บทที่ 78 อำลา

หลิวซินและหวงจินเฉิงออกจากห้องไปทีละคน ปล่อยให้ผม ฟางผิง และเฉินหลิงอยู่ด้วยกันในห้องผู้ป่วย

ภายในห้องเงียบลง ผมกุมมือของพวกเธอไว้ แล้วยิ้มอย่างสบาย ๆ: "ไม่เป็นไรหรอก สองปีผ่านไปเร็วจะตาย"

ผมหยุดเล็กน้อย: "ถ้าพวกเธออยากจะไปจากฉัน ฉันก็ไม่โทษพวกเธอ ในบัตรของเฉินหลิงมีเงิน 20 ล้านหยวน พวกเธอสองคนแบ่งกันไปเลย"

ฟางผิงจับมือผมแน่นทันที สายตาแน่วแน่: "อาเฉิน ฉันเพิ่งหลุดพ้นจากเจี่ยงเทียนอู่ได้ไม่นาน ในชีวิตนี้ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้วนอกจากนาย"

เฉินหลิงก็รีบพยักหน้า: "หนูก็เหมือนกันค่ะ หนูจะอยู่กับพี่ผิง แล้วรอพี่ออกมา"

เมื่อฟังคำพูดของพวกเธอ อารมณ์ของผมก็สงบลงบ้าง

"เข้าไปแล้วอาจจะไม่ได้เจอผู้หญิงเลยเป็นเวลาสองปี" ผมพูดติดตลก "ไม่รู้จะทำยังไงดี"

พูดไปผมก็ยกมือขึ้นตบก้นกลมของฟางผิงเบา ๆ

ฟางผิงหัวเราะแล้วด่า: "ขาเป็นแบบนี้แล้ว ยังคิดถึงเรื่องนั้นอีกเหรอ?" แต่ร่างกายของเธอก็เอนเข้ามาแนบชิดอย่างซื่อสัตย์

เฉินหลิงหน้าแดงแล้วลุกขึ้นยืน: "หนูไปรับลมที่หน้าประตูหน่อยดีกว่า"

เธอรู้กาละเทศะ ผลักประตูออกไปคอยเฝ้าดูให้เรา

ฟางผิงพูดถึงเรื่องหลังจากการมอบตัวในห้อง สอนผมว่าควรตอบคำถามในการสอบสวนอย่างไร

"อาเฉิน ขานายไม่สะดวก นายอยู่นิ่ง ๆ เถอะ" เธอพูดเบา ๆ "ให้พี่จัดการเอง"

"อืม... ถูกต้อง อาเฉิน นายจำไว้ว่า ต้องใช้กำลังจับประเด็นสำคัญ และ ลงลึก ในการ ดำเนินการ..."

ในเวลานั้น เฉินหลิงเคาะประตู

ผมกับฟางผิงร้องออกมาพร้อมกัน

ฟางผิงถอนหายใจยาว ๆ: "ใช่แล้ว เป็นแบบนั้นแหละ เรื่องที่พี่บอกนาย จำได้ไหม?"

ผมพยักหน้า: "พี่ครับ จำได้หมดแล้ว"

ผมชี้ไปที่ประตู: "พี่ไปเปลี่ยนเวรกับเสี่ยวหลิงเถอะ ผมมีเรื่องจะคุยกับเธอด้วย"

พอเฉินหลิงเข้ามา เธอก็โผเข้ามากอดผมร้องไห้: "อาเฉิน หนูคิดถึงพี่จัง..."

ผมลูบหัวเธอ ยันขอบเตียงลุกขึ้นช้า ๆ ลากขาที่เข้าเฝือกอยู่อย่างช้า ๆ ไปที่หน้าต่าง

เฉินหลิงเดินตามผมมา ผมโอบเธอจากด้านหลัง ร่างกายแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ: "เธอยังเด็ก ตอนที่ฉันไม่อยู่ เธอต้องฟังคำพูดของพี่ผิงนะ รู้ไหม?"

เฉินหลิงพยักหน้า ทันใดนั้นก็โค้งตัวลงเล็กน้อย วางมือทั้งสองข้างไว้บนขอบหน้าต่าง

ผมอาศัยจังหวะนั้นเลิกกระโปรงเธอขึ้น

"อาเฉิน หนู... " ผมแทบจะไม่ได้ยินที่เธอพูด

"เธอว่าอะไรนะเสี่ยวหลิง? ฉันฟังไม่เข้าใจ"

เฉินหลิงหันศีรษะกลับมา: "อืม... อาเฉิน เร็วเข้า อย่าพูด..."

ตอนบ่าย ผมให้เฉินหลิงจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล

พวกเราสามคนออกจากโรงพยาบาล ฟางผิงขับรถพาพวกเราวนไปรอบเมืองอย่างไร้จุดหมาย ผมนั่งอยู่เบาะหลัง มองความเจริญรุ่งเรืองของเมืองผ่านกระจกรถ ทั้งตึกสูงระฟ้า แสงนีออนที่ส่องประกาย ผู้คนเดินกันขวักไขว่

เมื่อนึกถึงภัยจากคุกตารางที่กำลังจะเผชิญ หัวใจก็ปั่นป่วนไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

คำพูดของอาวังหวังเฒ่าก็ปรากฏขึ้นในความคิด: "รับมือด้วยใจที่เป็นกลาง ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ มือของโชคชะตาจะผลักดันให้นายเดินหน้าต่อไป"

ความสับสนในใจค่อย ๆ สงบลง

ใช่สิ ตอนที่ออกจากหมู่บ้านมาก็ไม่มีอะไรเลย จนถึงตอนนี้มีเงินหลายสิบล้าน มีฟางผิงกับเฉินหลิงอยู่เคียงข้าง...

นี่ไม่ใช่ มือของโชคชะตา ที่ผลักดันผมมาถึงจุดนี้ทีละก้าวหรอกหรือ?

ตอนค่ำ ฟางผิงเปิดห้องสวีทในโรงแรม สั่งอาหารมื้อใหญ่และเปิดไวน์แดงสองขวด

พวกเรากินอาหารเย็นกันอย่างสงบ อาจจะเป็นอาหารเย็นมื้อสุดท้ายในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

คืนนั้นนอนไม่หลับ

ผมนั่งอยู่บนโซฟาในห้องอย่างเงียบ ๆ พวกเธอสองคนก็อยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

ความคิดมากมายผุดขึ้นในใจ—

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

ผู้อื่นเป็นมีดและเขียง ส่วนเราเป็นปลาและเนื้อ

เมื่อไม่มีความสามารถ ไม่มีเบื้องหลัง ไม่มีพี่น้อง ก็ทำได้แค่ปล่อยให้คนอื่นเชือด

ถ้าผมมีความสามารถเหมือนเฉินเจิ้ง ใครจะกล้าให้ผมเป็นแพะรับบาป?

ถ้าผมมีฝีมือเหมือนลูกพี่ลูกน้อง (เหาเจี๋ย) ผมจะถูกคนของเจี่ยงเทียนอู่ตีขาหักได้ยังไง?

ถ้าผมมีพี่น้องอย่างเฉินตงซิง ใครจะกล้ามาหาเรื่องผม?

ผมสาบานในใจอย่างเงียบ ๆ...

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมให้ฟางผิงไปส่งที่ร้านของเจี่ยต้า

บนรถ ผมพูดกับฟางผิง: "ตอนที่ฉันไม่อยู่ เธอพาเฉินหลิง ใช้ชีวิตตามปกติ ไม่ต้องประหยัดเงินแทนฉัน"

ผมหยุดเล็กน้อย: "วงสังคมของบรรดาเศรษฐีนีก็ห้ามทิ้งนะ"

ฟางผิงพยักหน้า: "ฉันจะรักษาฐานรากไว้ให้เอง ไม่ต้องห่วง"

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาอาหวัง: "พี่หวัง"

"นายอย่ามาทำเป็นจริงจังน่า" อาหวังหัวเราะที่ปลายสาย

"ถ้าเฉินหลิงมีเรื่องอะไรมาหาพี่ ช่วยออกความคิดเห็นก็ช่วยหน่อย ถ้าช่วยไม่ได้ก็ไม่เป็นไร"

"นายเป็นอะไรไป?" เสียงของอาหวังดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"ต้องเข้าไปอยู่ข้างในพักหนึ่ง" ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง "เวลาจำกัด ขอไม่พูดต่อหน้าแล้วกันนะ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

"ได้" อาหวังตอบในที่สุด "นายดูแลตัวเองให้ดีนะ มีอะไรก็ให้เฉินหลิงมาหาฉัน"

วางสายแล้ว ผมบอกเฉินหลิง: "ถ้าเจอเรื่องที่ตัดสินใจไม่ถูก ก็ไปหาอาหวัง"

ฟางผิงเบ้ปาก: "อาหวังจะช่วยอะไรได้?"

"อย่าดูถูกเขานะ" ผมส่ายหัว "เขาแค่ขาดโชคเท่านั้น อาหวังเป็นคนมีสมอง มีประสบการณ์มาก เรื่องหลายเรื่องผมก็ปรึกษาเขา"

ฟางผิงครุ่นคิด ไม่ได้พูดอะไรต่อ

พอถึงหน้าร้านของเจี่ยต้า ผมก็ใช้ไม้เท้าพยุงตัวลงจากรถ โดยมีเฉินหลิงคอยประคองอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่เดินเข้าไปในร้าน เจี่ยต้าเห็นสภาพของผมก็รีบวิ่งเข้ามาทันที เสียงมีสะอื้น: "ไอ้เด็กบ้า หายไปสองวัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้? โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้! ห้องไพ่นกกระจอกข้าง ๆ ก็ถูกตำรวจ..."

ผมยกมือขึ้นขัดคำพูดเธอ: "พี่ครับ ผมต้องเข้าไปแล้ว"

ผมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สบาย ๆ: "ไม่ต้องห่วง ไม่นานหรอก"

"พี่อย่าให้พ่อกับแม่รู้เรื่องนะ" ผมลดเสียงลง "บอกพวกเขาว่าผมไปทำงานต่างประเทศกับเจ้านายแล้ว สองปีก็จะกลับมา รู้ไหม?"

เจี่ยต้าเช็ดน้ำตา: "ทำไมถึงเป็นแบบนี้... ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ ฉันจะไม่พานายออกมาตั้งแต่แรก..."

ผมยิ้ม: "ถ้าพี่ไม่พาผมออกมาที่กว่างเฉิง ผมจะเห็นทิวทัศน์ของเมืองได้ยังไง? จะให้อยู่บ้านทำนาไปตลอดชีวิตเหรอ?"

"นั่นก็ยังดีกว่าติดคุก!"

หลังจากกล่าวลาเจี่ยต้าเสร็จ ผมก็บอกให้เธอปิดร้าน แล้วกลับไปกับฟางผิงและเฉินหลิงก่อน

เจี่ยต้าและเฉินหลิงยังอยากอยู่เป็นเพื่อนผม แต่ฟางผิงโบกมือ: "พอแล้ว กลับไปกับฉันเถอะ"

เธอมองมาที่ผม: "ถ้าเราอยู่ที่นี่ ความคิดของอาเฉินจะวุ่นวายมากขึ้น ตอนนี้เขาต้องรักษาความสงบไว้"

ผมกอดฟางผิง กระซิบที่หูเธอ: "พี่เข้าใจผมที่สุดเลย"

มองรถของฟางผิงกับพวกเธอหายไปที่มุมถนน ผมก็ใช้ไม้เท้าพยุงตัว ค่อย ๆ เดินไปนั่งที่หน้าห้องไพ่นกกระจอกที่อยู่ข้าง ๆ

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเจี่ยจาง

ไม่นานนัก เจี่ยจางก็รีบมาถึง: "อาเฉิน นายมาทำอะไรที่นี่? สองวันก่อนที่นายกลับไป ห้องไพ่นกกระจอกถูกตำรวจปิดแล้วนะ!"

เธอเหลียวมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก: "ฉันก็ถูกเรียกไปสอบปากคำ ตำรวจกำลังตามหานายอยู่..."

ผมล้วงเช็คเงินสดออกมาจากกระเป๋า: "พี่ครับ นี่ 100,000 หยวน พี่กับพี่เขยเอาไปหาธุรกิจอื่นทำเถอะ"

เจี่ยจางยังอยากจะพูดอะไร แต่ผมโบกมือห้าม: "ไปเถอะ"

เธออ้าปาก แต่สุดท้ายก็ได้แต่เช็ดน้ำตา กำเช็คแล้วหันหลังเดินจากไป