บทที่ 85 ว่านไห่เฟิง

"ลงจากรถ! เข้าแถว!" เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการควบคุมตัวพูดกับพวกเรา

ผมหรี่ตาลง เงยหน้ามอง—กำแพงสูง, รั้วไฟฟ้า, เจ้าหน้าที่ติดอาวุธยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ แสงแดดแสบตา แต่ผมก็ยังมองเห็นป้ายที่ทาสีบนกำแพง:

"ยอมรับสารภาพและปฏิบัติตามกฎหมาย สร้างชีวิตใหม่"

เฮ้อ... ชีวิตใหม่?

เจ้าหน้าที่เรือนจำผลักพวกเราเดินไปข้างหน้า จุดแรกคือแผนกทะเบียน

"ถอดเสื้อผ้าให้หมด"

ผมถอดเสื้อผ้าออก ยืนเปลือยเปล่าอยู่บนพื้นคอนกรีต ลมพัดลอดช่องหน้าต่างเหล็กเข้ามาทันที ทำให้ผิวหนังผมเป็นตุ่มหนังไก่

ตำรวจเรือนจำที่สวมแว่นตาใช้ไฟฉายเปิดปากผม แหวกหูผม แม้แต่ซอกนิ้วเท้าก็ไม่เว้น

"หันหลัง โค้งตัวลง ไอ"

ผมทำตาม

หลังจากตรวจค้นร่างกาย พวกเราก็ถูกนำตัวไปยังโรงพยาบาลในเรือนจำเพื่อตรวจสุขภาพ ผนังทางเดินถูกทาสีขาวซีด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อทำให้จมูกคัน แพทย์ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวตรวจดูเปลือกตา ฟังเสียงหัวใจของเราอย่างเป็นระบบ ราวกับกำลังตรวจสอบปศุสัตว์ และบันทึกข้อมูล

ตรวจสุขภาพเสร็จ เจ้าหน้าที่ก็เรียกชื่อหลายคนตามรายชื่อ: "จางเฉิน, หลี่กวง, แดน 5! ที่เหลือ, แดน 3!"

หลังตรวจสุขภาพ เจ้าหน้าที่ก็พาผมกับอาหู่ไปยังห้อง ๆ หนึ่งโดยเฉพาะ ห้องนั้นอยู่ในโซนสำนักงานของเรือนจำ สะอาดกว่าห้องขังมาก บนผนังแขวนป้ายผ้าไหมปัก "บังคับใช้กฎหมายอย่างยุติธรรม" ด้านหลังโต๊ะทำงานมีชายคนหนึ่งอายุไม่ถึงสี่สิบปีกำลังก้มหน้าอ่านเอกสาร บนโต๊ะทำงานมีป้ายชื่อมันวาวเขียนว่า —ว่านไห่เฟิง เครื่องหมายยศบนบ่าของเขาสะท้อนแสงไฟอย่างเย็นชา ดูแล้วรู้ได้ทันทีว่าเขาคือ เจ้านาย ของที่นี่

เจ้าหน้าที่ยืนตรงที่ประตู: "รายงานผู้บังคับการแดน ผู้ต้องขังสองรายที่เพิ่งรับเข้ามา ถูกนำตัวมาแล้วครับ"

ว่านไห่เฟิงไม่เงยหน้า: "อืม รู้แล้ว ออกไปก่อน"

รอจนเจ้าหน้าที่ปิดประตู เขาถึงวางปากกาลง และเงยหน้าขึ้นมองพวกเรา

เขารวบแฟ้มเอกสาร หันมามองพวกเรา: "ดูจากแฟ้มของพวกคุณแล้ว พวกคุณตั้งบ่อนการพนันอย่างผิดกฎหมายในเมืองฉางอัน เมืองก่วนเฉิง ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ" ผมกับอาหู่ตอบพร้อมกัน

นิ้วของว่านไห่เฟิงเคาะเบา ๆ บนแฟ้ม: "ในเมื่อถูกส่งมาแดน 5 ของฉัน พวกคุณก็ต้องทำตามกฎของฉัน อย่าสร้างปัญหาให้ฉัน เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับ!" ผมยืดหลังตรง เสียงดังฟังชัด

ว่านไห่เฟิงจ้องผมอยู่สองสามวินาที: "โดยเฉพาะคุณ จางเฉิน" อายุแค่ 20 ปีก็เดินผิดทาง น่าเสียดาย"

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปอย่างมีความหมาย: "น้องชายภรรยาฉันอายุเท่าคุณ ก็พัฒนาธุรกิจอยู่ในเมืองฉางอัน"

เขาหยิบแก้วเก็บความร้อนบนโต๊ะขึ้นมา จิบชาอย่างช้า ๆ: "เขาเปิดร้านจี๋เสียงซางหาง ในเมืองฉางอัน ขายบุหรี่ เหล้า ชา ใช้ชีวิตอย่างสุจริต" สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าผม: "เดิมคุณก็สามารถเดินในทางที่ถูกต้องได้"

ว่านไห่เฟิงปิดแฟ้ม สายตาของเขากวาดไปมาระหว่างเราสองคน: "จางเฉิน โทษของคุณคือสามปีสองเดือน หลี่กวง ของคุณสามปีสิบเดือน" นิ้วของเขาเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ "ต่อไปก็ปรับปรุงตัวให้ดี และทำตัวให้อยู่ในระเบียบเรียบร้อย"

ภายในสำนักงานเงียบลงทันที มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนบนผนังที่ดัง ติ๊ก-ต็อก

ว่านไห่เฟิงเปิดปากอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนโยนลงกว่าเดิม: "สุดท้ายนี้ หากครอบครัวของคุณมีปัญหาอะไร สามารถบอกความต้องการของคุณได้ ทางเรือนจำจะพยายามช่วยคุณแก้ไข"

หัวใจผมเต้นแรง ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยืดหลังตรง: "รายงานท่านผู้นำ ผม… ผมอยากจะโทรศัพท์ถึงที่บ้านสักหน่อย ได้ไหมครับ?"

สายตาของว่านไห่เฟิงหยุดอยู่ที่ใบหน้าผมเป็นเวลานาน ดวงตาคู่นั้นราวกับมองทะลุจิตใจ ผมคิดว่าคงจะถูกปฏิเสธ แต่เขากลับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากลิ้นชัก แล้วเลื่อนมาตรงหน้าผม

"ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น" น้ำเสียงของเขายังคงเคร่งขรึม "ให้คุณห้านาที"

ผมกดเบอร์โทรศัพท์ที่จำได้ขึ้นใจ ทันทีที่โทรศัพท์ติด ผมทักทายฟางผิง เสียงของฟางผิงก็ดังขึ้นอย่างประหลาดใจจากปลายสาย: "อาเฉิน? คุณอยู่ที่ไหน?"

"จะอยู่ที่ไหนได้อีก ก็อยู่ในคุกไง" ผมจงใจพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่ก็เหลือบมองว่านไห่เฟิง "คุณไม่ต้องกังวล ทุกอย่างเรียบร้อยดี คุณกับเฉินหลิงดูแลตัวเองด้วยนะ"

เสียงหายใจที่เร่งรีบของฟางผิงดังมาจากปลายสาย ผมรีบพูดต่อ: "พี่ไม่ใช่ว่าต้องออกไปติดต่องานบ่อย ๆ เหรอ? วันนี้พี่ไปที่ร้านจี๋เสียงซางหางในเมืองฉางอัน ซื้อบุหรี่กับเหล้าหนึ่งล้านหยวน ของที่นั่นผมเคยซื้อแล้ว รับรองคุณภาพไม่มีปัญหา" "ซื้อเหล้าอะไรดี?" เสียงของฟางผิงดูสับสน

ผมเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น: "เขาให้เหล้าอะไรมา พี่ก็เอามาเลย เขาให้กี่ขวด พี่ก็เอามาเท่านั้น" พูดจบก็ลดเสียงลงกระซิบเสริม: "เหล้าหนึ่งล้านหยวนก็พอให้พี่ใช้ติดต่องานไปครึ่งปีแล้วล่ะมั้ง ถ้าดื่มหมดแล้วค่อยซื้อต่อ ตอนนี้แค่นี้ก่อนนะ วางสายแล้ว"

ทันทีที่วางสาย สีหน้าเคร่งขรึมของว่านไห่เฟิงก็หายไปทันที เขายิ้มรับโทรศัพท์คืน น้ำเสียงก็เปลี่ยนมาเป็นกันเอง: "เป็นคนมีไหวพริบจริง ๆ มิน่าล่ะถึงได้ทำธุรกิจกับอาหวงตั้งแต่อายุยังน้อย"

อาหู่ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ตกตะลึง จากนั้นก็ตอบสนองทันที รีบพูดว่า: "ท่านผู้นำ ผมก็ต้องโทรศัพท์ไปที่บ้านเหมือนกันครับ" เขาขยิบตาให้ผม ผมพยักหน้าเล็กน้อย ไอ้นี่ก็ทำเงินได้ไม่น้อยในช่วงสองปีที่ผ่านมาในห้องไพ่ และแน่นอนว่าเขาจะไม่เหนียวกับ "ความจริงใจ" เล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้

ว่านไห่เฟิงค่อย ๆ เลื่อนโทรศัพท์มาตรงหน้าอาหู่: "พวกเดียวกัน พูดกันง่าย ๆ"

หลังจากอาหู่คุยโทรศัพท์เสร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าของว่านไห่เฟิงก็ยิ่งสดใสขึ้น เขาลุกขึ้นยืน หยิบกระป๋องชาที่สวยงามออกมาจากตู้ และทักทายอย่างกระตือรือร้น: "มา ๆ นั่งลงคุยกัน"

ผมกับอาหู่มองหน้ากัน และนั่งลงอย่างระมัดระวังบนโซฟาหนังในโซนรับแขก ว่านไห่เฟิงจัดชุดชาอย่างชำนาญ น้ำเดือดถูกเทลงในกาน้ำชาดินเผา กลิ่นชาหอมอ่อน ๆ ก็อบอวลไปทั่ว

"ลองชิมดู นี่คือชาหลงจิ่งเก็บก่อนฝนของปีนี้" ว่านไห่เฟิงรินชาให้พวกเราด้วยตนเอง น้ำชาสีอำพันไหวในถ้วย "หาชาดี ๆ แบบนี้มาดื่มในคุกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ"

ผมรับถ้วยชาด้วยสองมือ ความอุ่นของน้ำชาส่งผ่านถ้วยมายังฝ่ามือ อาหู่ก็รีบกล่าวขอบคุณเช่นกัน ทั้งสองคนจิบชาอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีใครกล้าเปิดปากก่อน

ว่านไห่เฟิงหยิบโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะขึ้นมา กดเบอร์สั้น ๆ: "เสี่ยวหลิน มาที่สำนักงานฉันหน่อย"

ไม่ถึงสองนาที เจ้าหน้าที่หนุ่มร่างเพรียวคนหนึ่งก็เคาะประตูเข้ามา เขาอายุประมาณสามสิบกว่า ๆ เครื่องแบบดูเรียบร้อย ดวงตาเฉียบคมเหมือนเหยี่ยว

"แนะนำให้รู้จัก" ว่านไห่เฟิงชี้ไปที่พวกเรา "นี่คือจางเฉินและหลี่กวง เพิ่งมาใหม่ จัดไปอยู่ห้อง 8 กับพวกชาวต่างชาติเหล่านั้น"

หลินเฉียงขมวดคิ้ว ลังเล: "หัวหน้าครับ พวกเขาทั้งสองคนเป็นจำเลยร่วมกัน ตามกฎควรแยกขัง..."

ว่านไห่เฟิงโบกมือขัดจังหวะ: "ผู้ต้องขังมีเยอะ ห้องขังก็ขาดแคลน จัดแบบนี้ไปก่อนเถอะ" เขาจิบชาในถ้วย: "พวกเขาก็ก่อตั้งบ่อนการพนัน ไม่ได้ฆ่าคนเผาบ้าน จะขังรวมกันมันจะเป็นอะไรไป"

หลินเฉียงมองพวกเราอย่างรวดเร็วและพยักหน้า: "เข้าใจแล้วครับ หัวหน้า"

ว่านไห่เฟิงเสริม: "มาตรฐานชีวิตความเป็นอยู่ให้เทียบเท่าเจ้าหน้าที่" เขาพูดพร้อมมองหลินเฉียงอย่างมีความหมาย: "พวกเขามีอะไรต้องการ นายจัดการได้โดยตรง"

หลินเฉียงเข้าใจทันที เผยรอยยิ้มอย่างมืออาชีพให้พวกเรา: "ถ้ามีอะไรต้องการในอนาคต พวกคุณมาหาผมได้เลย"

ว่านไห่เฟิงลุกขึ้นยืน เป็นสัญญาณว่าการสนทนาสิ้นสุดลง: "เอาล่ะ เสี่ยวหลินพาพวกเขาไปจัดที่พักเถอะ จำไว้" สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าเรา: "ในแดน 5 คนที่ทำตามกฎ ชีวิตจะไม่อยู่ยาก"

ขณะที่หลินเฉียงพาพวกเราเดินออกไป ผมได้ยินว่านไห่เฟิงพูดเสริมอีกประโยค: "ใช่แล้ว ห้อง 8 เพิ่งได้รับการปรับปรุงห้องอาบน้ำใหม่ มีน้ำร้อนให้ใช้ตลอด 24 ชั่วโมง"