บทที่ 87 ชีวิตประจำวันในเรือนจำ

ผมมองไปรอบ ๆ ห้องขังที่มีเตียงสองชั้นสิบสองเตียง พบว่าทุกคนนอนอยู่ที่เตียงล่าง ส่วนเตียงบนเต็มไปด้วยข้าวของที่ระเกะระกะ เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ หนังสือพิมพ์สีเหลือง และแม้แต่ขวดน้ำดื่มเปล่าหลายขวด มีกลิ่นไม่พึงประสงค์โชยออกมาจากห้องน้ำท้ายห้องคราบยาสีฟันบนอ่างล้างหน้าแห้งกรังเป็นสีดำ

อาหู่ขมวดคิ้ว: "บ้าจริง พวกแกชาวต่างชาติ มีมาตรฐานการจัดการภายในแบบนี้เหรอ?" เขาชี้ไปที่มุมกำแพงที่มีเชื้อรา "ถ้าเป็นห้องขังอื่น ป่านนี้โดนลากไปขังเดี่ยวแล้ว!"

อีวานเกาเคราหนาของเขา หัวเราะแห้ง ๆ : "หลี่ พวกเราคนต่างชาติ... ไม่ค่อยเข้าใจกฎระเบียบ"

อาหู่พลันล้วงบุหรี่ "หัวจื่อ" ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แกว่งไปมาต่อหน้าทุกคน: "ฟังนะ ต่อไปทุกคนจะได้บุหรี่คนละซองต่อสัปดาห์" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่..."

ห้องขังเงียบลงทันที ทุกคนจ้องมองบุหรี่ซองนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

"ต้องทำตามที่สั่ง" เสียงของอาหู่เย็นลงทันที "คนที่ไม่เชื่อฟัง จะไม่ได้อะไรเลย" เขาเก็บบุหรี่กลับเข้ากระเป๋ากางเกง

อาหู่ลูบคางและคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "อย่างแรกต้องทำความสะอาดที่นี่ให้เรียบร้อย" เขาชี้ไปที่ชาวญี่ปุ่นสองคน "พวกแกสองคน รับผิดชอบห้องน้ำ" จากนั้นก็ชี้ไปที่ชาวอินเดียสามคน "พวกแกสามคน รับผิดชอบพื้น" สุดท้ายมองไปที่ชาวผิวสีสองคน "พวกแกสองคน รับผิดชอบอ่างล้างหน้า"

ทุกคนมองหน้ากัน แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของอาหู่ ก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เขาหันไปหาสองพี่น้องชาวเกาหลีเหนือ: "พวกแกสองคน รับผิดชอบการตรวจสอบ" จากนั้นก็บอกอีวาน: "แก คอยควบคุมดูแลทุกคน"

ผู้ต้องขังในห้องขังเริ่มเก็บของ ผมสังเกตเห็นว่าอีวาน ร่างใหญ่ชาวรัสเซีย ทำงานได้อย่างคล่องแคล่วเป็นพิเศษ ภายหลังอาหู่บอกว่า ก่อนหน้านี้เขาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้กับเถ้าแก่คนหนึ่งในก่วนเฉิง และเข้ามาที่นี่เพราะทำร้ายคนอื่นบาดเจ็บสาหัสจากการทะเลาะวิวาทเพื่อปกป้องเถ้าแก่ เดิมทีชีวิตของเขาก็ค่อนข้างดีภายใต้การดูแลของเถ้าแก่ แต่น่าเสียดายที่เถ้าแก่ของเขาถูกแทงตายกลางถนนเมื่อปีที่แล้ว

ชาวอินเดียสามคนแม้จะบ่นพึมพำ แต่การเช็ดพื้นก็ทำอย่างไม่สะทกสะท้าน พวกเขาทั้งสามมีกลิ่นเครื่องเทศแปลก ๆ ติดตัวมา พวกเขาเข้ามาเพราะ ค้าขายแป้ง (โคเคน) และถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ทั้งวันพวกเขาเอาแต่ทำตัวลึกลับ

ชาวญี่ปุ่นสองคนไปขัดห้องน้ำอย่างเงียบ ๆ พวกเขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต รอลงอาญาโทษประหารชีวิต จากคดี ค้าขายเนื้อหมู

คนที่ขยันที่สุดคือชาวผิวสีสองคน พวกเขาขัดอ่างล้างหน้าจนเงาวับ พวกเขาก็เข้ามาเพราะ ค้าขายแป้ง ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตเช่นกัน

คนที่น่าสนใจที่สุดคือสองพี่น้องชาวเกาหลีเหนือ การเคลื่อนไหวของพวกเขาคล่องแคล่วเหมือนทหาร ผ้าห่มที่พับเรียบร้อยเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ผ้าปูที่นอนถูกดึงตึงจนไม่มีรอยยับเลยแม้แต่น้อย ภายหลังผมถึงได้รู้ว่า เดิมพวกเขาเป็นนายทหารของกองทัพประชาชนเกาหลีเหนือ แต่เนื่องจากพี่สาวหลบหนีออกจากประเทศ พวกเขาทั้งครอบครัวจึงได้รับผลกระทบ เหลือเพียงสองพี่น้องที่หนีไปถึงตงต้า (ประเทศจีนตะวันออก) เมื่อถูกเจ้าหน้าที่ป้องกันภัยร่วมตรวจสอบในก่วนเฉิง พวกเขารู้ว่าถ้าถูกส่งตัวกลับไปก็เท่ากับตาย จึงได้ทำร้ายเจ้าหน้าที่ป้องกันภัยร่วมกว่าสิบคน และสุดท้ายถูกตัดสินจำคุกสี่ปี

ภายใต้การเร่งรัดของอาหู่ ห้องขังก็ดูใหม่ในทันที มุมกำแพงที่เป็นเชื้อราถูกเช็ดจนสะอาด ผ้าห่มบนเตียงถูกพับอย่างเป็นระเบียบเหมือนเต้าหู้ก้อน ๆ แม้แต่กลิ่นไม่พึงประสงค์ในห้องน้ำก็หายไปจนหมด

ถึงเวลาอาหารเย็น หลินเฉียงเดินมาเปิดประตูห้องขัง เมื่อเห็นสภาพห้องขัง เขาก็เลิกคิ้ว และยิ้มให้อาหู่: "หลี่กวง ทำได้ดีมาก" เขาพูดเสียงเบา "พวกฝรั่งนี่เคยชินกับการอยู่แบบสบาย ๆ ตีก็ไม่ได้ ขังเดี่ยวก็ไม่ได้ นายจัดการได้ดีจริง ๆ"

อาหู่ยิ้มกว้าง: "ท่านผู้นำวางใจได้ครับ รับรองว่าพวกเขาจะเชื่อฟัง"

ทุกคนเข้าแถวไปกินอาหารที่โรงอาหาร ในโรงอาหารมีเสียงดังอึกทึก ผู้ต้องขังถือถาดอาหารเข้าแถวยาวเพื่อรับอาหาร ผมกับอาหู่เพิ่งเดินเข้าไปในโรงอาหาร หลินเฉียงก็ขยิบตาให้พวกเรา เป็นสัญญาณให้ตามเขาไป

เขาพาพวกเราไปยังโต๊ะหกที่นั่งตรงมุม โต๊ะมีอาหารสี่จานกับซุปหนึ่งถ้วยวางอยู่แล้ว มีหมูสามชั้นตุ๋น, ไก่ตุ๋นกับมันฝรั่ง, ผักใบเขียวผัด, เนื้อวัวผัดเล็ก, และซุปไข่กับสาหร่ายชามใหญ่ เมื่อเทียบกับโต๊ะของผู้ต้องขังคนอื่น ๆ ที่มีอาหารแค่หนึ่งเนื้อหนึ่งผัก เห็นได้ชัดว่าโต๊ะนี้มีไว้สำหรับคนที่มี "หัวคิดดี" และ "มีเงิน" เช่นพวกเรา

มีสี่คนนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว เป็นคนหน้าแปลกทั้งหมด ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาขอบทองพยักหน้าให้พวกเรา อาหารตรงหน้าเขาแทบไม่พร่อง มือถือหนังสือพิมพ์อ่านอยู่ ส่วนอีกคนเป็นชายร่างอ้วนหน้าบึ้งบูดกำลังกินหมูสามชั้นตุ๋นอย่างมูมมาม อีกสองคนดูเหมือนนักธุรกิจ กินข้าวไปพลาง คุยกันเสียงเบาไปพลาง

ทันทีที่ผมนั่งลง ชายสวมแว่นก็วางหนังสือพิมพ์ลง มองพวกเรา: "มาใหม่เหรอ?"

อาหู่ยัดหมูสามชั้นตุ๋นเข้าปาก ตอบอย่างอู้อี้: "เพิ่งเข้ามาวันนี้ครับ"

ชายอ้วนเงยหน้าขึ้น ใบหน้ามันเยิ้มเผยรอยยิ้มที่มีความหมาย: "ในคุกแห่งนี้ คนที่สามารถนั่งโต๊ะนี้ได้ ใครบ้างที่ไม่มีเส้นสาย?" เขาเช็ดน้ำมันที่ปาก "แต่พวกคุณยังหนุ่มขนาดนี้หายากจริง ๆ" เขาใช้ตะเกียบชี้มาที่พวกเรา "ถ้ามีอะไรให้ช่วยในอนาคต มาหาผมได้เลย"

ทานอาหารเย็นเสร็จก็เพิ่งจะห้าโมงครึ่ง มีเวลาถึงเจ็ดโมงสำหรับอาบน้ำ ห้องอาบน้ำของห้อง 8 เป็นไปตามที่ว่านไห่เฟิงบอกไว้ มีน้ำร้อนตลอด 24 ชั่วโมง อีวานยืนเปลือยกายอยู่ใต้ฝักบัว ฮัมเพลงพื้นเมืองรัสเซียที่ฟังดูเพี้ยน ๆ รอยสักบนตัวของเขาลาง ๆ ในไอน้ำ

อาบน้ำเสร็จ ทุกคนก็รวมตัวกันที่ห้องกิจกรรมเพื่อดูข่าว "ซินเหวินเหลียนปัว" ทีวีกำลังรายงานข่าวความสำเร็จของการเก็บเกี่ยวผลผลิตในพื้นที่หนึ่ง อีวานบ่นพึมพำเสียงเบา: "ในรัสเซีย ข่าวแบบนี้กำลังพูดถึงปริมาณการผลิตวอดก้า..."

เจ็ดโมงครึ่งกลับมาที่ห้องขังเป็นเวลาเรียนรู้ ผมพลิกดูหนังสือเก่า ๆ ในห้องขัง 《คำอธิบายกฎหมายอาญา》 เล่มหนึ่ง 《เทคนิคการเลี้ยงหมู》 เล่มหนึ่ง และ 《สามก๊ก》 ที่ขาดหายไปครึ่งเล่ม

ผมเดินไปหาหลินเฉียงที่กำลังตรวจตรา: "ท่านผู้นำครับ ให้ครอบครัวส่งหนังสือมาให้บ้างได้ไหมครับ? อยู่ข้างในมันเบื่อมาก"

หลินเฉียงหยุดเดิน มองผมอย่างพิจารณา: "คุณสามารถเขียนจดหมายให้ครอบครัวส่งมา หรือ..." เขาพูดเสียงเบา "รอวันเยี่ยมญาติแล้วค่อยบอกครอบครัวด้วยตัวเอง"

"วันเยี่ยมญาติเมื่อไหร่ครับ?" ผมรีบถาม

"หนึ่งสัปดาห์ต่อจากนี้" หลินเฉียงมองไปรอบ ๆ แล้วเสริม: "ทุกวันที่หนึ่งของเดือน ครั้งละครึ่งชั่วโมง"

กลับมาที่ห้องขัง อาหู่กำลังเล่นหมากรุกกับอีวาน กระดานหมากรุกวาดด้วยกระดาษแข็ง ตัวหมากทำจากฝาขวด และมีตัวอักษร "รถ ม้า ปืนใหญ่" เขียนไว้อย่างเบี้ยว ๆ

"อาเฉิน" อาหู่พูดโดยไม่เงยหน้า "เล่นด้วยกันสักตาไหม?"

ผมส่ายหัว

คิมจียอง พี่ชายชาวเกาหลีเหนือนั่งอยู่ข้างเตียง ใช้ผ้าเช็ดรองเท้าแตะพลาสติกของเขาอย่างละเอียด ส่วนน้องชาย คิมมยองชอล พิงกำแพง ดวงตาปิดลงครึ่งหนึ่ง แต่ผมรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขากำลังสังเกตทุกการเคลื่อนไหวในห้องขังอย่างระมัดระวัง

ผมพลิกตัวลงจากเตียง และเริ่มวิดพื้นบนพื้นที่ว่างในห้องขัง พื้นคอนกรีตเย็นเฉียบและแข็งกระด้าง ฝ่ามือกดลงไปแล้วรู้สึกเจ็บ แต่ก็ดีกว่าห้องขังเดี่ยวเล็ก ๆ ที่แม้แต่จะหันตัวก็ลำบากในเรือนจำชั่วคราวมาก

"หนึ่ง สอง สาม..." ผมนับในใจ สัมผัสได้ถึงอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อที่ห่างหายไปนาน เหงื่อไหลจากหน้าผากหยดลงบนพื้นทีละหยดเป็นวงกลมสีเข้ม

อีวานหยุดเล่นหมากรุก มองผมอย่างสนใจ: "จาง ฝึกนี่มันมีประโยชน์อะไร?" เขาตบกล้ามเนื้อลูกหนูที่แข็งแรงของตัวเอง: "ถ้าจะฝึก ต้องฝึกนี่!"

"ยี่สิบเอ็ด ยี่สิบสอง..." ผมหายใจหอบถี่ แขนเริ่มสั่น

คิมจียองวางรองเท้าแตะในมือลง เดินมานั่งยอง ๆ ข้างผม: "ท่าทางไม่ถูกต้อง" เขาพูดภาษาจีนคล่องแคล่ว "หลังต้องตรง หายใจเข้าเมื่อลง และหายใจออกเมื่อขึ้น"

ผมลองปรับจังหวะการหายใจตามที่เขาบอก และรู้สึกว่าเหนื่อยน้อยลงจริง ๆ คิมมยองชอลก็เดินเข้ามาข้าง ๆ ผม ไม่พูดอะไร ก็ลงไปวิดพื้นข้างผมทันที ท่าทางของเขาสมบูรณ์แบบราวกับกำลังฝึกทหาร

"สามสิบ... สามสิบเอ็ด..." เหงื่อทำให้สายตาผมพร่ามัว แต่ครั้งนี้ผมทนได้ถึง สี่สิบครั้ง จึงหยุด

ผมเช็ดเหงื่อกลับไปนั่งบนเตียง มองดูคนกลุ่มนี้ในห้องขัง เวลาสองปีกว่า ๆ จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น แต่ผมจะไม่ปล่อยให้มันผ่านไปเฉย ๆ ผมต้องตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง วิดพื้นวันละร้อยครั้ง วิ่งจ็อกกิ้ง และอาจจะได้เรียนรู้เทคนิคการต่อสู้จากพี่น้องชาวเกาหลีเหนือด้วย...

คิมจียองดูเหมือนจะมองออกว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ พยักหน้าให้ผม: "ตอนอยู่ในกองทัพ พวกเราต้องทำวันละห้าร้อยครั้ง"

จนกระทั่งเก้าโมงสิบห้านาที ผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าใกล้ถึงเวลาดับไฟแล้ว รีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำ น้ำประปาที่เย็นเฉียบกระทบใบหน้า ทำให้ผมตื่นตัวขึ้นทันที ผมใช้ผ้าขนหนูเปียกเช็ดร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่ออย่างรวดเร็ว หยดน้ำไหลลงตามหน้าอก รวมกันเป็นแอ่งเล็ก ๆ บนพื้นกระเบื้อง

เก้าโมงยี่สิบนาที เสียงนกหวีดดับไฟก็ดังขึ้นตรงเวลา ห้องขังตกอยู่ในความมืดทันที มีเพียงไฟฉุกเฉินจากทางเดินที่ส่องลอดช่องเล็ก ๆ บนประตูเหล็ก ทำให้เกิดแถบแสงสีขาวซีดบนพื้น

"จาง" เสียงของอีวานดังแผ่วเบาในความมืด "พรุ่งนี้ต่อไหม?"

ผมนอนอยู่บนเตียงไม้แข็ง ๆ กล้ามเนื้อทั้งตัวประท้วงความเจ็บปวด แต่ก็ตอบไปว่า "อืม"

เสียงของคิมจียองดังมาจากมุมห้อง: "อดทนไว้หนึ่งเดือน ก็จะไม่ปวดขนาดนี้แล้ว"

เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ตรวจตราดังมาจากทางเดิน ห้องขังก็เงียบลงทันที เสียงฝีเท้าค่อย ๆ จางหายไป อีวานก็เริ่มฮัมเพลงพื้นเมืองรัสเซียที่ฟังดูเพี้ยน ๆ อีกครั้ง

ผมหลับตาลง ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทราภายใต้เพลงกล่อมของอีวาน ในความฝัน ผมเห็นฟางผิงและเฉินหลิง พวกเขายืนโบกมือให้ผมอยู่ใต้แสงแดด...