสองในสิบ ส่วนเรื่องอื่นไม่เกี่ยวข้องกับนาย"

ผมพยักหน้า

หลิวซินตบไหล่ผม: "อย่ากังวลมากเกินไป ข้างในก็จัดเตรียมไว้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินโทษ การไปที่ไหน การลดโทษ พวกเราจะจัดการเอง"