บทที่ 60 ตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหม? ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อย

ตอนเที่ยง เจียงเทียนไม่ได้ให้หลินหว่านชิงลงมือเข้าครัว แต่พาเธอและตั่วตั่วออกไปทานข้าวนอกบ้านแทน

ตลอดทั้งเช้าหลินหว่านชิงและเขาต่างก็ยุ่งกันมาก แม้แต่เจ้าตัวเล็กอย่างตั่วตั่วก็ยังมาช่วยงานด้วย

ช่วยไม่ได้จริงๆ ทั้งข้าวผัด, หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง, สาคูมะม่วงส้มโอ แถมวันนี้ยังปลดล็อกขนมกุ้ยฮวาเพิ่มขึ้นมาอีก

รวมทั้งหมดสี่เมนู ลำพังตัวเขาคนเดียวทำไม่ไหวแน่นอน

ทั้งสามคนเลือกทานหม้อไฟ

นี่คือของโปรดของหลินหว่านชิง เธอชอบทานรสจัด โดยเฉพาะหม้อไฟและอาหารเสฉวนนั้นเธอโปรดปรานเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตาม เพื่อเห็นแก่รสสัมผัสของเจียงเทียนและตั่วตั่ว ปกติเธอมักจะทำอาหารรสชาติค่อนข้างจืด

แต่เจียงเทียนก็จะแอบพาหลินหว่านชิงออกมาทานหม้อไฟให้หายอยากอยู่บ่อยๆ

ทั้งสามสั่งหม้อหยวนยาง แบ่งเป็นซุปน้ำมันวัวและซุปมะเขือเทศ

ตั่วตั่วทานเผ็ดไม่ได้ จึงทานได้แค่ซุปมะเขือเทศเท่านั้น

หลังจากอิ่มหนำสำราญ ทั้งครอบครัวก็เดินจูงมือกันกลับบ้าน

เจียงเทียนกำลังจะเตรียมตัวเข้าห้องครัวเพื่อวอร์มร่างกายทำงานต่อ ทันใดนั้นก็มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามา

ชื่อที่บันทึกไว้คือ: เฉียนเยว่

เจียงเทียนกดรับสาย

ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะอ้าปากพูด เสียงที่ร้อนรนของเฉียนเยว่ก็ดังมาตามสาย: "เสี่ยวเทียน ตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหม? ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อย!!!"

......

โรงแรมเทียนเฉิน

บรรยากาศในห้องครัวด้านหลังราวกับจะแข็งตัว

"ปัง! เคร้ง!"

"ไอ้พวกขยะ!! พวกแกมันกลุ่มขยะชัดๆ!!! ฉันอุตส่าห์ทุ่มเงินมหาศาลจ้างพวกแกมา แต่พวกแกกลับทำเศษขยะพวกนี้ให้ฉันงั้นเหรอ?"

ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานระเบิดโทสะอย่างรุนแรง เขาทุ่มกะละมังสแตนเลสลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น พร้อมกับตวาดลั่น: "รู้ไหมว่าคุณผู้หญิงคนนั้นสำคัญต่อโรงแรมเราขนาดไหน?"

ชายวัยกลางคนคนนี้คือ จินเฉิน ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงแรมเทียนเฉิน

วันนี้ โรงแรมเทียนเฉินได้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติท่านหนึ่ง

เธอคือ ซูซ่วง นักลงทุนที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ

อาจกล่าวได้ว่า ซูซ่วงกุมอนาคตของจินเฉินเอาไว้

และยังกุมความเป็นความตายของโรงแรมเทียนเฉินไว้อีกด้วย

ดังนั้น จินเฉินจึงให้ความสำคัญอย่างถึงที่สุด

ตั้งแต่ซูซ่วงมาถึงเมื่อเช้า จินเฉินก็ออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง

เขารู้ว่าเธอพิถีพิถันเรื่องการกินเป็นพิเศษ จินเฉินจึงยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อดึงตัวเชฟอาหารจีนและเชฟอาหารตะวันตกฝีมือดีที่สุดในเจียงเฉิงมาล่วงหน้าหลายวัน

เพียงเพื่อให้มั่นใจว่า ในช่วงไม่กี่วันที่ซูซ่วงอยู่ในเจียงเฉิง เขาจะสามารถต้อนรับขับสู้เธอได้เป็นอย่างดี

แต่ใครจะรู้ เมื่อเผชิญกับอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ ซูซ่วงกลับเพียงแค่ชิมคำเดียวแล้วบ้วนทิ้งลงถังขยะทันที

มิหนำซ้ำเมนูอื่นเธอก็ไม่คิดจะแตะต้อง แต่ออกคำสั่งให้ยกออกไปทิ้งทั้งหมด!

จินเฉินรู้ว่าเธอลิ้นสูง แต่ไม่คิดว่าจะสูงขนาดนี้

นี่เปลี่ยนอาหารไปสามชุดแล้ว และทุกชุดซูซ่วงก็ทำเพียงแค่ชิมคำเดียวเท่านั้น

ในโรงแรมเทียนเฉินแห่งนี้ ไม่มีเชฟคนไหนเลยที่ทำอาหารได้ถูกปากซูซ่วง

จินเฉินจึงระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรง

ทว่า บรรดาเชฟเหล่านี้ก็รู้สึกได้รับความอยุติธรรมเช่นกัน

ก่อนจะยกขึ้นไปเสิร์ฟ พวกเขาต่างก็ลองชิมรสชาติอย่างละเอียดแล้ว

มันไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด!

"บอสจินครับ"

ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยรีบวิ่งเข้ามาอย่างลนลาน โดยไม่สนหยาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามหน้าผาก เขาเอ่ยเสียงเข้ม: "บอสซูฝากมาบอกว่า จะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ายังทำอาหารที่ทำให้เธอพอใจไม่ได้ เธอจะกลับทันทีครับ"

รูม่านตาของจินเฉินหดเกร็งทันที เขารีบพูด: "อย่าเพิ่งรีบ อย่าเพิ่งรีบ ผมจะหาทางเดี๋ยวนี้แหละ!!!"

จินเฉินหยิบโทรศัพท์ออกมาตามสัญชาตญาณเพื่อหาตัวช่วย

แต่ให้ตายสิ

จะไปหาใครได้อีก?

เชฟที่เก่งที่สุดในเจียงเฉิงก็รวมตัวกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว!

จะให้เรียกเชฟจากต่างเมืองมา ตอนนี้ก็คงไม่ทันการแน่ๆ

จินเฉินเครียดจนหัวแทบระเบิด เดินวนไปวนมาในใจขาวโพลนไปหมด

เฉียนเยว่ซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู กลืนน้ำลายอึกใหญ่

เขารู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าจินเฉินเสียอีก

เพราะในหัวของเขามีความคิดที่บ้าบิ่นและอาจหาญอย่างหนึ่งผุดขึ้นมา...

"บอสจินครับ!!"

ในตอนนั้นเอง เฉียนเยว่ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างแรง เสียงดังกังวานเรียกความสนใจของทุกคนในที่นั้นทันที

จินเฉินหยุดฝีเท้ากะทันหัน เขาหันมามองผู้จัดการส่วนหน้าคนนี้ด้วยสายตาไม่สบอารมณ์: "มีอะไรเอาไว้คุยทีหลัง"

ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องของซูซ่วงอีกแล้ว

เฉียนเยว่กัดฟันแน่น รวบรวมความกล้าตะโกนออกไป: "ผมมีวิธีครับ!!"

คำพูดนี้ราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจของทุกคน

ทุกคนต่างคิดว่าเฉียนเยว่บ้าไปแล้ว

ขนาดจินเฉินยังจนปัญญา แล้วเฉียนเยว่อย่างเขาจะมีหนทางอะไร?

จินเฉินทอดสายตาเย็นชา: "เฉียนเยว่ วิธีของนายคืออะไร?"

"อึก..."

เมื่อต้องเผชิญกับรังสีอำนาจที่รุนแรงของจินเฉิน เฉียนเยว่เหงื่อซึมที่ฝ่ามือ เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่ได้

"เพื่อนของผมทำได้ครับ!"

"เพื่อนของนายเหรอ?" จินเฉินเลิกคิ้วถาม: "เขาเป็นเชฟมิชลินหรือไง?"

เฉียนเยว่ส่ายหน้า: "ไม่ใช่ครับ..."

จินเฉินถามต่อ: "เชฟระดับพิเศษเหรอ?"

เฉียนเยว่ส่ายหน้าอีกครั้ง: "ก็ไม่ใช่ครับ..."

จินเฉินระเบิดโทสะ: "งั้นนายมาปั่นหัวฉันเล่นเหรอ?"

เชฟที่ทำให้ซูซ่วงทานเมื่อกี้ ไม่ใช่เชฟมิชลินก็ต้องเป็นเชฟระดับพิเศษทั้งนั้น

ขนาดพวกเขายังทำให้ซูซ่วงพอใจไม่ได้ แล้วคนอื่นจะไปทำอะไรได้?

"ผมไม่ได้ปั่นหัวบอสครับ..." เฉียนเยว่เสียงสั่น: "เพื่อนของผมทำอาหารอร่อยมากจริงๆ เมื่อวานผมไปทานมาแล้ว รสชาติมันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเลยครับ"

จินเฉินข่มโทสะไว้ในใจ เอ่ยเสียงขรึม: "เขาเป็นเชฟจากโรงแรมไหน? อาหารตะวันตกหรืออาหารจีน?"

ในเมื่อไม่ใช่เชฟมิชลิน และไม่ใช่เชฟระดับพิเศษ อย่างน้อยก็ควรจะเป็นเชฟระดับสูงใช่ไหม?

"เขาทำอาหารจีนครับ... ไม่ได้ทำงานในโรงแรม... เขาตั้งแผงลอยขายข้าวผัดอยู่ที่หอพักว่างไห่ครับ..."

ทันทีที่สิ้นคำพูด บรรยากาศในที่นั้นก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

บ้าไปแล้ว

เฉียนเยว่บ้าไปแล้วจริงๆ

นี่มันความคิดที่แสนจะไร้สาระอะไรขนาดนี้?

จินเฉินจ้องเฉียนเยว่เขม็ง พลางพูดเสียงเย็น: "พ่อของนายกับพ่อของฉันเป็นเพื่อนทหารเก่ากัน ฉันเห็นแก่หน้าพ่อของฉันถึงได้ยอมให้นายมาเป็นผู้จัดการส่วนหน้า นายเองก็รู้ดีว่าด้วยความสามารถของนาย นายเทียบไม่ได้เลยกับตำแหน่งนี้"

ตอนนี้ เรื่องของซูซ่วงมันเหมือนกองไฟขนาดใหญ่

ใครๆ ต่างก็พยายามถอยห่าง

เฉียนเยว่อย่างเขาที่เป็นแค่ผู้จัดการส่วนหน้า ไม่ควรจะมายุ่มย่ามเรื่องในห้องครัวด้วยซ้ำ

ถ้าไม่สงบปากสงบคำก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ถึงกับกล้ามาออกไอเดีย?

ที่สำคัญ ถ้าข้อเสนอเข้าท่าก็ยังพอว่า

แต่นี่ จะให้พ่อค้าแผงลอยมาทำอาหารให้ซูซ่วงทานเนี่ยนะ?

มาถึงจุดนี้ เฉียนเยว่ถอยไม่ได้อีกแล้ว เขาก้มหน้าลง กัดฟันแน่น ข่มความกลัวในใจไว้ แล้วยืนยันอย่างหนักแน่น: "ผมทราบครับ! เพราะฉะนั้นในใจผมจึงซาบซึ้งใจบอสจินมากที่ให้โอกาสผม สำหรับผม เรื่องของบอสจินก็คือเรื่องของผม ในเมื่อตอนนี้บอสกำลังมีปัญหา ผมไม่อาจนิ่งดูดายได้ครับ!"

"ผมทราบดีว่าบอสจินคงจะไม่เชื่อใจผม แต่ได้โปรดเชื่อใจพ่อของผมด้วยครับ!"

รังสีอำนาจในแววตาของจินเฉินลดลงเล็กน้อย

พ่อของเฉียนเยว่เป็นคนดีมากจริงๆ เมื่อก่อนเคยช่วยเหลือพ่อของเขาไว้มาก

นี่คือเหตุผลที่จินเฉินยอมให้โอกาสเฉียนเยว่

"นี่คือโอกาสสุดท้ายของฉัน" จินเฉินพูดเรียบๆ: "ผลลัพธ์ของความล้มเหลว เฉียนเยว่ นายแบกรับไม่ไหวหรอกนะ"

"แต่ตอนนี้บอสจินเองก็ไม่มีหนทางอื่นแล้วไม่ใช่เหรอครับ?" เฉียนเยว่พูดอย่างจริงจัง: "และเมื่อเพื่อนของผมมาถึง บอสสามารถลองชิมอาหารที่เขาทำก่อนได้ครับ ถ้าบอสไม่พอใจ บอสก็ไล่เขาไป และในขณะเดียวกัน ผมก็จะไปเองครับ"

"หึ เก่งนี่" จินเฉินจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา: "ก่อนหน้านี้ฉันนึกว่านายเป็นคนแค่ประจบประแจงเก่ง ไม่คิดเลยว่าจะมีใจกล้าหาญขนาดนี้ นายมั่นใจในตัวเพื่อนคนนี้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เฉียนเยว่ฉีกยิ้มที่ดูค่อนข้างฝืนออกมา: "เมื่อคืนผมทานข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเขามาครับ บอกตามตรง นั่นคือสิ่งที่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยทานมาในชีวิต! เฉพาะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนะบอสจิน ผมรับประกันเลยว่าของอี้เซียงเก๋อ สู้เขาไม่ได้แม้แต่เศษหนึ่งส่วนสิบครับ"

จินเฉินไม่ได้พูดอะไร เขาจ้องมองเฉียนเยว่อยู่นาน ราวกับจะมองให้เห็นร่องรอยของความไม่มั่นใจในดวงตาคู่นั้น

แต่แววตาของเฉียนเยว่กลับมั่นคงอย่างถึงที่สุด

เวลาค่อยๆ ผ่านไปวินาทีต่อวินาที

เนิ่นนานผ่านไป จินเฉินจึงละสายตาออกมาแล้วพูดเรียบๆ: "ไปเรียกเพื่อนของนายมา!"

เฉียนเยว่ไม่รอช้า รีบออกจากห้องครัวทันที คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเจียงเทียน

ทันทีที่มีคนรับสาย เฉียนเยว่ก็ตะโกนลั่น: "เสี่ยวเทียน ตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหม? ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อย!!!"