บทที่ 84 คำพิพากษา

บ่ายวันเดียวกับที่พี่ชายออกจากเรือนจำ เจ้าหน้าที่ก็ยื่นเอกสารให้ผมฉบับหนึ่ง: "จางเฉิน หมายศาลของคุณ"

ผมพลิกดู มีตราประทับสีแดงของ "ศาลประชาชนที่หนึ่งเมืองก่วนเฉิง" วันที่ไต่สวนคือวันที่สิบห้าพฤษภาคม เหลือเวลาเพียงห้าวันเท่านั้น

"ทนายความล่ะครับ?" ผมเงยหน้าถามเจ้าหน้าที่

เจ้าหน้าที่ยักไหล่: "บันทึกคำให้การของคุณเรียบร้อยดี แถมยังยอมรับสารภาพและยอมรับโทษ ศาลจะจัดหาทนายความให้คุณตามขั้นตอน"

ผมพับหมายศาลเก็บใส่กระเป๋ากางเกง จริง ๆ แล้วคดีของผมไม่จำเป็นต้องจ้างทนายความเลยด้วยซ้ำ สิ่งที่ควรให้การก็ให้ไปหมดแล้ว สิ่งที่ควรยอมรับก็ยอมรับไปหมดแล้ว

เช้าตรู่ห้าวันต่อมา เจ้าหน้าที่เคาะประตูห้องขัง: "จางเฉิน เตรียมตัวขึ้นศาล"

ผมและอาหู่ถูกใส่กุญแจมือ และถูกนำขึ้นรถตำรวจ แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างรถแสบตา ผมหรี่ตาลง มองดูถนนที่พุ่งถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกซี่กรงเหล็ก

มีทหารสองนายยืนรักษาการณ์ที่หน้าศาล เจ้าหน้าที่ศาลผลักพวกเราเดินผ่านประตูข้าง ตรงไปยังห้องพิจารณาคดี ผมยืนอยู่บนแท่นจำเลย หันไปมองที่นั่งผู้สังเกตการณ์

พี่ใหญ่และเฉินหลิงนั่งอยู่แถวที่สาม เช็ดน้ำตาด้วยกระดาษทิชชูไม่หยุด ฟางผิงไม่ได้ร้องไห้ แต่ขอบตาแดงก่ำ หวงจินเฉิงและพี่ชายนั่งอยู่แถวสุดท้าย พี่ชายพยักหน้าให้ผมเล็กน้อยอย่างแทบมองไม่เห็น

ทันใดนั้นผมก็รู้สึกจุกที่คอ รีบหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้พิพากษา ขอบโลหะของกุญแจมือเสียดสีกับกระดูกข้อมือจนปวด

เสียงของผู้พิพากษาหัวหน้าดังหนักแน่นภายใต้หลังคาโค้ง: "ศาลอาญาของศาลประชาชนที่หนึ่งเมืองก่วนเฉิง ขอประกาศคำพิพากษาในขณะนี้"

ทั้งศาลเงียบกริบ แม้แต่เสียงหายใจของผู้สังเกตการณ์ที่ดังเป็นระยะก็หยุดชะงักลงทันที ผู้พิพากษาหัวหน้ากวาดสายตาที่คมกริบผ่านเลนส์หนาไปยังแท่นจำเลย:

"จากการพิจารณาคดี พบว่าจำเลยจางเฉินและหลี่กวง ตั้งแต่ปี 1999 ในเมืองฉางอัน ได้ร่วมกันจัดตั้งและดำเนินกิจกรรมการพนันเพื่อแสวงหาผลกำไรอย่างต่อเนื่อง โดยมีผู้เข้าร่วมหลายคน... มีเงินที่เกี่ยวข้องกับคดีสูงถึงหนึ่งแสนแปดพันหยวน ซึ่งเป็นการทำลายความสงบเรียบร้อยของสังคมอย่างร้ายแรง..."

"แต่ด้วยการที่จำเลยทั้งสองเข้ามอบตัวโดยสมัครใจ ยอมรับสารภาพและยอมรับโทษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจางเฉินได้ให้ข้อมูลสำคัญในระหว่างถูกควบคุมตัว ซึ่งช่วยในการไขคดีฆาตกรรมที่ค้างคามานานปี จึงถือเป็นการ ทำความดีความชอบครั้งสำคัญ..."

ผู้พิพากษาหัวหน้าพลันเพิ่มเสียงให้สูงขึ้น: "ศาลจึงมีคำพิพากษาตามกฎหมายดังนี้—"

ค้อนของผู้พิพากษาถูกทุบลงมาอย่างหนัก

"จำเลยหลี่กวง มีความผิดฐานเปิดบ่อนการพนัน ต้องโทษจำคุกสามปีสิบเดือน!"

"จำเลยจางเฉิน ต้องโทษจำคุกสามปีสองเดือน!"

"และถูกริบทรัพย์สินที่ได้มาโดยผิดกฎหมายทั้งหมด และปรับคนละห้าหมื่นหยวน!"

ผู้กระทำความผิดหลักอีกรายคือเจิ้งเฉียงยังไม่ได้ถูกจับกุม จะได้รับการดำเนินการแยกต่างหาก จำเลยทั้งสองจะถูกนำตัวไปรับโทษจำคุกที่เรือนจำสื่อหู่ เมืองก่วนเฉิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

"หากไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษานี้ สามารถยื่นอุทธรณ์ได้ภายในสิบวันนับจากวันที่ได้รับคำพิพากษา" ผู้พิพากษาหัวหน้าถอดแว่นตา "จำเลยได้ยินชัดเจนหรือไม่?"

ผู้พิพากษาหัวหน้าเงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่แท่นจำเลย: "เนื้อหาคำพิพากษาข้างต้น จำเลยได้ยินชัดเจนหรือไม่? จะยื่นอุทธรณ์หรือไม่?"

ผมยืดหลังตรง ตอบด้วยเสียงที่ชัดเจน: "ผมยอมรับคำพิพากษาของศาล ไม่ยื่นอุทธรณ์"

อาหู่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดตามทันที: "ผมก็ไม่ยื่นอุทธรณ์ ยอมรับคำพิพากษา"

ผู้พิพากษาหัวหน้าพยักหน้า ค้อนทุบลง "ตุ๊บ": "ปิดการพิจารณาคดี เจ้าหน้าที่ศาลนำจำเลยกลับ"

ผมหันไปมองที่นั่งผู้สังเกตการณ์ ยิ้มให้กับฟางผิง เฉินหลิง และพี่ใหญ่ ทั้งสามคนตาแดงก่ำ พี่ใหญ่ยังคงเช็ดน้ำตาอยู่

จากนั้นผมพยักหน้าให้หวงจินเฉิง หวงจินเฉิงก็พยักหน้าตอบเล็กน้อย

เจ้าหน้าที่ศาลตบไหล่ผม: "ไปได้แล้ว"

บนรถตำรวจที่กำลังกลับไปยังเรือนจำ อาหู่ใช้ศอกกระแทกผม: "อาเฉิน ตอนนี้สบายใจแล้วใช่ไหม?"

ผมมองถนนที่พุ่งผ่านไปนอกหน้าต่าง: "การถูกคุมขังในก่วนเฉิงก็ดีนะ ที่บ้านมาเยี่ยมฉันก็สะดวก"

"ไปเรือนจำเร็วก็ดี" อาหู่ยิ้มกว้าง "สภาพแวดล้อมในเรือนจำดีกว่าเรือนจำชั่วคราวห่วย ๆ นี่เยอะ"

หลังจากกลับมาอยู่ห้องขังอีกสิบวัน รอจนทำเรื่องเสร็จสิ้นทั้งหมด ในที่สุดผมก็ถูกย้ายไปยังเรือนจำ ก่อนไป ผมยัดบุหรี่และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เหลือทั้งหมดให้โจวเวย: "พี่เวย ช่วงนี้ขอบคุณที่ดูแลนะครับ ถ้าออกไปแล้วมาหาผมที่ฉางอันนะ ผมจะเลี้ยงเหล้า"

โจวเวยตบไหล่ผมอย่างแรง: "ฉันโดนโทษทำร้ายร่างกายหนัก รอออกไปก็ไม่รู้เมื่อไหร่แล้ว" เขาหัวเราะอย่างขมขื่น "อิจฉาแกจริง ๆ อาเฉิน ได้รับคำพิพากษาเร็วขนาดนี้"

เช้าตรู่ตีห้าครึ่งของวันส่งตัว ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่าง ประตูเหล็กของห้องขังถูกดึงเปิดออกด้วยเสียง "ดังโครม" เจ้าหน้าที่ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมรายชื่อ: "จางเฉิน, หลี่กวง, หวังเจี้ยนกั๋ว, เฉินเสี่ยวปิง เก็บของ!"

ผมขยี้ตา ยัดเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนชุดสุดท้ายลงในถุงพลาสติก อาหู่ตื่นแล้วนานแล้ว กำลังพิงกำแพงสูบบุหรี่ เห็นผมมองเขา ก็ยิ้มกว้าง: "ในที่สุดก็ได้ออกจากที่บ้า ๆ นี่เสียที"

พวกเราสี่คนถูกนำไปยังห้องทำงาน เพื่อตรวจสอบยืนยันตัวตนทีละคน เจ้าหน้าที่ดูแลถือแฟ้มเอกสาร ตรวจสอบรูปถ่ายกับใบหน้าของเราอย่างละเอียด: "ถอดเสื้อผ้า ตรวจสอบ"

เครื่องตรวจจับโลหะเย็นเฉียบถูกกวาดไปมาบนร่างกาย แม้แต่รอยแผลเป็นที่เหลือหลังจากถอดเฝือกออกก็ไม่ถูกละเลย หลังจากการตรวจสอบ พวกเราถูกสั่งให้เปลี่ยนไปสวมชุดนักโทษสีเทาที่เหมือนกัน ด้านหลังพิมพ์ตัวอักษรใหญ่สี่ตัวว่า "เรือนจำสื่อหู่"

"ยื่นมือออกมา" เจ้าหน้าที่ดูแลเดินเข้ามาพร้อมกุญแจมือ ใส่กุญแจมือผมกับอาหู่ด้วยกัน ส่วนอีกสองคนใส่กุญแจมือติดกับโซ่อีกเส้นหนึ่ง เสียงโซ่เหล็กดัง "แคร้ง ๆ" ในทางเดินยามเช้าช่างบาดหู

รถตำรวจสำหรับขนส่งจอดอยู่ในลาน เป็นรถตู้ IVECO ที่ได้รับการดัดแปลง ด้านหลังเชื่อมด้วยกรงเหล็ก พวกเราถูกต้อนขึ้นรถเหมือนปศุสัตว์ สี่คนเบียดกันในพื้นที่ไม่ถึงสองตารางเมตร เข่าชนเข่า

"นั่งดี ๆ!" คนขับตะโกน รถก็ออกตัวอย่างรวดเร็ว

มองผ่านหน้าต่างตาข่ายเหล็ก เห็นประตูเรือนจำชั่วคราวค่อย ๆ ไกลออกไป

รถขับผ่านใจกลางเมืองที่กำลังเร่งรีบในชั่วโมงเร่งด่วน ผมมองไปที่ถนนที่คุ้นเคยนอกหน้าต่างอย่างตะกละตะกราม: ไอน้ำที่ลอยขึ้นจากร้านอาหารเช้า พนักงานออฟฟิศที่กำลังรอรถเมล์ นักเรียนที่ปั่นจักรยาน... ฉากธรรมดาเหล่านี้ ดูมีค่าอย่างเหลือเชื่อในตอนนี้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนในชนบทที่ห่างไกล ทุ่งนาสองข้างทางค่อย ๆ กลายเป็นทุ่งหญ้ารก อาคารที่มีกำแพงสูงและรั้วไฟฟ้าปรากฏขึ้นในระยะไกล เจ้าหน้าที่ติดอาวุธบนหอสังเกตการณ์เดินไปมาพร้อมปืน

"ถึงสื่อหู่แล้ว" อาหู่กระซิบ

รถหยุดที่หน้าประตูเหล็กหนา ทหารยามตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียดจึงปล่อยให้ผ่าน เมื่อเข้าสู่พื้นที่เรือนจำแล้ว รถยังขับต่อไปอีกห้านาทีจึงถึงศูนย์รับตัว เมื่อลงจากรถ ขาของผมชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่" อาหู่ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดกับผม