บทที่ 81 ชีวิตประจำวัน

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ โทรทัศน์ในเรือนก็เริ่มฉายละครโทรทัศน์ ทุกคนต่างนอนบ้างนั่งบ้าง ดูโทรทัศน์อย่างเพลิดเพลิน

โจวเวยล้วงโทรศัพท์ MOTOROLA ของเขาออกมา: "เอาไป อาเฉิน"

ผมรับโทรศัพท์มา โทรหาฟางผิง บอกให้ฟางผิงโอนเงิน 20,000 หยวนไปยังหมายเลขบัญชีที่โจวเวยให้มา ฟางผิงถามด้วยความเป็นห่วง: "โดนรังแกหรือเปล่า?"

ผมตอบ: "พี่ครับ วางใจได้ ไม่มีอะไร ทุกคนเป็นคนกันเอง พี่ไม่ต้องกังวลมาก ผมจะหาโอกาสโทรหาอีก"

ละครโทรทัศน์ฉายตั้งแต่ประมาณแปดโมงครึ่งจนถึงสิบโมงครึ่ง

ถึงเวลาอาหารกลางวัน ทุกคนก็เข้าแถวไปที่ช่องเล็ก ๆ อีกครั้ง เมื่อคนแจกอาหารยื่นห่านย่างที่มันวาวตัวหนึ่งเข้ามา อากาศในห้องขังดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ "นี่สำหรับจางเฉิน" คนแจกอาหารเจาะจงพูดด้วยเสียงเบา

ผมรับห่านย่างที่ยังร้อนอยู่ หนังกรอบสีทองเปล่งประกายเยิ้มน้ำมัน เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นตากว่ายี่สิบคู่กำลังจ้องมองอาหารอันโอชะในมือผมอย่างไม่ละสายตา เสียงกลืนน้ำลายดังเป็นระยะ

ผมฉีกขาห่านที่อวบอิ่มสองขาอย่างรวดเร็ว ส่วนที่เหลือยื่นให้โจวเวย: "พี่เวย พี่แบ่งให้พวกเขาเถอะครับ ผมกินไม่หมดหรอก" กลิ่นหอมของห่านย่างอบอวลไปทั่วห้องขังเล็ก ๆ ทำให้นักโทษหนุ่มหลายคนกลืนน้ำลายอย่างต่อเนื่อง

โจวเวยรับห่านย่างมา ไม่พูดอะไร ฉีกเนื้อหน้าอกส่วนที่อวบชิ้นใหญ่ใส่ปากตัวเองก่อน แล้วฉีกอีกชิ้นใส่ในชามข้าวของเขา น้ำมันไหลลงมาตามมุมปากของเขา ขณะที่เขาเคี้ยว เขาก็ฉีกเนื้อห่านอย่างหยาบคาย แจกจ่ายให้คนในเรือนทีละคน

เมื่อแจกถึงคนสุดท้าย ห่านย่างก็เหลือเพียงโครงกระดูกเปลือย ๆ มีเนื้อติดอยู่ประปราย โจวเวยโยนโครงกระดูกใส่หน้าพวกเขา แล้วตะคอกด่าเสียงดัง:

"ไอ้พวกลิงเอ๊ย ที่บ้านก็ไม่เคยส่งเงินมาให้ ถ้าไม่ใช่เพราะอาเฉินดูแล พวกแกยังคิดจะกินห่านย่างอีกเหรอ? ไปกินขี้ไป๊!"

คนเหล่านั้นพุ่งเข้าใส่โครงกระดูกเหมือนหมาป่าที่หิวโหย ใช้นิ้วมือแคะเศษเนื้อที่เหลืออยู่ตามรอยกระดูก เกือบจะทะเลาะกันเพื่อแย่งหนังกรอบชิ้นสุดท้าย

หลังอาหารกลางวัน มีเวลาพักผ่อนหนึ่งชั่วโมง ประตูที่อยู่ด้านหลังห้องขังเชื่อมต่อกับห้องพักผ่อน เจ้าหน้าที่เข้ามาเปิดประตู ทุกคนก็เข้าแถวเข้าไป

ห้องพักผ่อนเป็นห้องอีกห้องหนึ่งขนาดสามสิบกว่าตารางเมตร มีกำแพงสูงทั้งสี่ด้าน ด้านบนเป็นซี่กรงเหล็กเรียงเป็นแถว แสงแดดส่องลอดช่องกรงเข้ามา บางคนนั่งตากแดดที่มุมกำแพง บางคนก็ยอง ๆ สูบบุหรี่ ผมหาที่นั่ง โจวเวยยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ผม จุดบุหรี่หงซวงสี่ส่งให้ผม: "ข้างในมันก็มีสภาพแบบนี้แหละ ชินแล้วก็จะดีเอง"

ผมรับบุหรี่มาสูบ รสชาติที่เผ็ดร้อนทำให้คอผมตึง สูบไปได้ครึ่งมวนก็โยนทิ้งไป ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็รีบเก็บขึ้นมาสูบต่อ โจวเวยเบ้ปาก: "นายนี่ฟุ่มเฟือยจริง ๆ"

เวลาพักผ่อนหนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เที่ยงวันถึงบ่ายสองโมงเป็นเวลางีบหลับ เนื่องจากผมไม่ได้นอนมาสองคืนนี้ ผมจึงล้มตัวลงนอนแล้วหลับทันที ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงออดตอนบ่ายสองโมง ลุกขึ้นมาเริ่มจัดระเบียบข้าวของส่วนตัว

ในเวลานั้น ประตูห้องขังถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่เข้ามามองไปรอบ ๆ: "เรือนสิบเพิ่มคนใหม่สองคน"

โจวเวยรีบลุกขึ้นตอบ: "ครับ"

ผมเงยหน้าขึ้นดู ปรากฎว่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง (เหาเจี๋ย) โจวเวยเห็นลูกพี่ลูกน้องก็รู้จักทันที: "พี่เจี๋ย? ทำไมถึงเข้ามาที่นี่ด้วยครับ?"

ลูกพี่ลูกน้องพูดว่า: "น้องชายฉันเพิ่งเข้ามา ฉันมาคอยดูแลเขา"

ผมถามลูกพี่ลูกน้อง: "ใครให้พี่มาดูแล? ชีวิตดี ๆ ไม่ชอบ เข้ามาหาเรื่องทรมานตัวเองเหรอ? พี่เข้ามาเพราะเรื่องอะไร?"

ลูกพี่ลูกน้องพูดว่า: "ไม่มีอะไร ฉันไปต่อยคนมา รอคดีของนายเรียบร้อยแล้ว จ่ายค่าเสียหายหน่อย ฉันก็ออกไปได้"

ในเวลานั้น โจวเวยชี้ไปที่ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งแล้วถามลูกพี่ลูกน้อง: "คนนี้พี่รู้จักไหม พี่เจี๋ย?"

ลูกพี่ลูกน้องส่ายหัว: "ไม่รู้จัก"

พอได้ยินว่าไม่รู้จัก สีหน้าของโจวเวยก็มืดมนลงทันที โจวเวยรีบตะคอกใส่ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา: "แก ไอ้เห็บหมา ย่อตัวกอดหัวให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

ชายหนุ่มกลัวจนรีบย่อตัวลง กอดศีรษะไว้ ชายหนุ่มอีกคนในห้องขัง ซึ่งก็คือคนที่มาหาผมคนแรกเมื่อวานนี้ ฉายา "ลิง" ก็กระโดดออกมา ถือถังน้ำสาดใส่ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา: "เข้ามาเพราะเรื่องอะไร?"

ชายหนุ่มตอบ: "ขโมยของเล็ก ๆ น้อย ๆ"

"ไอ้สารเลว พวกเราเกลียดโจรที่สุด!" โจวเวยพูด "จัดพิธีต้อนรับให้หน่อย แต่อย่าให้หนักเกินไปนะ"

นักโทษทั้งหมดในห้องยืนขึ้น เอาผ้าห่มของชายหนุ่มคนนั้นคลุมศีรษะเขาไว้ สิบกว่าคนวิ่งกรูเข้าไปชกต่อยเตะ ตีอยู่เต็มสองนาทีถึงหยุด

สองนาทีต่อมา โจวเวยเปิดผ้าห่มออก ชายหนุ่มคนนั้นกอดตัวอยู่บนพื้น ตัวสั่นไปหมด

โจวเวยพูดด้วยใบหน้าเย็นชา: "นี่คือกฎของการเข้ามา รู้ไว้ซะ! ต่อไปก็ปรับปรุงตัวให้ดี ซื่อสัตย์เข้าไว้ อย่ามีความคิดอื่น ๆ อีก รู้ไหม? ที่นี่มีวิธีจัดการกับแกได้เยอะแยะ"

ชายหนุ่มรีบพยักหน้า เสียงสั่นเครือ: "รู้แล้วครับพี่ใหญ่ รู้แล้วครับพี่ใหญ่"

โจวเวยตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่ง: "เรียกหัวหน้าเรือน! จำไว้ ที่นี่ไม่มีพี่ใหญ่ มีแต่ผู้ต้องขัง"

ชายหนุ่มตัวสั่น: "รู้แล้วครับ หัวหน้าเรือน"

ผมคิดในใจ: บ้าเอ๊ย ที่แท้นี่คือพิธีต้อนรับ ถ้าไม่ใช่เพราะหวงจินเฉิงจัดการไว้ล่วงหน้า ขาเจ็บ ๆ ของผมคงโดนซ้อมจนอึแตกไปแล้วเมื่อวานนี้

โจวเวยพูดกับลูกพี่ลูกน้อง: "พี่เจี๋ย พี่นอนเตียงหัวแถวฝั่งตรงข้าม" แล้วก็บอกคนอื่น ๆ: "นี่พี่ชายฉัน พวกแกขยับตอนนอนหน่อย ให้พี่ชายฉันนอนเตียงหัวแถว"

มีนักโทษวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งลุกขึ้น: "ไอ้แซ่โจว พวกแกรับเงินจากคนข้างนอก แต่พวกเราไม่เห็นได้อะไรเลย แกคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของแกหรือไง? พวกเรามาปรับปรุงตัวเหมือนกัน ชีวิตมีค่าเท่ากัน ใครจะไปกลัวใคร!"

ในเวลานั้นมีหลายคนลุกขึ้นมาสนับสนุน: "ใช่สิ พวกเราไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย เมื่อวานคนที่มานายบอกว่าเป็นน้องชายพวกเราก็ทนได้ วันนี้มาอีกคนเป็นพี่ชาย มันจะจบเมื่อไหร่เนี่ย?"

โจวเวยหน้าเขียวคล้ำ กำลังจะระเบิดอารมณ์ ลูกพี่ลูกน้องเดินเข้าไป เตะชายวัยกลางคนที่เป็นหัวโจกจนล้มลงทันที คนอื่น ๆ อีกสองสามคนวิ่งเข้ามาจะลงมือ แต่ไม่ถึงยี่สิบวินาที ทุกคนก็ล้มลงบนพื้น

ในเวลานั้น มีเสียงเจ้าหน้าที่ดังมาจากข้างนอก: "ทุกคนข้างในย่อตัว!" พวกเราทุกคนย่อตัวลง รวมถึงลูกพี่ลูกน้องด้วย

ประตูเหล็กถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่สี่คนถือกระบองวิ่งเข้ามา ชี้ไปที่คนที่นอนอยู่บนพื้นแล้วถามโจวเวย: "เกิดอะไรขึ้น?"

โจวเวยพูด: "คนพวกนี้ทะเลาะกันเอง บาดเจ็บทั้งสองฝ่าย"

ชายวัยกลางคนพยายามแก้ตัว: "เขาชี้ไปที่ลูกพี่ลูกน้องแล้วบอกว่าเขาทำร้ายเรา?"

เจ้าหน้าที่ถาม: "นายหมายความว่าเขาสามารถล้มพวกนายหกคนได้ด้วยตัวคนเดียว โดยที่เขาไม่เป็นอะไรเลย?"

ชายวัยกลางคนตอบว่าใช่ เจ้าหน้าที่ดึงเขาขึ้นมาทันที: "ไอ้บ้านี่ เป็นบรูซ ลี หรือไง? นายเป็นหัวหน้าในการก่อเหตุทะเลาะวิวาท ไปเข้าห้องกักขังเดี่ยวเจ็ดวัน" จากนั้นเขาก็ถามคนอื่น ๆ: "พวกแกเป็นอะไรกัน?"

คนอื่น ๆ ต่างก็ตอบว่า: "รายงานครับ ผมล้มเองครับ"

เจ้าหน้าที่บอกโจวเวย: "ทุกคนทำตัวดี ๆ ไม่อย่างนั้นพวกแกจะไม่ได้อยู่สุขสบาย" ทุกคนตอบเสียงดัง: "ครับ!"

หลังจากเจ้าหน้าที่พาชายวัยกลางคนออกไปแล้ว ห้องก็กลับสู่สภาพเดิม โทรทัศน์ก็ฉายละครโทรทัศน์ต่อ ทุกคนดูกันอย่างเพลิดเพลิน

ผมกระซิบถามลูกพี่ลูกน้อง: "สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?"

ลูกพี่ลูกน้องพูด: "พี่เฉิงกับหลิวซินหลุดพ้นจากคดีของพวกเขาได้แล้ว พวกเขาจัดเตรียมไว้แล้ว อีกไม่กี่วันจะมีการสอบสวนนายอีก นายก็พูดตามบทเดิมที่เตรียมไว้"

ผมถาม: "น่าจะประมาณกี่ปี?"

ลูกพี่ลูกน้องพูด: "อาจจะประมาณสี่ปี"

ผมเบิกตากว้าง: "ให้ผมใช้ชีวิตแบบนี้สี่ปีเหรอ? ยอมให้ผมตายดีกว่า"

ลูกพี่ลูกน้องพูด: "นายอย่าเพิ่งร้อนใจ เรื่องการลดโทษกำลังมีความคืบหน้า นายรอฟังข่าวจากพวกเขาอย่างสบายใจได้เลย ใช่สิ ฟางผิงฝากให้นางบำเรอของเถียนเถียนจัดอาหารอร่อย ๆ มาให้นายทุกวัน ได้รับหรือเปล่า?"

ผมพูด: "ที่แท้เป็นฟางผิงจัดการเหรอเนี่ย" ผมยิ้มแล้วถามลูกพี่ลูกน้อง: "พี่กับเถียนเถียนยังติดต่อกันอยู่เหรอ?"

ลูกพี่ลูกน้อง: "แค่ก ๆ..."