บทที่ 79 มอบตัว

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วโทรไปที่เบอร์แจ้งเหตุ

"สวัสดีค่ะ ศูนย์รับแจ้งเหตุค่ะ"

"ผมชื่อจางเฉิน ผมต้องการมอบตัว"

ผมบอกตำแหน่งของตัวเอง แล้ววางสาย

ผมนั่งอยู่หน้าประตู จุดบุหรี่มวนหนึ่ง รอการมาถึงของตำรวจอย่างเงียบ ๆ

พูดตามตรง ในเวลานั้น ในใจผมรู้สึกกระวนกระวายมาก จนถึงวันนี้ ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้อย่างชัดเจน—ความรู้สึกไร้พลังอย่างลึกซึ้ง ราวกับหมูที่นอนอยู่บนโต๊ะเชือดรอให้คนเชือด

สิบนาทีต่อมา เสียงไซเรนตำรวจดังมาจากระยะไกล

รถตำรวจสองคันจอดอยู่ข้างถนน ตำรวจที่เดินนำหน้าเดินเข้ามา: "นายคือจางเฉินใช่ไหม?"

ผมยิ้มเล็กน้อย: "ครับ"

ตอนที่ตำรวจพาผมไป ผมหันกลับไปมองร้านขายของชำและห้องไพ่นกกระจอกเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็ตามพวกเขาขึ้นรถตำรวจ

ผมนั่งอยู่เบาะหลังของรถตำรวจคันหนึ่ง โดยมีตำรวจสองคนนั่งขนาบข้างผมคนละด้าน

เมื่อรถตำรวจเลี้ยวผ่านสี่แยก ตำรวจที่นั่งเบาะหน้าข้างคนขับก็หันกลับมาทันที: "เดี๋ยวเข้าไปข้างในแล้ว รู้ใช่ไหมว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด?"

เขาไม่ได้หลบเลี่ยงตำรวจคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ เลย

ผมพยักหน้า

ชายคนนั้นลดเสียงลงอีก: "คดีนี้มีคนจากกระทรวงมณฑลมาสังเกตการณ์ด้วย ถ้าเจอคำถามที่ตอบไม่ได้ก็แกล้งทำเป็นโง่ไปซะ"

ผมก็ยังคงพยักหน้า

สถานีตำรวจกว่างเฉิงตั้งอยู่ใจกลางเมือง ใช้เวลาเดินทางจากฉางอันเจิ้นประมาณสี่สิบนาที

เมื่อไปถึง เนื่องจากมือถูกใส่กุญแจมือ ทำให้ไม่สามารถใช้ไม้เท้าได้ ผมจึงถูกตำรวจสองคนประคองแขนเดินไปยังห้องสอบสวน

ตอนลงจากรถ ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่า อาหู ก็อยู่ในรถตำรวจคันหลังด้วย

เขาเหมือนกับผม ถูกตำรวจสองคนจับแขน แล้วเดินไปอีกทิศทางหนึ่ง

ผมยิ้มให้อาหู เขาก็พยักหน้าให้ผม

ตำรวจสองคนทิ้งผมไว้ในห้องสอบสวนแล้วก็จากไป

ผมนั่งเบื่อ ๆ อยู่บนเก้าอี้เหล็ก จ้องมองเงาที่พร่ามัวของตัวเองบนกระจกด้านเดียว นาฬิกาแขวนผนังมีเสียงเดิน 'ติ๊ก ต็อก' ผมรอเกือบยี่สิบนาที ก็ยังไม่มีใครมาสอบสวน

"ฮ่า ให้ฉันได้สงบสติอารมณ์หน่อยก็แล้วกัน"

ผมตัดสินใจหลับตาลง กะว่าจะนอนสักหน่อย ไม่คิดว่าจะเผลอหลับไปจริง ๆ แล้วยังฝันติด ๆ ขัด ๆ อีกด้วย

"ปัง!"

เสียงดังสนั่นทำให้ผมตื่นขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นทันที พบว่ามีตำรวจสองคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ สวมเครื่องแบบที่ดูดี เพิ่งจบจากโรงเรียนตำรวจแน่นอน ส่วนอีกคนอายุประมาณสี่สิบกว่า มีรอยย่นลึกบนหน้าผาก ข้อนิ้วใหญ่ แสดงว่าเป็นตำรวจสืบสวนเก่าแล้ว

สิ่งที่ทำให้ผมสนใจมากกว่าคือ มีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ด้านหลังพวกเขา สวมเครื่องแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มีป้ายชื่อติดอยู่ที่หน้าอก กำลังก้มหน้าจดบันทึกอะไรบางอย่างในสมุดบันทึก

ตำรวจหนุ่มเปิดสมุดบันทึก ปลายปากกาหมึกซึมจิ้มลงบนกระดาษ: "ชื่อ?"

"จางเฉิน"

"อายุ?"

"20"

"ภูมิลำเนา..."

หลังจากยืนยันตัวตนแล้ว ตำรวจหนุ่มก็ปิดสมุด: "พูดมาสิ เล่าเรื่องความผิดทางอาญาของนายให้ชัดเจน"

ผมพิงพนักเก้าอี้: "เล่าเรื่องอะไร? ผมแค่เปิดห้องไพ่นกกระจอก ก็มีใบอนุญาตประกอบกิจการนะ"

ผมแกล้งทำเป็นขมวดคิ้วด้วยความสงสัย: "ผมยังอยากจะถามพวกคุณเลยว่าทำไมถึงออกหมายจับผม"

"ปัง!"

ตำรวจหนุ่มตบโต๊ะอย่างแรง: "นายอย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้!"

เขาจ้องมองผม: "พูดมา ทำไมนายถึงเปิดบ่อนการพนันในกว่างเฉิงอย่างผิดกฎหมาย?"

ผมคิดอยู่สองสามวินาที แล้วตอบด้วยสีหน้าเฉยเมย: "เพราะผมไม่มีความสามารถที่จะไปเปิดบ่อนอย่างถูกกฎหมายที่มาเก๊าไงครับ"

ผมยักไหล่: "ก็เลยต้องมาเปิดอย่างผิดกฎหมายที่กว่างเฉิง"

ตำรวจหนุ่มหัวเราะเยาะ: "นายอย่ามาทำเป็นโง่! หลี่กวงที่อยู่ข้าง ๆ สารภาพหมดแล้ว นายพูดตามความเป็นจริงได้แล้ว!"

เขาเคาะโต๊ะ: "สารภาพตามตรงจะได้รับการผ่อนผัน ขัดขืนจะถูกลงโทษหนัก สารภาพตามจริงอาจจะได้รับการลดโทษ"

ผมยักไหล่: "หลี่กวงสารภาพหมดแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม? ผมไม่รู้จักเขา"

"หลี่กวง ฉายา อาหู" เขาหรี่ตา "คนนี้รู้จักใช่ไหม?"

"ก็รู้จักนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ "แต่ไม่สนิท"

"หลี่กวงบอกว่าบ่อนการพนันเปิดขึ้นตามคำสั่งของนาย" เขายื่นตัวไปข้างหน้า "พูดมา นายเป็นเจ้านายของเขาใช่ไหม?"

"ผมยังบอกว่าหลี่เจียเฉิงเป็นเจ้านายของผมเลย"

ตำรวจหนุ่ม "พรวด" ลุกขึ้นทันที พับแขนเสื้อขึ้นจะพุ่งเข้าหา

ตำรวจแก่ที่อยู่ข้าง ๆ จับข้อมือเขาไว้ทันที แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เพื่อบ่งบอกว่ายังมีคนอื่นกำลังสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง

ตำรวจหนุ่มกลั้นความโกรธไว้เต็มอก ทำได้แค่จ้องมองผมด้วยความไม่พอใจ

ตำรวจแก่เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผมคาบ แล้วยังจุดไฟให้ผมด้วย

เขาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ พลิกกระดาษบันทึกใหม่: "จางเฉิน ตอนนี้ผมจะเป็นคนสอบปากคำนายเอง"

เสียงของตำรวจแก่สงบมาก: "ผมถาม นายตอบ คำพูดที่นายพูดจะต้องรับผิดชอบตามกฎหมาย นายเข้าใจไหม?"

ผมพ่นควันบุหรี่ออกมา: "เข้าใจครับ"

"นายกับหลี่กวงมีความสัมพันธ์กันอย่างไร?"

"เป็นหุ้นส่วน"

"พวกนายรู้จักกันได้อย่างไร?"

"รู้จักกันผ่านการแนะนำของกุ้ยลี่เฉียง"

"กุ้ยลี่เฉียงคือใคร?"

ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงนึกขึ้นได้: "เขาชื่อเจิ้งเฉียง"

"นายกับเจิ้งเฉียงรู้จักกันได้อย่างไร?"

"ผมเคยเปิดร้านขายของชำ เจิ้งเฉียงมาซื้อของบ่อย ๆ ก็เลยรู้จักกัน"

ผมดีดขี้บุหรี่: "ต่อมาเจิ้งเฉียงถามผมว่าอยากหาเงินไหม ผมบอกว่าอยาก เขาก็เลยสั่งให้ผมเช่าอาคารพาณิชย์ว่าง ๆ ข้างร้านขายของชำของผมมาทำห้องไพ่นกกระจอก"

"โจวหย่งเสียง"

"ไม่รู้จัก"

"จางไห่ชวน"

"ไม่รู้จัก"

"ฉางหนิวจื่อ"

"ไม่รู้จัก"

"หลี่หลู่เว่ย... เหลยโหลวโหม่ว"

ตำรวจแก่รายงานชื่อหลายสิบชื่อต่อเนื่องกัน ทุกครั้งที่อ่านชื่อก็จะเงยหน้ามองผมแวบหนึ่ง

ผมส่ายหัวทุกครั้ง: "ไม่รู้จัก"

—ผมไม่รู้จักคนพวกนี้จริง ๆ

ตำรวจหนุ่มพูดแทรกขึ้นมาทันที: "คนพวกนี้เป็นลูกค้าประจำในห้องไพ่นกกระจอกของนาย นายบอกว่าไม่รู้จัก?"

ผม: "ลูกค้าทั้งหมดถูกกุ้ยลี่เฉียงพามา มันไม่เกี่ยวอะไรกับผม"

"ผมเป็นแค่คนทำงานจิปาถะที่นั่น" "ถ้าไม่เชื่อพวกคุณก็ไปถามลูกค้าพวกนั้นสิ"

"นายมีหุ้นในบ่อนการพนันเท่าไหร่?"

"สองในสิบ"

"นายได้ส่วนแบ่งไปเท่าไหร่แล้ว?"

"ได้มาประมาณสิบกว่าหมื่น"

ตำรวจหนุ่มหัวเราะเยาะ: "หลี่กวงสารภาพแล้วว่าพวกนายทำเงินได้ไม่ต่ำกว่าสิบล้านหยวน"

ผมตบโต๊ะอย่างแรง: "บ้าเอ๊ย!"

ผมกัดฟันกรอด: "หลี่กวงกับเจิ้งเฉียงกล้าโกหกผม ให้ผมแค่สิบกว่าหมื่นหยวนเนี่ยนะ?"

"นายมีส่วนร่วมในการปล่อยกู้ไหม?"

"ไม่มี"

"นายมีส่วนร่วมในการกระทำที่เจิ้งเฉียงส่งคนไปเก็บหนี้ที่บ้านของเหยื่อไหม?"

"ไม่มี"

"นายรู้จักหวงจินเฉิงไหม?"

"รู้จัก"

"นายกับเขามีความสัมพันธ์กันอย่างไร?"

"เจ้านายใหญ่ ที่นี่ใครจะไม่รู้จักเขา? แค่เขาไม่รู้จักผมเท่านั้นเอง"

การสอบสวนกินเวลาเกือบสี่ชั่วโมง

คำถามเดิม ๆ ถูกถามซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมก็ตอบซ้ำแล้วซ้ำอีก

เมื่อตำรวจทั้งสองเห็นว่าถามต่อไปก็ไม่ได้อะไรแล้ว จึงสั่งให้ตำรวจที่ทำหน้าที่คุมขังพาผมไปที่สถานกักกันก่อน

ในปี 2000 นั้น กฎระเบียบไม่ได้เข้มงวดเหมือนตอนนี้ ผมกับอาหูถูกพาไปที่สถานกักกันด้วยรถตำรวจคันเดียวกัน

บนรถ ผมถามอาหู: "เป็นยังไงบ้าง?"

อาหูยักไหล่: "ก็เป็นแบบนี้แหละ"

เขาลดเสียงลง: "อาเฉิน นายไม่มีประสบการณ์ เดี๋ยวเข้าไปข้างในแล้ว มีคนถามก็บอกชื่อพี่เฉิงไปเลย คนในสังคมกว่างเฉิงส่วนใหญ่รู้จักเขาไม่มากก็น้อย"

เขาหยุดเล็กน้อย แล้วพูดต่อ: "พี่เฉิงจัดคนดูแลไว้แล้ว พรุ่งนี้คงมีคนพาให้โทรศัพท์ได้"

ตำรวจที่ทำหน้าที่ควบคุมตัวทำเป็นไม่สนใจบทสนทนาของพวกเราสองคน และยังจงใจขับรถช้าลง เพื่อให้เรามีเวลาพูดคุ ยกัน

คาดว่าหวงจินเฉิงกับพวกคงจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว