บทที่ 61 พวกคุณกลับไปซะ

"เสี่ยวเทียน ตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหม? ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อย!!!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเฉียนเยว่ดังมาจากปลายสาย เจียงเทียนก็นึกว่าเฉียนเยว่กำลังตกอยู่ในอันตราย จึงรีบถามว่า "พี่เฉียน เกิดอะไรขึ้นครับ?"

เฉียนเยว่ตอบด้วยน้ำเสียงลนลาน "คุณมาที่โรงแรมเทียนเฉินตอนนี้ได้ไหม? ผมมีแขกคนสำคัญมากอยู่ที่นี่คนหนึ่ง ลิ้นสูงสุดๆ เชฟมิชลินที่บอสจินเชิญมาเธอทานไม่ลงเลยสักคน"

เจียงเทียนชะงักไป "หมายความว่า พี่อยากให้ผมไปทำอาหารให้เธอเหรอครับ?"

แขกที่ขนาดเชฟมิชลินยังเอาไม่อยู่

แล้วจะให้เขาไปเนี่ยนะ?

มันไม่ดูเพ้อเจ้อไปหน่อยเหรอ?

"ใช่แล้วเสี่ยวเทียน คุณว่างไหม?"

เจียงเทียนขมวดคิ้ว "พี่เฉียน ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยนะ แต่ขนาดอาหารของเชฟมิชลินเธอยังทานไม่ลง แล้วอาหารที่ผมทำเธอจะทานลงได้ยังไง?"

"กินของละเอียดอ่อนมาเยอะ ไม่แน่อาจจะอยากลองทานของพื้นๆ บ้างก็ได้" เฉียนเยว่อธิบาย "พวกคนรวยน่ะ ทานอาหารเหลากินหูฉลามจนเบื่อ บางทีก็ดันชอบทานพวกหมั่นโถวแป้งหยาบขึ้นมาจริงๆ"

เจียงเทียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "พี่เฉียน ผมรับประกันไม่ได้นะว่าอาหารที่ผมทำ แขกคนนั้นจะชอบหรือเปล่า"

เฉียนเยว่ได้ยินดังนั้นจึงพูดอย่างจริงจัง "เสี่ยวเทียน ไม่เป็นไรหรอก คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง ต่อให้เธอไม่ชอบผมก็ไม่โทษคุณหรอก บอกตามตรงนะ นี่คือโอกาสเดียวที่ผมจะได้อยู่ที่โรงแรมเทียนเฉินต่อ ถ้าเรื่องนี้ผมทำพลาด ผมคงต้องเก็บกระเป๋าลาออกแล้วล่ะ"

"แต่ผมไม่บังคับคุณนะ แล้วก็ไม่คิดจะใช้บุญคุณอ้างด้วย ถ้าคุณรู้สึกว่าพอไหวก็มา แต่ถ้าไม่มั่นใจก็อย่าฝืนเลย"

ในใจเจียงเทียนนั้นอยากช่วยเฉียนเยว่สักครั้ง

เพราะตอนที่ยังอยู่ที่บริษัท เฉียนเยว่คอยดูแลเอาใจใส่เขาเป็นพิเศษ

ถ้าตอนนั้นไม่มีเฉียนเยว่ เขาอาจจะไม่ได้เงินเดือนและโบนัสเยอะขนาดนั้นในแต่ละเดือน

ตอนนี้เฉียนเยว่เจอทางตัน และเขาก็มีทักษะระดับเต็มเปี่ยมพอดี

ถ้าไม่ช่วย เขาก็คงจะรู้สึกผิดต่อมโนธรรมของตัวเอง

นี่ไม่ใช่การถูกบีบบังคับด้วยศีลธรรม แต่เจียงเทียนคิดว่า: ในเมื่อคุณดีต่อผม ผมก็ควรจะดีต่อคุณให้ถึงที่สุด

นี่คือหลักการในการใช้ชีวิตของเจียงเทียน

หลังจากครุ่นคิด เจียงเทียนก็ตอบว่า "ก็ได้ พี่อย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวผมไปตอนนี้แหละ!"

"เสี่ยวเทียน ขอบใจมาก! ผมโอนเงินให้คุณไป 30,000 หยวน คุณรับไว้ด้วยนะ จะให้คุณมาเสียเที่ยวเปล่าๆ ไม่ได้"

"ไม่เป็นไรครับ ผม..."

ไม่ทันที่เจียงเทียนจะพูดจบ เฉียนเยว่ก็ขัดขึ้นว่า "ให้รับไว้ก็รับไว้เถอะ วางใจเถอะ นี่เป็นเงินที่เจ้านายผมให้มาน่ะ"

ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วนั่นคือเงินของเฉียนเยว่เอง เขาไม่อยากให้เจียงเทียนต้องเสียเวลาเปล่า

และอีกอย่าง การไหว้วานคนอื่นให้ช่วยงาน ถ้าไม่มีค่าตอบแทนเลยจะใช้ได้อย่างไร? ต่อให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีแค่ไหนก็ตาม

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจียงเทียนก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป "โอเค พี่รอผมนะ"

เจียงเทียนวางสายทันที หลินหว่านชิงเห็นท่าทางแบบนั้นจึงถามว่า "สามีคะ มีเรื่องอะไรเหรอ?"

เจียงเทียนสวมเสื้อคลุมไปพลางพูดไปพลาง "เฉียนเยว่บอกว่าที่โรงแรมเขามีลูกค้าลิ้นสูงคนหนึ่ง จะให้ผมไปช่วยทำอาหารให้มื้อนึงน่ะครับ"

"หา?" หลินหว่านชิงแปลกใจ "จะไหวจริงๆ เหรอคะ?"

เจียงเทียนเหลือบมองวีแชท เฉียนเยว่โอนเงินมาให้เรียบร้อยแล้ว

หลังจากเปลี่ยนรองเท้า เจียงเทียนก็บอกว่า "ผมก็ไม่รู้ว่าไหวไหม ลองดูสักตั้งละกัน ภรรยาจ๋า ผมโอนเงินให้คุณ 20,000 หยวนนะ คุณกับตั่วตั่วเอาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักคนละสองสามชุดเถอะ"

หลินหว่านชิงก้มมองมือถือแล้วอุทานด้วยความตกใจ "เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

"อื้อ! เฉียนเยว่โอนมาให้น่ะ" เจียงเทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย "ยังไงไปเที่ยวนี้ก็ไม่ขาดทุนหรอก"

หลินหว่านชิงขมวดคิ้วมุ่น "โรงแรมเทียนเฉินเป็นโรงแรมที่ดีที่สุดในเจียงเฉิงเลยนะคะ เห็นว่าเชฟที่นั่นมีแต่เชฟมิชลินกับเชฟระดับพิเศษทั้งนั้น ขนาดพวกเขายังเอาแขกคนนั้นไม่อยู่ ต้องเป็นคนที่รับมือยากแน่ๆ! สามีคะ ระวังตัวด้วยนะ"

"กลัวอะไรล่ะครับ" เจียงเทียนหัวเราะขื่นๆ "เขาคงไม่กินหัวผมหรอก"

หลังจากบอกลากัน เจียงเทียนก็ขับรถคันเล็กของเขามุ่งหน้าไปยังโรงแรมเทียนเฉิน

......

เฉียนเยว่ยืนรออยูริมถนนด้วยความร้อนรน

จินเฉินกำลังเร่งรัดเข้ามา

เพราะซูซ่วงเริ่มหมดความอดทนแล้ว

เรื่องนี้สร้างความกดดันให้เฉียนเยว่อย่างมหาศาล ถ้างานนี้พลาด เขาจบเห่แน่

แต่เฉียนเยว่ไม่มีหนทางอื่นแล้ว รายได้จากตำแหน่งผู้จัดการส่วนหน้าที่ยังไม่ผ่านการทดลองงานนั้นไม่เพียงพอจะเลี้ยงดูครอบครัวได้เลย

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่บริษัท เขาหาเงินได้เดือนละหลายหมื่น สามารถค้ำจุนที่บ้านได้สบาย

แต่พอบริษัทเจ๊ง ภรรยาของเขาก็ต้องออกไปทำงานข้างนอกด้วย

พ่อของเขาต้องยอมแบกหน้าแก่ๆ ไปขอร้องเพื่อนทหารเก่า ถึงได้โอกาสนี้มา

จินเฉินไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย และไม่ได้กะจะมอบหมายงานสำคัญให้ด้วย แค่รอให้ครบสามเดือนช่วงทดลองงานก็จะไล่ออกแล้ว

ดังนั้น ต่อให้มีโอกาสประสบความสำเร็จเพียงแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ปรากฏต่อหน้า เฉียนเยว่ก็ต้องยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อลองดู

เขากำลังเดิมพัน และสิ่งที่ใช้วางเดิมพันก็คือเส้นทางอาชีพของตัวเอง

โดยมีข้าวผัดและหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเจียงเทียนเป็นเบี้ยต่อรอง

เขากำลังพนันว่าซูซ่วงจะชอบอาหารที่เจียงเทียนทำ

ในใจเฉียนเยว่เองก็มีความหวาดกลัวและวิตกกังวล

เขาไม่ได้สงสัยในรสชาติข้าวผัดและหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเจียงเทียนเลย

โดยเฉพาะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ทันทีที่เข้าปากคำแรก มันช่างเลิศล้ำจนน่าประหลาดใจจริงๆ

อร่อยกว่าของอี้เซียงเก๋อตั้งสิบเท่า!

แต่เรื่องของรสชาตินั้น ลางเนื้อชอบลางยา เขาว่าอร่อย คนอื่นอาจจะไม่ชอบก็ได้

"ผู้จัดการเฉียน"

ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยของจินเฉินก็เดินเข้ามาหา พร้อมเอ่ยเสียงเรียบ "บอสซูฝากมาบอกว่า จะให้เวลาพวกเราอีกแค่สิบห้านาที เพื่อนของคุณถึงหรือยัง?"

เฉียนเยว่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ผ่านไปยี่สิบนาทีแล้ว

"ใกล้แล้วครับ ใกล้แล้ว!" เฉียนเยว่ฝืนยิ้มประจบ "บอสจินว่ายังไงบ้างครับ?"

ผู้ช่วยตอบเสียงเย็น "บอสจินบอกว่า ถ้าภายในสิบห้านาทีเพื่อนของคุณยังไม่มา คุณก็ไม่ต้องกลับเข้าไปแล้ว"

เฉียนเยว่หน้าแดงก่ำ "เพื่อนผมต้องมาแน่ๆ ครับ อย่าเพิ่งรีบ อย่าเพิ่งรีบ..."

เวลาค่อยๆ ผ่านไปวินาทีต่อวินาที

แต่ละวินาทีสำหรับเฉียนเยว่นั้นช่างเป็นการทรมานที่แสนสาหัส

เขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว เอาแต่ก้มดูเวลาซ้ำๆ

เวลาไม่เคยรอใคร ถ้าภายในสิบห้านาทีเจียงเทียนยังไม่มา ทุกอย่างที่ทำมาก็คงสูญเปล่า

จนกระทั่งเหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีสุดท้าย

เขาถึงได้เห็นรถของเจียงเทียนขับเข้ามา

"ทางนี้! ทางนี้!!"

เฉียนเยว่กระโดดเหยงๆ โบกมือเรียก เจียงเทียนขับรถมาจอดตรงหน้าเขายังไม่ทันจะถอดเข็มขัดนิรภัย เฉียนเยว่ก็เปิดประตูรถออกด้วยท่าทางรีบร้อน "เสี่ยวเทียน ในที่สุดคุณก็มาสักที"

เจียงเทียนหัวเราะขื่น "บ้านผมอยู่ไกลจากที่นี่มากครับ ถนนก็ค่อนข้างติด"

โรงแรมเทียนเฉินกับบ้านเจียงเทียนอยู่ห่างกันพอสมควร ครึ่งชั่วโมงก็ถือว่าเร็วแล้ว

"คุณจอดรถไว้ตรงนี้ก่อน แล้วรีบตามผมเข้าไป"

เฉียนเยว่พาเจียงเทียนตรงไปยังห้องครัวด้านหลัง ทันทีที่เข้าไปก็เห็นบรรดาเชฟยืนเรียงแถวทำหน้าสลดอยู่

ชายวัยกลางคนในชุดสูทที่ดูเจ้าเนื้อเห็นเฉียนเยว่กับเจียงเทียน ก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที "นี่เหรอเพื่อนของนาย?"

เฉียนเยว่เหงื่อซึมหน้า พยักหน้ารัวๆ "ใช่ครับบอสจิน นี่คือเจียงเทียนเพื่อนของผม ฝีมือการทำอาหารของเขาเก่งมากครับ"

จินเฉินก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยเสียงขรึม "เหลือเวลาแค่สี่นาทีแล้ว ไม่ทันการแล้วล่ะ พวกคุณกลับไปซะ"

คำพูดสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ทำเอาเฉียนเยว่แทบจะถอดใจไปในทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขาโพล่งออกมาว่า "ขอเวลาเพิ่มอีกนิดไม่ได้เหรอครับ?"

"นายเห็นเป็นเรื่องเล่นๆ หรือไง?" จินเฉินตวาดด้วยความโมโห "งั้นนายจะขึ้นไปคุยกับบอสซูเองไหมล่ะ? ไปบอกให้เธอรออีกหน่อยดีไหม?"

คำพูดนี้ทำเอาเฉียนเยว่พูดไม่ออก

ทว่า เจียงเทียนกลับไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาเดินตรงเข้าไปที่หน้าเตาแก๊สด้วยฝีเท้าที่มั่นคง......