บทที่ 83 สามสุดยอดท่าไม้ตาย

วันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่พาผมไปที่ห้องพยาบาลเพื่อถอดเฝือก แพทย์ใช้กรรไกรเล็ก ๆ ตัดผ้าพันแผล "แคว็ก ๆ" แล้วบีบข้อเท้าผม: "อืม ฟื้นตัวได้ดี กระดูกของคนหนุ่มนี่ติดเร็วดีจริง ๆ"

ตอนบ่ายขณะที่ออกไปสูดอากาศ คนอื่น ๆ เดินเล่นในห้องสูดอากาศตามปกติ พี่ชายดึงผมไปที่มุมห้อง กระซิบเสียงเบา: "อาเฉิน การต่อสู้แบบประชิดตัวนี้ คนที่มีพรสวรรค์จะเรียนรู้ได้เร็ว สิ่งสำคัญอยู่ที่สองจุด" เขาชูสองนิ้ว "หนึ่งคือ ความเร็วในการตอบสนองของร่างกาย สองคือ ความอดทนและพละกำลัง"

เขาตบไหล่ผม แรงมากจนตัวผมเซเล็กน้อย: "สุภาษิตโบราณว่าไว้ พละกำลังหนึ่งย่อมทำลายสิบวิชาได้ แกต้องฝึกให้ร่างกายแข็งแรงก่อน แล้วเสริมด้วยเทคนิค ถึงจะแสดงออกพลังได้สูงสุด"

พี่ชายจัดท่าทาง สาธิตการชกพื้นฐานให้ผมดูหลายครั้ง กำปั้นของเขามาพร้อมกับเสียงลม หยุดนิ่งที่ระยะหนึ่งนิ้วจากใบหน้าผม "เห็นชัดไหม?" เขาเก็บมือกลับ "ข้อมือต้องเกร็งตรง แรงต้องมาจากส้นเท้า"

ผมพยายามเลียนแบบท่าทางของเขา แต่รู้สึกว่าไม่สามารถใช้แรงได้เต็มที่ พี่ชายเดินอ้อมมาด้านหลังผม มือหนึ่งประคองไหล่ผม อีกมือหนึ่งปรับมุมข้อศอกผม: "ผ่อนคลายหัวไหล่ อย่าเกร็ง ใช่แล้ว แบบนี้แหละ"

หลังจากฝึกไปหลายรอบ เขาพูดเสียงเบา: "ตอนนี้จะสอนสิ่งที่ใช้ได้จริงให้แก เคล็ดลับข้อแรกของการต่อสู้แบบไร้ข้อจำกัด" เขาชี้ไปรอบ ๆ "แกต้องรู้จัก ใช้สภาพแวดล้อม สร้างวิธีการต่อสู้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตัวเอง"

เห็นผมทำหน้างง ๆ เขาก็ยิ้ม: "เคยดูหนังเฉินหลงไหม? แนวทางนั้นแหละ การต่อสู้ข้างถนนก็คว้าอิฐ คว้าหิน ถ้าคนเยอะก็วิ่งไปต่อยไป อย่าไปยืนโง่ ๆ"

เขาย่อตัวลง: "นอกอาคารก็ยิ่งง่าย กุญแจที่พกติดตัว ไม้ที่หาได้รอบ ๆ ก็ใช้เป็นอาวุธได้ โยนทรายใส่ตาคู่ต่อสู้ก็ทำได้ จำไว้ว่า คนเป็นจะไม่มีวันยอมให้ถูกอั้นด้วยฉี่จนตาย"

"ถ้าหาอะไรไม่ทันเลยล่ะ?" ผมถาม

พี่ชายจ้องตาผม: "มาถึงจุดสำคัญแล้ว จิ้มตา, เตะผ่าหมาก, ควักรูทวาร ท่าพวกนี้คือวิธีที่ศิลปะการต่อสู้ของจีนสามารถล้มศัตรูได้เร็วที่สุดในกระบวนท่าเดียว ไม่มีอื่นใดเทียบ"

"ฉันเคยบอกแกแล้ว ท่าพวกนี้ถ้าใช้ดี ๆ แม้แต่ไทสันก็ต้องคุกเข่า"

ผมถามอย่างพูดไม่ออก: "ควักรูทวารก็ล้มศัตรูได้ในกระบวนท่าเดียวด้วยเหรอ?"

พี่ชายยิ้มเย้ย: "แกรู้จักฟางซื่ออี้ไหม?"

ผมตอบ: "เคยดูหนังที่หลี่เหลียนเจี๋ยแสดง เป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เลยนะ"

พี่ชายพยักหน้า: "ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เช่นฟางซื่ออี้ สุดท้ายก็ตายด้วยน้ำมือของผู้หญิงคนหนึ่ง"

ผมแปลกใจ: "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

พี่ชายอธิบาย: "ตอนที่เขาต่อสู้กับแม่ชีอู่เม่ย สุดท้ายถูกแม่ชีอู่เม่ยเตะผ่าหมากเข้าที่ รูทวารแตก ตายคาที่"

ผมฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะ หนีบขา โดยอัตโนมัติ

พี่ชายทำท่าเตะผ่าหมากลงมา: "ลองคิดดูสิ แม้แต่จุดตายที่เสื้อเกราะเหล็กก็ป้องกันไม่ได้ ท่านี้มีอานุภาพขนาดไหน?"

พี่ชายตบไหล่ผม: "แกจำท่าทางในการออกแรงที่ฉันสอนให้ดีนะ ต่อไปพอแกออกไปข้างนอก พกสนับมือติดตัวไว้ เจอกับสถานการณ์แบบครั้งที่แล้ว ก็สามารถล้มคนลงได้ง่าย ๆ" เขาจ้องตาผม "จำไว้ว่า ต้องกดข่มจิตสังหารให้ได้"

"ฉันเคยได้ยินลุงหวังพูดว่า ผู้ก่อตั้งการต่อสู้แบบไร้ข้อจำกัด ทุกครั้งที่เขาลงมือ เขาจะส่งเสียงเห่าเหมือนสุนัข" พี่ชายยิ้ม "คู่ต่อสู้เห็นก็จะคิดว่าเขาเป็นโรคพิษสุนัขบ้า ทุกคนวิ่งเร็วกว่าสุนัขอีก ทำให้เขาไล่ตามต่อยได้ทุกครั้ง"

ฟังคำพูดของพี่ชาย ผมนึกถึงเหตุการณ์ในร้านของลุงหวัง ที่เหวินซีถือมีดแตงโมเข้ามาเอาเงิน ใช่แล้ว อารมณ์ที่บ้าคลั่งเหมือนสุนัขบ้า นั้น ทำให้ผมรู้สึกเกรงกลัวในตอนนั้นจริง ๆ ไม่กล้าที่จะขัดแย้งกับคนประเภทนี้

พี่ชายพูดต่อ: "เพราะทุกครั้งที่เขาทำตัวเหมือนสุนัขบ้า ผู้คนจึงเรียกมันว่า หมัดสุนัขบ้า"

พี่ชายให้ผมยืนตัวตรง แยกเท้าออกจากกันให้กว้างเท่าช่วงไหล่ งอเข่าเล็กน้อย: "นี่เรียกว่า หม่าปู้ เป็นท่ายืนพื้นฐานที่สุด หลังต้องตรง ก้นต้องหย่อนลงไป เหมือนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้"

เขาเดินอ้อมไปข้างหลังผม ใช้เข่าดันไปที่ส่วนโค้งของขาผม: "ต่ำลงอีก ต้นขาต้องขนานกับพื้น" ผมกัดฟันพยายามทำตาม ไม่นานก็รู้สึกว่าต้นขาร้อนและสั่นไปหมด

"อดทนไว้" พี่ชายพูดข้างหูผม "ยืนวันละสิบนาที หนึ่งเดือนต่อมาฐานล่างของแกจะมั่นคง"

จากนั้นเขาก็นอนลงบนเตียงเพื่อสาธิต: "ก่อนนอนให้ยกขาขึ้นจากเตียงยี่สิบเซนติเมตร ค้างไว้ไม่ขยับ" กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเกร็งแน่น "ตอนแรกอาจจะทำได้แค่ไม่กี่สิบวินาที ค่อย ๆ ฝึกไป"

ผมลองทำตาม ผลคือขาอ่อนแรงภายในสามสิบวินาที พี่ชายเยาะเย้ย: "กำลังช่วงท้องของแกนี่สู้ผู้หญิงก็ไม่ได้"

ผมจำทุกท่าที่พี่ชายสอนไว้อย่างแม่นยำ สองสัปดาห์ถัดมา ผมก็ฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอทุกวัน

การฝึกหม่าปู้ จากที่เริ่มแรกทำได้เพียงห้านาที ตอนนี้ผมสามารถกัดฟันยืนได้ถึง ยี่สิบนาที กล้ามเนื้อต้นขาเกร็งจนแข็ง เหงื่อไหลลงตามหน้าแข้ง แต่ผมก็ยังคงฝืนยืนอยู่ไม่ยอมลุกขึ้น

การฝึกเกร็งท้องก็พัฒนาขึ้นมาก จากเดิมที่ทำได้ไม่ถึงสามสิบวินาที ตอนนี้สามารถค้างไว้ได้อย่างมั่นคงครั้งละ หนึ่งนาทีครึ่ง แม้ว่าหน้าท้องจะยังสั่นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่รู้สึกอ่อนแรงเหมือนตอนแรกแล้ว

ในวันที่ยี่สิบห้าที่ผมเข้ามาในเรือนจำ เจ้าหน้าที่ก็มาเรียกผมอย่างกะทันหัน: "จางเฉิน หัวหน้าตามหา"

ในสำนักงาน หัวหน้าดันแว่นตา: "การแจ้งเบาะแสครั้งที่แล้วของคุณ ทำให้ตำรวจก่วนเฉิงจับกุมผู้ต้องหาที่หลบหนีมานานหลายปีได้ ถือเป็นการ ทำความดีความชอบครั้งสำคัญ ทางเรือนจำได้รายงานไปแล้ว ศาลจะพิจารณาลดโทษให้คุณตามสมควร"

เขาเปิดแฟ้มเอกสารต่อ: "คดีของคุณเข้าสู่ขั้นตอนการสอบสวนสุดท้ายแล้ว น่าจะมีการไต่สวนในศาลเร็ว ๆ นี้"

"ขอบคุณท่านผู้นำ!" ผมตื่นเต้นจนเสียงสั่น

กลับมาถึงห้องขัง ผมดึงพี่ชายไว้ทันที: "พี่! หัวหน้าบอกว่าผมแจ้งเบาะแสทำความดีความชอบ จะลดโทษได้! คดีก็ใกล้จะขึ้นศาลแล้ว!"

ใบหน้าของพี่ชายเผยรอยยิ้ม: "อาเฉิน พี่เองก็น่าจะได้ออกไปในอีกสองวันนี้แหละ"

ผมรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่พอคิดดูอีกที จะปล่อยให้พี่ชายอยู่กับผมในที่แบบนี้ตลอดไปได้อย่างไร "พี่ครับ ขอบคุณมากที่อุตส่าห์เข้ามาเพื่อผม"

พี่ชายโบกมือ: "ถ้าไม่มีแก พี่ก็ไม่มีวันนี้ เราเป็นพี่น้องกัน แกไม่ต้องพูดคำว่าขอบคุณ" มองดูเขา ผมจึงได้รู้ว่าไอ้หนุ่มบ้า ๆ บอ ๆ ที่เพิ่งออกมากับผมได้ปีกว่า ๆ ตอนนี้ ได้กลายเป็นคนที่สุขุมและพึ่งพาได้มากขนาดนี้ ผมก็อดดีใจแทนเขาไม่ได้

"หลังจากไต่สวนในศาลเสร็จ ก็คงต้องไปเรือนจำแล้ว" พี่ชายตบไหล่ผม "ต่อไปแกต้องพึ่งตัวเองแล้วนะ"

เที่ยงวันสองวันต่อมา ประตูเหล็กของห้องขังถูกเปิดออกด้วยเสียง "ดัง" เสียงเจ้าหน้าที่ดังมาจากทางเดิน: "จางหาวเจี๋ย เก็บของ แกออกไปได้แล้ว"

พี่ชายโยนบุหรี่หงซวงสี่สองห่อที่อยู่ใต้หมอนให้โจวเวย ส่วนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและซาไฉที่เหลือก็แบ่งให้คนอื่น ๆ เขาไปยืนที่ประตู สายตาเหมือนมีดกวาดมองใบหน้าทุกคน: "ทุกคนที่นี่ต่างก็หากินอยู่ในพื้นที่ก่วนเฉิง น้องชายฉันก็ฝากพวกแกดูแลด้วย" เสียงไม่ดัง แต่ทำให้บรรยากาศเงียบสงัดไปสองสามวินาที

ผู้ต้องขังพยักหน้าก้มตัวตอบ: "พี่หาวเจี๋ยวางใจได้ครับ!" "จะดูแลอาเฉินอย่างดีแน่นอน!"

เขาหันกลับมาจับไหล่ผม กดเสียงต่ำ: "ขาของเจี่ยงเทียนอู่ พี่จะเก็บไว้ให้แกก่อน"

ผมคว้าข้อมือเขาไว้ทันที: "อย่า!" เล็บของผมแทบจะจิกเข้าไปในผิวหนังเขา "บัญชีนี้ผมต้องชำระด้วยตัวเอง ไอ้สารเลวนั่น แค่ขาหักมันยังน้อยไป"

พี่ชายจ้องผมอยู่สองสามวินาที ก่อนจะยิ้มออกมา: "ได้ เก็บไว้ให้แกได้คิดถึง" เขาบีบคอผมอย่างแรง แล้วหันหลังเดินก้าวใหญ่ไปยังประตูเหล็กที่เปิดอยู่ เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เบาลงตามทางเดิน จนกระทั่ง หายไปอย่างสิ้นเชิง