บทที่ 289 เป็นอะไรไป คุณไม่พอใจงั้นเหรอ?

“เรื่องของจุดยืน มิอาจให้ผู้ใดมาทำลายได้เด็ดขาด ดังนั้น ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เชิญกลับไปเถอะครับ!” คำพูดของเจียงเทียนกังวานและหนักแน่น เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ในสายตาของเขา ไม่ว่าใครก็คือลูกค้า คือพระเจ้า และคือผู้มาทานอาหารที่เสมอภาคกัน ไม่เคยมีความสูงส่งหรือต่ำต้อยแบ่งแยกกันแม้แต่นิดเดียว

ก่อนหน้านี้ ใช่ว่าไม่เคยมีใครคิดจะมาแซงคิว ยกตัวอย่างเช่นซูซวง ในตอนที่เขายังตั้งแผงลอยอยู่ เจ้าของโรงแรมเทียนเฉินเคยโทรศัพท์มาหาเขาเพื่อขอกำลังภายใน หรือการใช้สายสัมพันธ์ส่วนตัวทับศัพท์ ให้ช่วยเห็นแก่หน้าเขาสักครั้ง โดยขอให้ซูซวงได้แซงคิวทำอาหารให้เธอก่อน แต่เจียงเทียนก็ไม่ได้ตกลง

รวมถึงหลังจากนั้น ในงานเทศกาลอีสปอร์ต ก็มีชาวต่างชาติจากประเทศเกาหลีใต้ที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน คือหวังจะใช้เงินฟาดเพื่อขอแซงคิว เจียงเทียนก็ยังคงยืนกรานไม่เห็นด้วยเช่นเดิม

เจียงเทียนรู้ดีว่า หากวันนี้เขายอมถอยก้าวหนึ่ง ยอมให้เพื่อนชาวต่างชาติเหล่านี้แซงคิวไป ทุกคนก็คงจะไม่ว่าอะไร หรือแม้แต่จะเข้าใจด้วยซ้ำ เพราะตรรกะที่ว่า เมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่นย่อมต้องก้มหัวให้ หรือการยอมจำนนต่อสถานการณ์ทับศัพท์ นั้นเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันดี แต่ทว่าช่วยไม่ได้จริงๆ เขาเป็นคนหัวรั้น!

เจียงเทียน หรือที่แปลว่าฟ้าที่ดื้อรั้นทับศัพท์ สิ่งที่เขาตัดสินใจไปแล้ว ในเมื่อตั้งแต่แรกเริ่มเขาไม่เคยประนีประนอม ต่อไปในภายภาคหน้าเขาก็จะไม่มีวันยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน