บทที่ 80 สถานกักกัน

รถตำรวจพาผมกับอาหูไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลก่อน

เมื่อไปถึงโรงพยาบาลก็เกือบจะพลบค่ำแล้ว เราผ่านการตรวจร่างกายด้วยช่องทางพิเศษ ระหว่างนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจยังซื้อข้าวกล่องสองกล่องให้พวกเรากิน

ผลการตรวจร่างกายระบุว่า ทั้งสองคนไม่มีปัญหาด้านสุขภาพใด ๆ ยกเว้นขาที่หักของผม โรงพยาบาลออกใบรับรองแพทย์ให้ผม

จากนั้นเราก็ถูกควบคุมตัวขึ้นรถตำรวจอีกครั้ง

ตำรวจที่ควบคุมตัวบอกเราว่า: "คราวนี้พวกนายจะถูกคุมขังอยู่ที่ กวานเฉิงคันที่ 1" (สถานกักกันกว่างเฉิงแห่งที่ 1)

รถตำรวจขับมุ่งหน้าไปยังสถานกักกัน ประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึง

สถานกักกันแห่งที่ 1 ตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ล้อมรอบด้วยกำแพงสูงห้าหกเมตร และมีลวดหนามล้อมอยู่บนกำแพง

รถจอดลงหน้าประตูเหล็กบานใหญ่ที่หนักอึ้ง

ตำรวจที่ควบคุมตัวบอกพวกเรา: "ลงจากรถได้แล้ว ถึงแล้ว"

เราเดินเข้าไปในประตูสถานกักกันพร้อมกับตำรวจ เมื่อเข้าไปแล้ว ตรงหน้าคือป้อมยาม ตำรวจที่ควบคุมตัวส่งมอบตัวเรากับตำรวจที่เข้าเวรประจำสถานกักกัน ส่งมอบของใช้ส่วนตัว รวมถึงใบรับรองแพทย์ที่โรงพยาบาลออกให้ผมทีละรายการ

เมื่อพวกเขาทำขั้นตอนการส่งมอบเสร็จ ก็ถึงขั้นตอนการตรวจค้นร่างกาย

เราถูกสั่งให้ถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด เพื่อทำการตรวจค้นทั่วร่างกาย ตำรวจที่เข้าเวรขมวดคิ้วเมื่อเห็นเฝือกปูนที่ขาผม

ตำรวจที่ควบคุมตัวอธิบาย: "เพิ่งตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลมา ผมเห็นหมอเข้าเฝือกด้วยตัวเอง ไม่มีปัญหาอะไร"

หลังจากนั้น ผมกับอาหูต่างก็ได้รับผ้าห่มคนละผืน แล้วถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวไปยังห้องขังที่แตกต่างกัน

เนื่องจากเป็นผู้ร่วมกระทำผิดคดีเดียวกัน ผมจึงถูกแยกไปที่ เรือนสิบ ส่วนอาหูถูกแยกไปที่ เรือนสอง

เห็นได้ชัดว่าอาหูไม่ใช่คนใหม่สำหรับที่นี่ ทุกอย่างเป็นไปอย่างคุ้นเคยสำหรับเขา

เจ้าหน้าที่พาผมเดินผ่านทางเดินยาว เมื่อผ่านประตูเหล็กกรงขังแต่ละบาน ก็จะมีเสียงกระแทกอย่างหนักดังขึ้นจากด้านหลัง ซึ่งดังมากเป็นพิเศษในทางเดินที่ว่างเปล่า

เมื่อประตูเหล็กบานสุดท้ายเปิดออก เจ้าหน้าที่ควบคุมตัวก็แกะกุญแจมือผมออก แล้วผลักผมเข้าไปอย่างแรง: "คนนี้เป็นผู้ป่วย พวกนายอย่าทำอะไรวุ่นวาย" ประตูเหล็กปิดลงอย่างรวดเร็วด้านหลัง จนแก้วหูผมอื้อไปหมด

ภายใต้แสงสลัว ๆ ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเหล็ก ผมเห็นว่าในห้องขังที่มีพื้นที่ไม่ถึงสี่สิบตารางเมตรนี้ อัดแน่นไปด้วยผู้คนกว่ายี่สิบคนที่มีใบหน้าพร่ามัว ที่นอนรวมเต็มไปด้วยผ้าปูที่นอนสีเหลืองที่วางไม่เป็นระเบียบ และมีรองเท้าแตะพลาสติกกระจัดกระจายอยู่ตามทางเดิน

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม โยกศีรษะมองผม: "ไม่รู้กฎหรือไง? ทำไมไม่ย่อตัวกอดหัว?"

ผมชี้ไปที่เฝือกปูนที่ขา: "ขาหัก ย่อตัวไม่ได้"

ขณะที่ชายผมทองกำลังจะระเบิดอารมณ์ เสียงแหบ ๆ ก็ดังมาจากที่นอนหัวแถว: "ไอ้หนุ่ม เข้ามาเพราะเรื่องอะไร?"

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งลุกขึ้นนั่งในเงามืด ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกคิ้วไปจนถึงมุมปาก

"เปิดบ่อนพนันครับ" ผมตอบ

"ที่ไหน?"

"ฉางอันเจิ้น"

"อยู่กับใคร?"

"หวงจินเฉิง"

ชายหน้าแผลเป็นกวักมือเรียกผม: "นายมานี่"

ผมเดินกะเผลกไปหา เสียงเฝือกปูนเสียดสีกับพื้นดัง 'ซ่า ซ่า' ชายหน้าแผลเป็นคลำอยู่ใต้หมอนครู่หนึ่ง แล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือฝาพับโมโตโรล่าออกมา

"โทรหาเขา" เขาแนบโทรศัพท์มาให้ผม

"ผมจำเบอร์ไม่ได้" ผมส่ายหัว "ต้องโทรหาแฟนผมก่อน"

ชายหน้าแผลเป็นพยักหน้า

ผมโทรศัพท์หาฟางผิง เสียงของเธอไพเราะแต่ฟังดูตื่นเต้นดังมาจากลำโพง: "อาเฉิน? นายใช้โทรศัพท์ได้ยังไง?"

"ไม่มีเวลาคุยเล่น" ผมลดเสียงลง "พี่บอกเบอร์หวงจินเฉิงมาให้ผม"

ฟางผิงรีบแจ้งหมายเลขโทรศัพท์ ผมจำไว้หลายครั้ง แล้วก็วางสายโดยไม่รอให้เธอถามอะไรต่อ ผมโทรหาหวงจินเฉิงทันที

เมื่อโทรศัพท์ติด ผมก็พูดตรง ๆ: "พี่เฉิง ผมเข้ามาข้างในแล้ว อยู่เรือนสิบ พี่ชายที่นอนหัวแถวให้ผมโทรหาพี่"

เสียงของหวงจินเฉิงยังคงหนักแน่น: "ใช่ ฉันให้คนจัดการไว้แล้ว ได้เลย นายให้เขาคุยโทรศัพท์"

ชายหน้าแผลเป็นรับโทรศัพท์ไป น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นเคารพในทันที: "คุณคือพี่เฉิง? ผมเป็นน้องชายของพี่จีเฉียง... ดีครับ ไม่มีปัญหา พี่เฉิงวางใจได้... ขอบคุณพี่เฉิง"

เขายื่นโทรศัพท์คืนให้ผม: "พี่เฉิงให้นายคุย"

ผมแนบโทรศัพท์เข้ากับหูอีกครั้ง เสียงของหวงจินเฉิงดังมา: "อาเฉิน ไม่ต้องกังวล คนนี้เป็นคนของเรา เขาคือน้องชายของไก่เฉียง (จีเฉียง) นายเคยเจอไก่เฉียงครั้งที่แล้ว"

"ครับ" ผมตอบ

หวงจินเฉิงพูดต่อ: "นายทำใจให้สบาย ฉันกับหลิวซินกำลังดำเนินการอยู่ คงต้องทำให้นายลำบากอยู่พักหนึ่ง วางใจได้"

ในเวลานั้น ชายหนุ่มคนแรกเดินเข้ามา หัวเราะคิกคักถามชายหน้าแผลเป็น: "พี่เวย จะจัดพิธีต้อนรับไหม?"

ชายหน้าแผลเป็นเตะเข้าที่ต้นขาเขาอย่างแรง ชายผมทองเซไปชนกับโครงเตียงเหล็ก ดัง "ก๊องแกร๊ง"

"ต้อนรับบ้าอะไร!" ชายหน้าแผลเป็นจ้องตาขุ่น "นี่น้องชายฉัน!"

เขาหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอีกครั้ง: "นายชื่ออะไรนะ?"

"จางเฉิน"

"อาเฉิน" ชายหน้าแผลเป็นตบที่ว่างข้าง ๆ เขา "มา นายมานอนข้างฉันนี่"

เขากวาดตามองรอบ ๆ ห้องขัง เสียงดังขึ้นเล็กน้อย: "ฟังให้ดีนะ ทุกคน คนนี้เป็นคนของเรา ห้ามใครหาเรื่อง" "ทุกคนขยับไปด้านหลังหน่อย จัดที่ให้น้องชายฉัน"

นักโทษบนที่นอนรวมต่างขยับไปด้านหลังอย่างเงียบ ๆ จัดพื้นที่ให้ผมซึ่งค่อนข้างกว้างขวาง

"คุณคือพี่เวยใช่ไหม?" ผมถามอย่างลองเชิง "ขอบคุณมากนะครับ"

ชายหน้าแผลเป็นยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันที่เหลืองเล็กน้อย: "ฉันชื่อโจวเวย"

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วลดเสียงลง: "พี่เฉิงเห็นนายสำคัญมากเลยนะ เขาบอกว่าจะส่งเงิน 50,000 หยวนมาให้ที่บ้านฉัน เพื่อให้ฉันดูแลนาย"

"พี่เวยครับ ผมเพิ่งเข้ามาครั้งแรก ไม่รู้กฎ" ผมเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง "ตราบใดที่พี่ดูแลผมให้ปลอดภัย ตลอดเวลาที่ผมอยู่ในสถานกักกัน ผมจะส่งเงินให้ที่บ้านพี่เดือนละ 20,000 หยวน"

ผมจ้องตาเขา: "พี่ว่าแบบนี้โอเคไหมครับ?"

ดวงตาของโจวเวยสว่างขึ้นในความมืด มือหยาบ ๆ ของเขาตบลงบนไหล่ผมอย่างแรง

"น้องชาย เรื่องเล็กน้อยเอง!" เขาหัวเราะจนรอยย่นที่หางตาเบียดกันเป็นก้อน

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ช่วยโทรศัพท์ให้ผมหน่อยนะ" ผมบอก "ผมจะให้คนข้างนอกโอนเงินไปที่บ้านพี่โดยตรง"

"ได้เลย!" โจวเวยตอบรับอย่างง่ายดาย แล้วหยิบซองบุหรี่หงซวงสี่ที่ยับยู่ยี่ออกมาจากใต้หมอน: "สูบสักมวนไหม?"

คืนแรกในสถานกักกัน ผมได้ยินเสียงกรนของคนทั้งห้องดังสลับกันไปมา ที่นอนก็เบียดกันมาก แค่พลิกตัวเบา ๆ คนข้าง ๆ ก็จะนอนแผ่เต็มที่กินพื้นที่ เหมือนอยู่ในคอกหมู เมื่อคิดว่าชีวิตแบบนี้จะต้องอยู่ไปอีกนานแค่ไหน ผมก็รู้สึกใจหาย นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมเพิ่งจะเคลิ้มหลับไป ก็ถูกเสียงออดที่บาดหูปลุกให้ตื่น พอตื่นขึ้นมา เนื่องจากเมื่อคืนตอนเข้ามาแสงสลัว ๆ ผมเลยไม่ได้สังเกตว่าในห้องมีคนอยู่กี่คน ตอนนี้มองดูอย่างละเอียด ที่นอนรวมสองฝั่ง แต่ละฝั่งมีคนอยู่ 10 คน รวมทั้งห้องมีผมด้วยก็ 20 คน

โจวเวยเดินเข้ามาแนะนำว่าเขาเป็นหัวหน้าเรือนนี้ เข้ามาเพราะคดีทำร้ายร่างกายโดยเจตนา เขาบอกให้ผมพับผ้าห่มเป็นรูปเต้าหู้ ผมก็พยายามเรียนรู้อย่างทุลักทุเล นักโทษทุกคนในห้องเริ่มเคลื่อนไหว ทำความสะอาดห้องขังอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เข้ามานับจำนวน ทุกคนในห้องยืนเรียงแถวแล้วนับเลข: "1! 2! 3!... "

ต่อมาเป็นเวลาอาหารเช้า ทุกคนเข้าแถว ยื่นกะละมังพลาสติกของตัวเองผ่านช่องเล็ก ๆ ที่ประตูให้คนแจกอาหาร อาหารเช้ามีแค่ข้าวต้มขาวหนึ่งชามกับซาลาเปาหนึ่งลูก

ถึงแม้จะไม่มีความอยากอาหาร แต่ผมก็พยายามกินซาลาเปากับข้าวต้มขาว ผมเห็นคนอื่น ๆ ในห้องบางคนก็เอาผักดองออกมา บางคนก็เอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมา บดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วคลุกกับข้าวต้มขาวกิน

โจวเวยก็ยื่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้ผมหนึ่งซอง ถามว่าผมต้องการไหม ผมไม่เคยเห็นการกินแบบนี้ เลยโบกมือปฏิเสธ โจวเวยพูดว่า: "ถ้าอดอยากไปอีกสองสามวัน นายก็จะกินทุกอย่างเองแหละ"