บทที่ 82 การทำความดีความชอบ

หลังเวลาอาบน้ำตอนสี่โมงเย็น ก็ถึงเวลาอาหารเย็นตรงเวลาห้าโมง ประตูช่องจ่ายอาหารเล็ก ๆ ถูกเปิดออกด้วยเสียง "ดัง" ห่านย่างสองตัวที่มันวาวถูกยื่นเข้ามา "ของจางเฉิน และ จางหาวเจี๋ย!" คนจ่ายอาหารตะโกนเสียงเบา

ผมรับห่านย่างที่ยังร้อน ๆ มา และแกล้งแกว่งไปมาต่อหน้าพี่ชาย: "ดูเหมือนเถียนเถียนจะใส่ใจพี่มากเลยนะ" พี่ชายไม่ตอบ คว้าห่านย่างมาแทะอย่างมูมมาม น้ำมันไหลตามคาง ด้วยปริมาณอาหารที่เขากิน ห่านย่างทั้งตัวนี้คงยังไม่พอให้เขารู้สึกอิ่มท้องด้วยซ้ำ

ผมฉีกขาห่านที่อวบที่สุดสองขาออกตามเคย แล้วยื่นส่วนที่เหลือให้โจวเวย: "ตามกฎเดิม แบ่งให้ทุกคนนะ" โจวเวยรับห่านย่างมา แกล้งทำเสียงดัง: "เห็นกันไหม? อาเฉินเขานายใหญ่ ยังคิดถึงพวกแกให้ได้กินหรูอยู่สบายทุกมื้อ พวกแกนี่ก็ดีจริง ๆ ดันไม่รู้คุณค่า!" เขาจงใจเดินเลี่ยงพวกที่ก่อเรื่องเมื่อบ่าย

คนเหล่านั้นมองคนอื่นที่กำลังกินอย่างตะกละตะกรามด้วยความหิวโหย คอหอยกลืนน้ำลายไม่หยุด ในที่สุด พวกเขาก็คลานไปหาพี่ชายผม พึมพำเสียงแผ่ว: "พี่หาวเจี๋ย บ่ายนี้พวกเราโง่เขลา ถูกไอ้สารเลวนั่นปั่นหัว..." พี่ชายไม่เงยหน้าขึ้น โยนโครงกระดูกห่านที่แทะจนเกลี้ยงแล้วลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี คนเหล่านั้นรีบปรี่เข้าไปแย่งชิงราวกับได้สมบัติล้ำค่า ปากก็ยังพร่ำขอบคุณไม่หยุด

หลังอาหารเย็น รายการข่าว "ซินเหวินเหลียนปัว" ก็ฉายตรงเวลา ตามด้วยละครทีวีที่น่าเบื่อเหมือนเดิม ผู้ต้องขังในห้องแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม: บางคนจ้องหน้าจอทีวีอย่างเหม่อลอย ส่วนบางคนก็ถือหนังสืออ่านฆ่าเวลา

ผมเดินเข้าไปหาผู้ต้องขังที่กำลังอ่านหนังสืออยู่: "อ่านอะไรอยู่?" เขาเปิดหมอนออก เผยให้เห็นหนังสือที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ มีหนังสือยับ ๆ หลายเล่ม หน้าปกซีดขาว มี 《อาชญาวิทยาจิตวิทยา》, 《คำบรรยายกฎหมายอาญา》, และ 《มังกรหยก》 ของกิมย้ง

"ขอยืม 《สามก๊ก》 เล่มหนึ่งหน่อย" ผมเลือกเล่มที่หนาที่สุด

สามทุ่มตรง เสียงนกหวีดดับไฟก็ดังขึ้นอย่างแม่นยำ การมีพี่ชายอยู่ข้าง ๆ บวกกับความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวัน ในที่สุดผมก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ ก่อนนอน ผมกำชับโจวเวย: "เวรยามของฉันกับพี่ชาย นายจัดให้คนอื่นเข้าเวรแทนนะ เดี๋ยวพอซื้อของได้แล้ว จะเอาขนมมาแลกกับพวกเขา"

โจวเวยพยักหน้าในความมืด ผมห่มผ้าห่มที่มีกลิ่นอับแน่น และก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราในไม่ช้า

ชีวิตในห้องขังที่เป็นเช่นนี้วันแล้ววันเล่าดำเนินต่อไปเป็นเวลาสามวัน เช้าวันที่สี่ ประตูเหล็กก็ถูกเคาะอย่างกะทันหัน: "จางเฉิน สอบสวน!"

ผมยื่นมือออกไปอย่างเชื่อฟัง กุญแจมือโลหะเย็นเฉียบ "คลิก" ล็อกเข้ากับข้อมือ เมื่อเดินผ่านทางเดินยาว แสงแดดส่องเป็นแนวเฉียงเข้ามาจากซี่กรงเหล็กบนกำแพงสูง ทำให้เกิดริ้วรอยแสงที่กะพริบตาบนพื้น

ในห้องสอบสวน มีตำรวจวัยกลางคนสองคนหน้าตาไม่คุ้นเคยนั่งอยู่ ตำรวจหนุ่มที่ทำบันทึกครั้งที่แล้วหายไปแล้ว พวกเขาถามคำถามเดิมซ้ำ ๆ อย่างเป็นระบบ ผมตอบคล่องปากเหมือนท่องบทเรียน จนกระทั่งพวกเขาเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน: "คุณรู้หรือไม่ว่าเจิ้งเฉียงอยู่ที่ไหน?"

"ไม่รู้"

ในที่สุด พวกเขาก็เลื่อนบันทึกคำให้การมาให้ผม ผมตรวจสอบทีละคำ ก่อนจะเขียนลงท้ายว่า: "เนื้อหาข้างต้นทั้งหมดนี้ ผมได้อ่านแล้วและตรงกับที่ผมได้ให้การไว้"

ครึ่งเดือนผ่านไป ผมเริ่มคุ้นเคยกับจังหวะของเรือนจำ วันนี้เป็นวันแจกจ่ายสินค้าที่สั่งซื้อล่วงหน้า ผมแบ่งขนมขบเคี้ยวและเครื่องดื่มที่ซื้อมาส่วนใหญ่ให้กับคนที่เข้าเวรแทนผมและพี่ชาย ส่วนตัวเองเก็บไว้เพียงซาไฉ (ผักดอง) สองสามห่อ—อย่างน้อยก็ทำให้ข้าวต้มจืด ๆ มีรสชาติบ้าง อย่างไรก็ตาม ทุกวันก็มีอาหารพิเศษ "หม้อเล็ก" อยู่แล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมัน ๆ พวกนั้นผมไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่ เลยยกให้คนอื่นไปหมด

ตอนเที่ยง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็มาเรียกผม: "จางเฉิน ออกมาคุยกันหน่อย"

สำนักงานของเขาสว่างกว่าห้องขังมาก บนขอบหน้าต่างมีต้นพลูด่างที่ใกล้ตายวางอยู่ เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างใจดีและรินน้ำให้ผมแก้วหนึ่ง: "หนุ่มน้อย คุ้นชินแล้วใช่ไหม?"

"ขอบคุณผู้นำที่เป็นห่วงครับ!" ผมยืดหลังตรง เสียงดังฟังชัด "ผมจะปรับปรุงตัวอย่างดีที่สุด!"

เจ้าหน้าที่มองผมอย่างมีความหมาย แล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือมากดเบอร์ ทันทีที่เสียงของหลิวซินดังออกมาจากลำโพงด้านใน หลังของผมก็ตึงเครียดขึ้นทันที

"อาเฉิน" สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้แกตั้งใจจำไว้ให้ดี "มีคดีฆาตกรรมเมื่อสิบปีก่อนในก่วนเฉิง มือสังหารหนีไปไต้หวัน ปีที่แล้วเขาลักลอบกลับมา ตอนนี้ใช้ชื่อปลอมว่า เจิงไห่ ทำงานเป็นคนคุมบ่อนอยู่ที่ไนท์คลับหลานโปวานในเผิงเฉิง" แกวางสายแล้วรีบไปแจ้งความเลยนะ บอกว่าแกไปกินข้าวเย็นที่ร้านแผงลอยในเผิงเฉิง แล้วบังเอิญได้ยินคนเมาโอ้อวดว่าเคยฆ่าคน เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ" ผมกำโทรศัพท์ที่ร้อนผ่าวไว้แน่น

การสนทนาสิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน ขณะที่เจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์คืน เขาตบไหล่ผม: "กลับไปที่ห้องก่อนนะ มีอะไรก็แจ้งให้ฉันทราบได้ตลอดเวลา" แววตาที่เต็มไปด้วยความหมายของเขาทำให้ผมเข้าใจทันที

กลับถึงห้องขัง เสียงกริ่งพักเที่ยงก็ดังขึ้นพอดี ผมพับผ้าห่มเป็นก้อนสี่เหลี่ยมอย่างเป็นระบบ แต่นิ้วมือกลับสั่นเล็กน้อย เมื่อจัดมุมผ้าห่มสุดท้ายเสร็จ ผมก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนใส่ทางเดินนอกซี่กรงเหล็กอย่างกะทันหัน:

"รายงานท่านผู้นำ! ผมมีสถานการณ์สำคัญที่จะรายงานครับ!"

เสียงดังก้องไปทั่วทางเดินคอนกรีต ทำให้นกกระจอกนอกหน้าต่างที่เกาะอยู่บนสายไฟตกใจบินหนีไป ผู้ต้องขังในห้องหลายคนเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ โดยเฉพาะโจวเวยที่หรี่ตาลง ประตูเล็ก ๆ บนประตูเหล็กถูกเลื่อนเปิดออก "สวบ" ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ดูแลก็ปรากฏขึ้นในช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ : "จางเฉิน มีอะไร?"

"ผมต้องการ แจ้งเบาะแสผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม ครับ" ผมพูดเสียงดังกับเจ้าหน้าที่ดูแล ทำให้ทุกคำชัดเจน

สายตาของเจ้าหน้าที่ดูแลเฉียบคมขึ้นทันที เขาให้ผมยื่นมือออกไปใส่กุญแจมือ แล้วรีบพาผมออกจากห้องขัง ขณะเดินผ่านทางเดิน ผมได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น "ตึก ๆ"

ในห้องสอบสวน ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบตำรวจที่ดูดีกำลังรออยู่ ดาวเงินบนบ่าของเขาส่องประกายภายใต้แสงไฟ "จางเฉิน ใช่ไหม?" เขาเปิดสมุดบันทึก: "มีสถานการณ์อะไรจะรายงาน?"

"เมื่อสองเดือนก่อน ตอนผมไปกินข้าวเย็นที่เผิงเฉิง" ผมกลืนน้ำลาย "โต๊ะข้าง ๆ มีคนเมาคนหนึ่งโอ้อวดกับเพื่อนร่วมโต๊ะว่า สิบปีก่อนเขาเคยฆ่าคนในก่วนเฉิง แล้วหนีไปเป็นมาเฟียที่ไต้หวัน" ผมจงใจหยุดเล็กน้อย "คนนั้นชื่อเจิงไห่"

ปากกาหมึกซึมของผู้นำหยุดลงบนกระดาษ หมึกซึมเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ เขาปิดสมุดบันทึกเบา ๆ : "ฉันจะรายงานเรื่องนี้ไปยังเบื้องบน"

พูดจบก็ให้เจ้าหน้าที่พาผมกลับห้องขังไปก่อน

หลังจากกลับมาที่ห้องขัง ผมนั่งอยู่บนพื้นเตียง และคิดถึงเรื่อง "การทำความดีความชอบ" ที่หลิวซินพูดมาตลอด การแจ้งเบาะแสครั้งนี้จะลดโทษได้กี่ปีกันนะ? ถ้าลดได้ไม่มาก ชีวิตที่แสนยากลำบากนี้จะต้องทนอีกนานเท่าไหร่?

หลังจากการดับไฟในตอนกลางคืน เสียงกรนที่ดังต่อเนื่องในห้องขังทำให้ผมรู้สึกรำคาญ ผมพลิกตัว หันไปหาพี่ชายและกระซิบเสียงเบา: "พี่ครับ พรุ่งนี้เฝือกที่ขาผมก็ถอดได้แล้ว ตอนนี้เดินก็ไม่เจ็บแล้ว พี่สอนวิชาป้องกันตัวให้ผมหน่อยนะครับ"

พี่ชายเงียบไปครู่หนึ่งในความมืด ตอบกลับมาเพียงคำเดียวว่า: "ได้"