บทที่ 288 เรื่องของจุดยืน มิอาจให้ผู้ใดมาทำลายได้เด็ดขาด

รถมินิบัสรุ่น คอสเตอร์ทับศัพท์ คันหนึ่งจอดนิ่งสนิทอยู่กลางถนนอย่างไม่เกรงใจใคร

จากรถคันนั้น มีหญิงสาวในชุดทำงานภูมิฐานก้าวลงมา เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปในร้านข้าวผัดเหล่าเจียงโดยไม่ชายตามองผู้คนที่ยืนต่อแถวรออยู่หน้าประตูร้านเลยแม้แต่น้อย

เมื่อถึงเคาน์เตอร์คิดเงิน เธอขยับแว่นกันแดดสีเข้มขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “เถ้าแก่ร้านนี้อยู่ไหน?”

ชายหนุ่มที่กำลังยืนสั่งอาหารอยู่ก่อนหน้าเอ่ยด้วยความไม่พอใจ “คุณเป็นใครกันครับ? ไม่รู้หรือไงว่าต้องต่อแถวน่ะ?”

เมื่อเห็นสง่าราศีที่ดูภูมิฐานและท่าทางที่ดูไม่ธรรมดา อวี๋เยียนพนักงานคิดเงินจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ตอบไปตามตรงว่า “เถ้าแก่ของเราอยู่ในห้องครัวค่ะ”