บทที่ 86 มิตรสหายจากต่างประเทศ

หลินเฉียงพาพวกเราเดินผ่านลานกลางของเรือนจำ อาคารสีเทาสี่ชั้นของแดน 5 ดูเคร่งขรึมภายใต้แสงแดด เมื่อเดินเข้าไปในโถงทางเข้าชั้นหนึ่ง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอาหารก็ลอยมาปะทะจมูก ผู้ต้องขังหลายคนในชุดนักโทษกำลังเก็บจานชามในโรงอาหาร เมื่อเห็นพวกเราเข้ามา ต่างก็หยุดการกระทำและแอบมอง

"ชั้นหนึ่งคือโรงอาหารและห้องกิจกรรม" หลินเฉียงแนะนำไปพลางเดินไปพลาง "ดูทีวีได้ทุกวันพุธและศุกร์ วันอาทิตย์ให้ออกไปสูดอากาศได้" รองเท้าหนังของเขาย่ำบนพื้นหินอ่อนเป็นเสียงดังกรอบแกรบ

ห้องตัดผมอยู่ที่มุมชั้นหนึ่ง เป็นห้องแคบ ๆ มีเก้าอี้เหล็กสองตัว ช่างตัดผมเป็นนักโทษวัยห้าสิบกว่า ๆ ปัตตาเลี่ยนในมือส่งเสียงหึ่ง ๆ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็โกนผมผมกับอาหู่จนเป็นหัวเกรียน เศษผมร่วงลงที่คอ คันยิบ ๆ ราวกับมีแมลงตัวเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนไต่ไปมา

เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสอง ห้อง 8 อยู่สุดทางเดิน หลินเฉียงควักพวงกุญแจออกมา เสียงโลหะกระทบกันดังแหลมคมในโถงทางเดินที่ว่างเปล่า ทันทีที่ประตูเหล็กเปิดออก กลิ่นผสมระหว่างเหงื่อ กลิ่นยาสูบ และสบู่ราคาถูกก็โชยออกมา

"ห้อง 8 ขังนักโทษสิบคน" หลินเฉียงยืนอยู่ที่ประตู "มาจากหลายประเทศ แต่ทุกคนพูดภาษาจีนได้ การสื่อสารไม่มีปัญหา" เขาหันไปหาอาหู่ "หลี่กวง คุณเคยเข้ามาที่นี่มาก่อนใช่ไหม? ตั้งแต่นี้ไป ห้อง 8 นี้ให้คุณเป็นหัวหน้าห้อง ช่วยดูแล"

อาหู่ยืดหลังตรง เสียงดังฟังชัด: "ครับ!"

คนในห้องขังหันมามองพร้อมกัน มีทั้งคนผิวสี คนผิวขาว และคนเอเชียอีกสองสามคน ทุกคนสวมชุดนักโทษสีเทาฟ้าแบบเดียวกัน ชายผิวขาวมีหนวดเคราเต็มใบหน้านั่งอยู่บนเตียงล่างริมหน้าต่าง ดวงตาของเขาจ้องมองพวกเราอย่างดุดัน

หลินเฉียงกำชับสั้น ๆ แล้วก็จากไป ทันทีที่ประตูเหล็กปิดลง ชายเคราดกก็ลุกขึ้นยืน พูดภาษาจีนที่มีสำเนียงหนักหน่วง: "พวกมาใหม่ เข้าใจกฎไหม?"

อาหู่ยืนขวางหน้าผม ยิ้มกว้าง: "พี่ชาย มาจากไหน?"

ชายเคราดกหรี่ตาลง: "รัสเซีย, อีวาน" เขาชี้ไปที่ตัวเอง แล้วชี้มาที่พวกเรา "ที่นี่ ฉันเป็นคนคุม"

ทันทีที่อีวานพูดจบ อาหู่ก็ยกเท้าเตะออกไปทันที ลูกเตะนี้รวดเร็วและรุนแรง เตะเข้าที่ท้องของอีวานเต็ม ๆ จนเขาล้มถอยหลังไปชนกับเตียงเหล็ก ทำให้เกิดเสียงดัง "โครม"

"บัดซบ!" อีวานคำรามเสียงดัง เหมือนหมีสีน้ำตาลที่ถูกยั่วโมโห พุ่งเข้าใส่ อาหู่ทันที ทั้งสองเข้าตะลุมบอนกันทันใด เสียงหมัดที่กระแทกกระทั้นกับเนื้อหนังดังก้องอยู่ในห้องขัง

ผมประหลาดใจที่มองอาหู่ ทำงานด้วยกันมานานขนาดนี้ ไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะเก่งการต่อสู้ขนาดนี้ แต่รูปร่างของอีวานนั้นใหญ่โตเกินไป สูงหนึ่งเมตรเก้า แขนใหญ่กว่าขาผมเสียอีก อาหู่เริ่มเสียเปรียบ ถูกอีวานรวบตัวและกดลงกับพื้น

เห็นดังนั้น ผมก็รีบวิ่งเข้าไปช่วย แต่พอเข้าใกล้ก็ถูกอีวานเตะเข้าที่หน้าอกอย่างแรง ทำให้ผมกระเด็นออกไปชนกับผนังด้านหลังอย่างจัง เจ็บจนตาพร่าไปหมด

"อาเฉิน!" อาหู่ตะโกนจากข้างล่าง คอของเขาถูกอีวานบีบไว้แน่น ใบหน้าของอาหู่แดงก่ำ

ผมกัดฟันลุกขึ้นยืน นึกถึง ท่าไม้ตาย ที่พี่ชายสอนไว้ทันที บ้าเอ๊ย ไม่สนใจอะไรแล้ว! ผมพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว อาศัยจังหวะที่อีวานกำลังตั้งใจบีบคออาหู่ คว้าหมับเข้าที่อวัยวะเพศของเขา

"อ๊าก!!" อีวานร้องโหยหวนเหมือนถูกไฟช็อต ปล่อยมือจากอาหู่ออกทันที ตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ

ผมออกแรงเล็กน้อย สีหน้าของอีวานก็ซีดเผือดทันที เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นบนหน้าผาก

"อย่าขยับนะ ถ้าขยับฉันจะบีบไข่แกให้แตก" ผมพูดกับอีวาน

"อย..อย่ายุ่งนะ..." เขาพูดภาษาจีนกลางด้วยสำเนียงหนัก ๆ ติด ๆ ขัด ๆ สองมือยกขึ้นกลางอากาศ ไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย

ผมบีบแน่นขึ้นอีกนิด อีวานก็ส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด: "อ๊าก!! เบา ๆ! เบา ๆ!"

"ยอมแพ้ไหม?" ผมถามเสียงเย็นชา

"ยอมแล้ว ยอมแล้ว!" อีวานพยักหน้าไม่หยุด เสียงแทบจะร้องไห้

ผมจ้องตาเขา: "ตอนนี้ฉันปล่อยแกแล้ว สักพักจะตีอีกไหม?"

"ไม่ตีแล้ว ไม่ตีแล้ว!" อีวานรีบส่ายหัว "เป็นเพื่อนกัน! เป็นเพื่อนกัน!"

ผมจึงค่อย ๆ คลายมือออก อีวานรีบกุมเป้าแล้วนั่งยอง ๆ ลงไปกับพื้น หายใจเข้าออกด้วยความเจ็บปวด ผู้ต้องขังคนอื่น ๆ ต่างมองดูด้วยความตกตะลึง ยืนอ้าปากค้างอยู่กับที่

อาหู่ลุกขึ้นยืน นวดคอของตัวเอง แล้วชูนิ้วโป้งให้ผม: "สุดยอดเลยอาเฉิน! ไปเรียนท่านี้มาจากไหนเนี่ย?"

ขณะที่ผมกำลังจะตอบ ประตูห้องขังก็ถูกเคาะ เสียงของหลินเฉียงดังมาจากข้างนอก: "ห้อง 8! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเสียงดังขนาดนี้?"

อีวานรีบลุกขึ้นยืน อดทนต่อความเจ็บปวดตะโกนตอบ: "รายงานท่านเจ้าหน้าที่! ไม่มีอะไรครับ! พวกเรา... พวกเรากำลังฝึกซ้อมกันอยู่!"

ข้างนอกเงียบไปสองสามวินาที หลินเฉียงเตือน: "อยู่กันให้เรียบร้อย! ถ้ามีเรื่องอีกจะขังเดี่ยวทุกคน!"

ได้ยินเสียงฝีเท้าของหลินเฉียงเดินจากไป อีวานก็ถอนหายใจยาว นั่งลงบนเตียง เขาเงยหน้ามองผม แล้วมองอาหู่

เขายื่นมือออกมา: "มาทำความรู้จักกันใหม่ ฉันอีวาน มาจากมอสโก"

ผมกับอาหู่มองหน้ากัน แล้วก็ยิ้ม ผมจับมือเขา: "จางเฉิน"

"หลี่กวง" อาหู่ก็ยื่นมือออกไป

บรรยากาศในห้องขังก็ผ่อนคลายลงทันที ผู้ต้องขังคนอื่น ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ชายผิวสีร่างผอมสูงคนหนึ่งพูดภาษาจีนที่ไม่คล่อง: "พวกนาย... เก่งมาก! อีวาน... แพ้ครั้งแรก!"

อาหู่ลุกขึ้นยืนทันที ตบมือเบา ๆ ทุกคนก็เงียบลง สายตาทุกคนจับจ้องไปที่เขา

"ทุกท่านครับ" อาหู่มองไปรอบ ๆ เสียงของเขามั่นคง "ผมคือหัวหน้าห้องที่เจ้าหน้าที่เพิ่งแต่งตั้งเมื่อกี้" เขาชี้ไปที่หมายเลขบนหน้าอก "หลี่กวง, C-2749"

อีวานเลิกคิ้ว ผู้ต้องขังคนอื่น ๆ ก็แสดงสีหน้าครุ่นคิด

"สถานการณ์ของพวกคุณผมรู้หมดแล้ว" อาหู่พูดต่อ นิ้วของเขากวาดไปทั่วห้องขัง "ทุกเดือนไม่มีคนในครอบครัวส่งเงินมาให้ ถึงแม้ว่าพวกคุณที่เป็นชาวต่างชาติจะได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าห้องอื่น ๆ..." เขาหยุดพูดเล็กน้อย "แต่พวกคุณมีบุหรี่สูบไหม?"

เสียงถอนหายใจดังขึ้นในห้องขัง ชายผิวสีร่างผอมสูงส่ายหัว อีวานก็เบะปาก

อาหู่ล้วงบุหรี่ "หัวจื่อ" ที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แกว่งไปมาต่อหน้าทุกคน: "อยากสูบไหม?"

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง จ้องมองบุหรี่ห่อนั้นเหมือนหมาป่าหิวที่เห็นเนื้อ

"นอกจากนี้" อาหู่ลดเสียงลง "อยากกินอาหารพิเศษไหม? หมูสามชั้นตุ๋น, เนื้อวัวตุ๋น, ไก่ต้ม..."

คอหอยของอีวานขยับกลืนน้ำลาย อดไม่ได้ที่จะกระหาย

อาหู่เก็บบุหรี่กลับเข้ากระเป๋า น้ำเสียงก็เปลี่ยนมาเคร่งครึมทันที: "ถ้าอยากใช้ชีวิตที่ดีในอนาคต ก็ทำตามที่ผมสั่งอย่างเคร่งครัด" สายตาของเขากวาดมองใบหน้าทุกคน "เข้าใจไหม?"

"เข้าใจ!" ชายผิวสีคนนั้นตอบรับเป็นคนแรก ภาษาจีนของเขาพูดได้ชัดเจน

คนอื่น ๆ ก็พยักหน้า อีวานเกาเคราหนาของเขา ยิ้มกว้าง: "หลี่ แกบอกมาเลยว่าจะให้ทำอะไร พวกเราจะทำตามนั้น"

อาหู่พยักหน้าด้วยความพอใจ ควักบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า แจกให้ทุกคนคนละมวน: "นี่คือของขวัญต้อนรับ" เขาหยิบไฟแช็กออกมา จุดไฟให้ทุกคน ไฟแช็กนั้นเขาแอบหยิบมาจากสำนักงานของว่านไห่เฟิงเมื่อกี้ "ต่อไปทุกสัปดาห์จะได้บุหรี่สองแถว อาหารพิเศษมื้อค่ำทุกสามวัน ผมพูดคำไหนคำนั้น"

ควันบุหรี่อบอวลไปทั่วห้องขัง บรรยากาศก็เป็นกันเองขึ้นทันที อีวานสูดหายใจเข้าลึก ๆ พ่นควันบุหรี่ออกมาด้วยความพอใจ: "หลี่ แกดีกว่าหัวหน้าห้องคนก่อนมาก" เขาพูดเสียงเบา "ไอ้หมอนั่นมันเอาแต่หักค่าอาหารพวกเรา"

อาหู่ยิ้มเล็กน้อย กระซิบข้างหูอีวาน อีวานตาเป็นประกาย พยักหน้าไม่หยุด

ผมยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูอาหู่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ที่จะชื่นชมอยู่ในใจ

สมแล้วที่เป็น นักโทษเก่าที่เข้าออกคุกมาแล้วสามครั้ง