บทที่ 63 ฝนตกเสียแล้ว

ณ ห้องครัวด้านหลังของโรงแรมเทียนเฉิน

เมื่อได้เห็นท่วงท่าการลงมือที่ลื่นไหลราวกับสายน้ำของเจียงเทียน บรรดาเชฟทั้งหลายต่างก็พากันอึ้งตะลึงไปตามๆ กัน

ท่วงท่าเหล่านั้นดูธรรมดาสามัญมาก แต่ทำไมรสชาติที่ปรุงออกมาถึงได้หอมหวนชวนฝันขนาดนี้?

โดยเฉพาะวินาทีที่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงถูกตักออกจากกระทะ กลิ่นหอมที่พวยพุ่งออกมานั้นเข้มข้นเป็นพิเศษ กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว

"กลิ่นหอมอะไรขนาดนี้"

ดวงตาของจินเฉินเป็นประกาย กลิ่นหอมหวานนี้ช่างน่าเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก ต่อให้เป็นคนที่ทานอาหารเหลาจนชินอย่างเขา ในตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมีน้ำลายสอออกมา

มิน่าล่ะเฉียนเยว่ถึงได้มั่นใจนัก กล้าให้พ่อค้าแผงลอยมาลงมือ

ที่แท้อีกฝ่ายน่ะของจริง!

จินเฉินเข้าออกภัตตาคารหรูเป็นว่าเล่นทุกวัน แต่กลิ่นที่หอมขนาดนี้ เขาเพิ่งจะเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรก

ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเทียนลงมือทำต่อหน้าต่อตาเขาจริงๆ เขาคงสงสัยแล้วว่าแอบใส่สารอะไรลงไปหรือเปล่า!

"เสี่ยวหวัง รีบโอนเงินให้น้องชายเจียงเดี๋ยวนี้!"

"ครับบอสจิน!"

ผู้ช่วยทำงานได้อย่างรวดเร็วว่องไว รีบโอนเงินส่วนที่เหลืออีกหนึ่งแสนหยวนมาให้ทันที

เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ทำอาหารมื้อนี้ เจียงเทียนหาเงินได้ถึงสองแสนสามหมื่นหยวน

นี่มันราวกับความฝันชัดๆ!

ในหัวของเจียงเทียนปรากฏหน้าต่างระบบขึ้นมา เขาพบว่าเงินที่จินเฉินและเฉียนเยว่มอบให้ไม่ได้ถูกนำไปคำนวณเป็นคะแนนร้านค้า

ดูเหมือนว่า จะนับเฉพาะเงินที่หาได้จากการตั้งแผงลอยเท่านั้น

นี่ถือว่าเป็นลาภลอยสินะ?!

เจียงเทียนทำสาคูมะม่วงส้มโอเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง แล้วนำขึ้นไปส่งพร้อมกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ชั้นบน

จินเฉินกุมมือเจียงเทียนไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ "น้องชายเจียง วันนี้คุณช่วยผมไว้มากจริงๆ! เฮ้อ! ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีแล้วครับ"

เจียงเทียนยิ้มตอบ "ต้องขอบคุณบอสจินด้วยครับที่มอบค่าตอบแทนให้มากมายขนาดนี้!"

"เกรงใจเกินไปแล้วครับ" จินเฉินทำท่าผายมือเชิญ "ไปดื่มน้ำชากันหน่อยไหมครับ?"

แต่เจียงเทียนกลับส่ายหน้า "ต้องขออภัยจริงๆ ครับบอสจิน เดี๋ยวช่วงเย็นผมต้องไปตั้งแผงต่อ ของยังเตรียมไม่ครบเลยครับ"

จินเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย "น้องชายเจียง ผมจินเฉินเป็นคนรักคนมีฝีมือ ฝีมือระดับคุณถ้าต้องไปตั้งแผงลอยมันน่าเสียดายจริงๆ เอาอย่างนี้ไหม มาอยู่ที่โรงแรมของผมไหมครับ? แน่นอนว่าวางใจเรื่องค่าตอบแทนได้เลย ผมให้คุณสูงสุด เดือนละสองแสนหยวน! ว่าไงครับ?"

สองแสนหยวน!

เฉียนเยว่และคนอื่นๆ ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

จินเฉินใจป้ำสุดๆ ไปเลย!

แต่อย่างว่า เจียงเทียนน่ะคู่ควร!

พูดกันตามตรง เจียงเทียนก็เหมือนช่วยชีวิตจินเฉินไว้ครึ่งหนึ่งนั่นแหละ

ใครจะคิด เจียงเทียนยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ "ขออภัยครับบอสจิน ขอบคุณที่เมตตา แต่ผมไม่อยากกลับไปเป็นลูกจ้างใครอีกแล้วครับ"

จินเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาคิดว่าเงื่อนไขที่เขามอบให้นั้นช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก

เงินเดือนของใครในที่นี้ก็ไม่มีใครสูงเท่าเจียงเทียน

แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยหรือ?

เมื่อมองดูแววตาที่จริงจังของเจียงเทียน ซึ่งดูไม่เหมือนการแกล้งปฏิเสธเพื่อโก่งราคา

"คุณมีความกังวลอะไรหรือเปล่าครับ?" จินเฉินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "ตอนเด็กโดนคุณครูคุม พอโตมาก็โดนเจ้านายคุม ตอนนี้ผมไม่อยากโดนใครคุมอีกแล้วครับ ตั้งแผงลอยก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีอิสระ"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเจียงเทียน จินเฉินก็ไม่ได้รั้งตัวไว้อีก เขาเพียงแต่ตบบ่าเจียงเทียนแล้วเอ่ยเสียงขรึม "ได้! น้องชายเจียงช่างมีความมุ่งมั่น วันหน้าถ้ามีเรื่องอะไรที่อยากให้จินเฉินคนนี้ช่วย ก็บอกมาได้เลยนะ!"

"ขอบคุณมากครับบอสจิน"

ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยก็เดินลงมาอีกครั้ง หอบแฮกๆ ด้วยความเหนื่อยแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความยินดี เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า "บอสจินครับ บอสซูบอกว่าหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับสาคูมะม่วงส้มโอดีมากครับ เธอยังบอกอีกว่า อยากจะพบเชฟที่ทำอาหารชุดนี้ครับ"

จินเฉินฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที "น้องชายเจียง รบกวนคุณขึ้นไปกับผมสักครู่ได้ไหมครับ?"

เจียงเทียนดูเวลา มันเริ่มไม่เช้าแล้ว ขากลับยังต้องใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมง

ดังนั้น เขาจึงปฏิเสธไปว่า "ขอโทษจริงๆ ครับบอสจิน ผมรีบครับ"

ภารกิจของเขาเสร็จสิ้นลงอย่างงดงามแล้ว ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ที่นี่ต่อ

พูดจบ เจียงเทียนก็หันไปบอกผู้ช่วยว่า "รบกวนฝากบอกคุณผู้หญิงซูคนนั้นด้วยนะครับ ขอบคุณที่ชอบอาหารของผม แต่พอดีผมรีบไปตั้งแผง ถ้าเธออยากจะทานอีก ช่วงเย็นผมจะตั้งแผงอยู่ที่ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัย ส่วนตอนดึกจะอยู่ที่หอพักว่างไห่ครับ"

ผู้ช่วยถึงกับมุมปากกระตุก

ซูซ่วง คนระดับเศรษฐีพันล้านแสนล้าน

คุณจะให้คนระดับนั้น ไปนั่งกินอาหารแผงลอยข้างทางเนี่ยนะ?

ฟังดูช่างน่าขันสิ้นดี!

จินเฉินลังเลครู่หนึ่ง "ได้ครับ! น้องชายเจียง งั้นเดินทางปลอดภัยนะครับ"

หลังจากกล่าวทักทายตามมารยาทเพียงไม่กี่คำ เจียงเทียนก็เดินออกจากห้องครัวไป

เฉียนเยว่วิ่งตามออกมาจนถึงข้างนอก เขาถามด้วยความประหลาดใจ "เสี่ยวเทียน เงินเดือนเดือนละสองแสนนะ คุณไม่หวั่นไหวเลยสักนิดเหรอ?"

ตอนที่จินเฉินแจ้งตัวเลขเงินเดือน หัวใจของเฉียนเยว่แทบจะกระโดดออกมาข้างนอก

สองแสน! ปีหนึ่งถ้ารวมโบนัสอะไรต่อมิอะไร หาเงินสามล้านหยวนมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก!

กับคนไม่มีความสามารถ จินเฉินไม่ยอมเสียเงินแม้แต่หยวนเดียว แต่กับคนมีฝีมือ เขาใจกว้างมากเสมอ

แต่เจียงเทียนกลับปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด เรื่องนี้ทำให้เฉียนเยว่แปลกใจอย่างมาก

แต่สำหรับเจียงเทียน เงินเดือนเดือนละสองแสนน่ะเหรอ?

ใครจะไม่หวั่นไหวบ้างล่ะ!

แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ เจียงเทียนไม่อยากกลับไปอยู่ใต้โอวาทใครอีกแล้ว

การออกมาตั้งแผงลอยแบบนี้ทุกวัน ถึงจะเหนื่อยแต่ก็มีความสุขและรู้สึกเติมเต็มมาก

อย่างน้อยในแต่ละวันเขาก็ไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงว่าเจ้านายจะหอบเงินหนีไปเมื่อไหร่

เจียงเทียนยิ้มพลางพูดว่า "ก็ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมชอบอิสระ"

เฉียนเยว่ทอดถอนใจ "ธุรกิจคุณน่ะดีจริง แต่ถ้าวันไหนเจอฝนตกแดดออกขึ้นมา คุณจะทำยังไงล่ะ?"

ใครจะคิด ทันทีที่เฉียนเยว่พูดจบ ท้องฟ้าที่เคยสดใสจู่ๆ ก็มืดครึ้มลงทันตาเห็น

เจียงเทียนชะงักไป สบตากับเฉียนเยว่เข้าอย่างจัง แววตาของเฉียนเยว่ดูเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด

"ปากเสียนักเชียวเรา"

เฉียนเยว่ยกมือตบปากตัวเองเบาๆ หนึ่งที

เจียงเทียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กพยากรณ์อากาศ

วันนี้ฝนจะตกตลอดทั้งวัน

และในช่วงประมาณสี่โมงเย็น จะมีฝนตกหนัก!

เจียงเทียนขมวดคิ้วมุ่นพลางพูดว่า "ตั้งแต่ผมเริ่มตั้งแผงมา วันนี้เป็นวันแรกเลยนะที่เจอฝนตก"

"ขอโทษนะเสี่ยวเทียน..." เฉียนเยว่พูดด้วยความรู้สึกผิด "ปากผมนี่มัน..."

เจียงเทียนโบกมือปัด

เรื่องแบบนี้จะไปโทษเฉียนเยว่ได้อย่างไร?

ต่อให้เขาไม่พูด สวรรค์ก็คงจะสั่งให้ฝนตกอยู่ดีไม่ใช่หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ก็เพราะเฉียนเยว่ที่ทำให้เขาหาเงินได้ถึงสองแสนสามหมื่นหยวน!

ถือว่าเป็นลาภลอยที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว!

"ไม่เป็นไรหรอกพี่เฉียน" เจียงเทียนเอ่ย "งั้นผมไปก่อนนะครับ ต้องกลับไปเตรียมของที่บ้านอีก"

"สองแสนหยวนนั่นไม่ลองเก็บไปคิดดูจริงๆ เหรอ?" เฉียนเยว่ถามซ้ำ แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา ถ้าเป็นเขา เขาคงตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลย

"ไม่คิดแล้วครับ" เจียงเทียนส่ายหน้า "ตั้งแผงลอย เดือนหนึ่งผมก็หาได้สองแสนหยวนเหมือนกัน"

เฉียนเยว่อึ้งไปครู่หนึ่ง

"เชี่ย!" เขาตะโกนลั่นขึ้นมาทันที "คอยดูนะ คืนนี้ผมจะไปแจ้งจับคุณ"

ไม่ได้กลัวเพื่อนลำบาก แต่กลัวเพื่อนรวยกว่า!

แน่นอนว่านี่เป็นคำพูดล้อเล่นของเฉียนเยว่ เจียงเทียนหาเงินได้เยอะ เขาอิจฉาแต่ไม่ริษยา

เพราะฝีมือระดับเจียงเทียน ไม่ใช่ใครที่ไหนจะทำออกมาได้แบบนี้ เขาหาเงินได้สองแสนหรือหนึ่งล้าน นั่นก็มาจากความสามารถที่แท้จริงของเขาเอง

ขับรถออกจากโรงแรมเทียนเฉิน มองดูท้องฟ้าที่มืดครึ้มฝนใกล้จะตก เจียงเทียนขมวดคิ้วมุ่น

สภาพอากาศที่ย่ำแย่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจแผงลอยเป็นอย่างมาก

วันนี้ เขาควรจะออกไปตั้งแผงดีไหมนะ?