บทที่ 62 เชฟระดับท็อปเป็นลูกมือให้เจียงเทียน

ในเมื่อรับเงินมาทำงาน แถมยังเป็นเรื่องของเฉียนเยว่ เจียงเทียนจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่

เฉียนเยว่เคยช่วยเหลือเขามานับครั้งไม่ถ้วน นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่อีกฝ่ายร้องขอให้เขาช่วย

อีกทั้งค่าตอบแทนตั้ง 30,000 หยวน เจียงเทียนต้องจดจ่อให้มากกว่าเดิม!

เขาเปิดเตาแก๊สเร่งไฟแรงจนสุด พอกระทะเริ่มร้อนก็เทน้ำมันลงไป ระหว่างที่รอน้ำมันร้อน เจียงเทียนหันไปบอกเฉียนเยว่ว่า "เอาข้าวสวยมาครับ"

เฉียนเยว่ยังคงอยู่ในอาการมึนงง พอได้ยินเสียงเจียงเทียนก็รีบได้สติกลับมาทันที

เขาเหลือบมองจินเฉินแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงท่าทีคัดค้าน จึงรีบยื่นข้าวสวยให้เจียงเทียนทันที

พอน้ำมันร้อนได้ที่ เขาก็เติมน้ำมันเย็นลงไปหนึ่งช้อน ตอกไข่ไก่สองฟองลงไปแล้วใช้ตะหลิวคนให้แตกตัวอย่างรวดเร็ว

นี่คือวิธีการทำแบบรถเข็นข้างทางขนานแท้ เพราะมันประหยัดเวลาและรวดเร็ว

ในโรงแรมหรูอย่างโรงแรมจินเฉินแน่นอนว่าต้องมีข้าวผัด แต่วิธีการทำนั้นแตกต่างจากเจียงเทียนอย่างสิ้นเชิง

ข้าวผัดของพวกเขามักจะทำมาเป็นที่เล็กๆ แล้วจัดจานอย่างประณีตงดงาม

ผักสดถูกเทลงในกระทะพร้อมกับน้ำที่ติดมาเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เกิดเสียง "ซ่า" พร้อมกับควันสีขาวพวยพุ่งออกมา

เขาเร่งไฟแรงผัดอย่างรวดเร็ว เมื่อผักเริ่มสุกก็นำข้าวสวยใส่ลงไป

สุดท้าย ใส่เครื่องปรุงรสลงไปผัดให้เข้ากัน แล้วยกขึ้น!

เจียงเทียนมือหนึ่งจับด้ามกระทะ อีกมือหนึ่งถือตะหลิว ยกกระทะขึ้นแล้วใช้ตะหลิวพุ้ยข้าวผัดไข่ลงในจานโดยตรง

ข้าวผัดไข่ที่ดูธรรมดาสามัญจานหนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์

ใช้เวลาไปเพียงสามนาทีเท่านั้น

จินเฉินเฝ้ามองกระบวนการทั้งหมดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก

ท่วงท่าของเจียงเทียนนั้นได้มาตรฐาน ลื่นไหล และดูงดงามมีศิลปะ

แต่ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ เขาคือพ่อค้าแผงลอยข้างทาง

โดยเฉพาะท่าทางการเทข้าวผัดลงจานในตอนสุดท้าย มันดูเหมือนการเทอาหารให้สัตว์กินอย่างไรอย่างนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น หากดูจากรูปลักษณ์ภายนอก ข้าวผัดจานนี้เทียบไม่ได้เลยกับฝีมือเชฟระดับพิเศษ!

มันอยู่คนละระดับกันเลยชัดๆ!

"เฉียนเยว่" จินเฉินเอ่ยเสียงเข้ม "นี่เหรอผู้วิเศษที่นายเชิญมา?"

จินเฉินถึงกับหมดแรงจะโมโหเสียด้วยซ้ำ

พอนึกดูก็น่าขำจริงๆ

ตอนแรกเขากลับหลงเชื่อเฉียนเยว่จริงๆ

ถึงขนาดฝากความหวังสุดท้ายไว้กับพ่อค้าแผงลอยคนหนึ่ง

คนอื่นๆ ในที่นั้นต่างก็มองเฉียนเยว่ด้วยสายตาเยาะเย้ยสะใจ

หมอนี่ซวยแน่!

เฉียนเยว่กัดฟันยืนยันอย่างหนักแน่น "บอสจินครับ! เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาทีแล้ว พวกเราจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้ บอสซูกำลังรออยู่นะครับ"

มาถึงขั้นนี้แล้ว

ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีก

จินเฉินถอนหายใจยาวอย่างหมดแรง แล้วโบกมืออย่างอ่อนล้า "ยกไปเถอะ"

ในใจของเขานั้นไม่ได้หลงเหลือความคาดหวังใดๆ อีกต่อไปแล้ว

ผู้ช่วยประคองจานข้าวผัดแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรนราน

บรรยากาศในห้องครัวทั้งหมดราวกับจะแข็งตัว ทุกคนต่างก้มหน้าเงียบ แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ

ช่วงเวลาแห่งการรอนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน

จินเฉินหมดเรี่ยวแรงจะอาละวาด เขาเอาแต่นั่งบนเก้าอี้ จ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอยเหมือนคนยอมจำนนต่อโชคชะตา

หยาดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามใบหน้าของเฉียนเยว่แล้วหยดลงบนพื้น "ติ๋ง"

เขากำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด

เขาตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร เพราะเจียงเทียนคือคนที่เขาเชิญมา

หากซูซ่วงไม่พอใจ จินเฉินต้องระเบิดโทสะใส่เขาแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย

โดนไล่ออกน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าจินเฉินโกรธจนสั่งแบนเขาในสายงานนี้ล่ะ?

เขาคงจะหางานทำในเจียงเฉิงไม่ได้อีกต่อไป

คนอื่นๆ ก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะพวกเขาก็กลัวเหมือนกัน

มีเพียงเจียงเทียนที่ยังคงวางท่าทีสงบนิ่ง แถมยังกวาดตามองสภาพในห้องครัว พลางคิดในใจว่าถ้าเขามีครัวหลังบ้านที่หรูหราแบบนี้บ้างก็คงจะดี!!

ตอนนี้ครัวเล็กๆ ที่บ้านเริ่มจะคับแคบจนขยับตัวลำบากแล้ว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ผู้ช่วยของจินเฉินก็รีบวิ่งกลับมาอย่างกระหืดกระหอบ

จินเฉินลุกพรวดขึ้นตามสัญชาตญาณ เฉียนเยว่เองก็พุ่งเข้าไปหาคว้าไหล่ทั้งสองข้างแล้วถามอย่างร้อนรนว่า "เป็นไงบ้าง?"

ผู้ช่วยหอบแฮกๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความดีใจ รีบบอกจินเฉินว่า "บอสจินครับ บอสซูบอกว่าข้าวผัดนี่อร่อยมากครับ!"

"อะไรนะ?"

รูม่านตาของจินเฉินหดเกร็งทันที "นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?"

"ผมจะกล้าหลอกบอสได้ยังไงครับ!" ผู้ช่วยตอบ "เธอยังบอกอีกว่ายังไม่อิ่ม อยากให้เชฟที่ทำข้าวผัดนี่ทำให้อีกที่ครับ!"

หัวใจของจินเฉินแทบจะกระโดดออกมานอกอก

"ดีๆๆ!!" จินเฉินหันมามองเจียงเทียนแล้วยิ้มกว้าง "น้องชาย ไม่คิดเลยว่าคุณจะทำได้จริงๆ! เซอร์ไพรส์มากเลยครับ เร็วเข้าๆ คุณยังมีเมนูเด็ดอะไรอีกไหม?"

ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะอ้าปาก เฉียนเยว่ก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที "บอสจินครับ เพื่อนของผมคนนี้ทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงได้เลิศรสที่สุดเลยครับ ของร้านอี้เซียงเก๋อสู้เขาไม่ได้แม้แต่เศษหนึ่งส่วนสิบ!"

"งั้นก็หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง!" จินเฉินพูดเสียงดังฟังชัด "น้องชายคนนี้ชื่ออะไรนะ?"

"เจียงเทียนครับ เจียงที่แปลว่าภูเขาและแม่น้ำ เทียนที่แปลว่าท้องฟ้าครับ"

"น้องชายเจียง" จินเฉินตื่นเต้นจนหน้าแดง "รีบทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้ที่นึงครับ"

ทว่า เฉียนเยว่กลับโพล่งขึ้นมาว่า "บอสจินครับ พอดีเพื่อนของผมคนนี้ต้องเตรียมตัวออกไปตั้งแผงช่วงบ่ายน่ะครับ เกรงว่าเวลาอาจจะไม่พอนะครับ ใช่ไหมเสี่ยวเทียน?"

พูดไป เฉียนเยว่ก็ขยิบตาให้เจียงเทียนไม่หยุด ความหมายชัดเจนมาก

เจียงเทียนเข้าใจเจตนาทันที จึงพยักหน้าตอบว่า "เวลาเริ่มไม่เช้าแล้วครับ ผมควรจะต้องไปตั้งแผงแล้ว"

เมื่อเข้าใจความหมายแฝงของเจียงเทียน จินเฉินก็หัวเราะลั่น "ผู้ช่วย โอนเงินให้น้องชายเจียงก่อนเลยหนึ่งแสนหยวน!"

ผู้ช่วยรีบวิ่งมาหาเจียงเทียนด้วยท่าทีนอบน้อม "คุณเจียงครับ รบกวนแจ้งเลขบัญชีให้ผมหน่อยครับ"

เจียงเทียนพูดอย่างเกรงใจ "หนึ่งแสนหยวนนี่ไม่เยอะไปหน่อยเหรอครับ?"

จินเฉินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่เยอะครับ ไม่เยอะเลยสักนิด! น้องชายเจียง คุณไม่รู้หรอกว่าคุณช่วยผมไว้มากขนาดไหน! หนึ่งแสนนี่คือค่าข้าวผัดจานนั้นครับ! เดี๋ยวพอหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเสร็จ ไม่ว่าบอสซูจะพอใจหรือไม่ ผมจะให้คุณเพิ่มอีกหนึ่งแสนหยวน!"

สองแสนหยวน!!!

ทำเอาหลายคนในที่นั้นส่งสายตาอิจฉาออกมาอย่างปิดไม่มิด

แค่ทำข้าวผัดจานเดียวก็ได้เงินหนึ่งแสน

ถ้าหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเสร็จอีก ก็จะได้อีกหนึ่งแสน!

หาเงินมันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

มันจะเยอะเกินไปหน่อยไหมนะ?

แต่สำหรับจินเฉินแล้ว การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่คอขาดบาดตายแบบนี้ได้ ต่อให้เสียสองแสน

หรือห้าแสน หรือกระทั่งหนึ่งล้านก็ไม่ถือว่าเยอะเลย!

อนาคตของเขาและโรงแรมเทียนเฉินล้วนตกอยู่ในกำมือของซูซ่วง

เธอคนนี้พิถีพิถันเรื่องการกินมาก ดังนั้นเธอจึงบอกมาชัดเจนแล้วว่า ทุกอย่างค่อยคุยกันหลังจากที่ทานอิ่มแล้วเท่านั้น

ถ้าทานไม่อร่อย ก็ไม่มีโอกาสคุยกันแม้แต่นิดเดียว

เงินสองแสนหยวน...

ดูเหมือนเจียงเทียนจะไม่รีบร้อนไปตั้งแผงขนาดนั้นแล้วล่ะ

"ตกลงครับ! งั้นก็ขอบคุณบอสจินมากนะครับ!" เจียงเทียนเอ่ย "ในเมื่อบอสจินใจกว้างขนาดนี้ ผมขอแถมเครื่องดื่มสาคูมะม่วงส้มโอให้อีกอย่างครับ!"

"รบกวนช่วยเตรียมหมูสามชั้น, มะม่วง, ส้มโอ, กะทิ, นมสด แล้วก็สาคูให้ผมด้วยครับ!"

สำหรับความต้องการของเจียงเทียน จินเฉินยินดีตอบสนองอย่างไม่มีเงื่อนไข

ตอนนี้ในสายตาของเขา เจียงเทียนไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว

แต่เป็นผู้มีพระคุณที่มีรัศมีแห่งความศักดิ์สิทธิ์เปล่งประกายรอบตัว

"ได้เลยครับน้องชายเจียง" จินเฉินพูดกับเจียงเทียนด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่พอหันหน้ากลับไปสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดุดันทันที ตวาดใส่บรรดาเชฟระดับพิเศษและเชฟมิชลินว่า "มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่? ไอ้พวกถังข้าวสาร รีบไปเตรียมวัตถุดิบให้น้องชายเจียงเดี๋ยวนี้!"

เจียงเทียนเบ้ปาก

ความรู้สึกนี้มันช่างประหลาดจริงๆ

เชฟที่สามารถเข้ามาทำงานในโรงแรมเทียนเฉินได้ ล้วนแต่เป็นเชฟระดับแนวหน้าทั้งสิ้น

แต่ตอนนี้ พวกเขากำลังมาเป็นลูกมือให้เขาเนี่ยนะ?

ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คงได้สั่นสะเทือนวงการอาหารแน่นอน

ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องเดินหน้าต่อไป

ไม่ปล่อยให้เจียงเทียนได้คิดนาน วัตถุดิบทุกอย่างก็มาวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว