บทที่ 64 อาหารแผงลอย ต้องนั่งทานริมทางถึงจะได้รสชาติ

เมื่อกลับมาถึงใต้ตึกพักอาศัย ก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว

เจียงเทียนไม่ได้รีบร้อนขึ้นห้อง แต่กลับยืนจ้องมองรถสามล้อเครื่องที่กำลังตากฝนอยู่

ตอนนี้ของที่เขาต้องเตรียมเริ่มเยอะเกินไปแล้ว พื้นที่ของรถสามล้อคันนี้มีจำกัด หากรวมขนมกุ้ยฮวาซึ่งเป็นเมนูใหม่ของวันนี้เข้าไปด้วย เกรงว่าจะยัดไม่ลง

หากมีปัญหาที่ตัดสินใจไม่ได้ ให้ปรึกษาระบบ

ก่อนหน้านี้เขาเคยสังเกตเห็นว่า ดูเหมือนจะมีวิธีอัปเกรดพาหนะอยู่

เพียงไม่นาน เจียงเทียนก็หาใบอัปเกรดเจอในร้านค้า

[ใบอัปเกรด: สามารถอัปเกรดพาหนะของคุณให้สูงขึ้นหนึ่งระดับ หมายเหตุ: พาหนะปัจจุบันระดับ 1 หลังจากอัปเกรดจะเป็นระดับ 2 คุณสามารถดูตัวอย่างพาหนะหลังการอัปเกรดได้]

เจียงเทียนใช้ความนึกคิดกดดูตัวอย่าง ทันใดนั้นรถสามล้อเครื่องคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

รถสามล้อคันนี้ดูดีกว่าคันปัจจุบันของเขาอย่างเห็นได้ชัด

อย่างแรกคือรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูมีราคามากขึ้น อย่างที่สองคือเป็นระบบไฟฟ้า! ซึ่งจะช่วยทุ่นแรงไปได้มหาศาล

และที่สำคัญที่สุดคือ พื้นที่ใช้สอยกว้างขวางขึ้นมาก!

ใบอัปเกรดต้องใช้แต้มร้านค้าค่อนข้างเยอะ ตั้ง 6,000 แต้มแน่ะ!

แต่สำหรับมหาเศรษฐีใหม่อย่างเจียงเทียนแล้ว จ่ายแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก~

หลังจากกดซื้อโดยไม่ลังเล รถสามล้อเครื่องตรงหน้าเจียงเทียนก็ถูกเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าระบบ

[โฮสต์ต้องการนำออกมาหรือไม่?]

"นำออกมา!"

[กำลังตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ...]

[สภาพแวดล้อมโดยรอบปลอดภัย]

รถสามล้อเครื่องคันใหม่เอี่ยมอ่องพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเจียงเทียน

[นำออกมาสำเร็จ!]

ระบบทำงานได้น่าไว้ใจเสมอ มันจะตรวจสอบโดยอัตโนมัติว่ามีคนแอบดูอยู่หรือไม่

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคน จึงจะนำของออกจากกระเป๋าได้ นอกจากนี้ กล้องวงจรปิดในบริเวณนั้นจะถูกแทรกแซงเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่หลงเหลือร่องรอยที่ไม่ควรมี

"ใช้ได้เลย"

เจียงเทียนเอ่ยชมจากใจจริง

ส่วนโค้งมนของตัวรถดูลื่นไหล และภาพรวมดูพรีเมียมมาก

เจียงเทียนสำรวจถังเก็บของ มันกว้างขวางกว่าคันก่อนมาก!

แถมยังเป็นระบบไฟฟ้า ต่อไปไม่ต้องออกแรงปั่นให้เหนื่อยแล้ว

เจียงเทียนเดินขึ้นตึก เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นตั่วตั่วนั่งพิงโซฟาดูทีวีอยู่ ส่วนหลินหว่านชิงกำลังยุ่งอยู่ในครัวเพื่อช่วยเตรียมงาน

"สามีคะ คุณกลับมาแล้ว!"

"ปะป๊า~ ในที่สุดก็กลับมาสักทีนะจ๊ะ~"

เมื่อเห็นหยาดฝนบนบ่าของเจียงเทียน หลินหว่านชิงก็รีบไปหยิบเสื้อคลุมตัวใหม่มาให้เปลี่ยน พร้อมถามว่า "สามีคะ ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?"

เจียงเทียนแกล้งทำท่าทางขรึม นั่งแหมะลงบนโซฟาแล้วตบไหล่ตัวเองเบาๆ

หลินหว่านชิงรู้จักเจียงเทียนดีที่สุด ท่าทางแบบนี้แสดงว่ามีเรื่องดีๆ ปิดบังอยู่แน่

"สามีลำบากแล้ว สามีเก่งที่สุดเลยค่ะ! เดี๋ยวฉันนวดไหล่ให้นะคะ!!"

"หนูช่วยทุบขาให้ปะป๊าเอง!"

สองแม่ลูก คนหนึ่งนวดไหล่ อีกคนทุบขา เจียงเทียนรู้สึกฟินจนแทบจะตัวลอย

ทว่าเขายังคงกลั้นยิ้มไว้ ทำหน้าเข้มแล้วสั่งว่า "ออกแรงอีกหน่อย"

"ได้เลยค่ะๆ!" หลินหว่านชิงยิ้มหวาน "แบบนี้ดีไหมคะ?"

"ใช้ได้ คุณเบอร์อะไร?"

"ฉันพนักงานเบอร์ 66 ค่ะ คุณลูกค้าอย่าลืมให้คะแนนห้าดาวด้วยนะคะ"

ตั่วตั่วเบิกตากว้าง ถามด้วยความอยากรู้ "หม่าม้าคะ พนักงานนวดคืออะไรเหรอ?"

หลินหว่านชิงดีดหน้าผากตั่วตั่วเบาๆ "เด็กๆ อย่าถามซี้ซั้ว ตั้งใจทุบขาให้ปะป๊าไปลูก"

"อื้อๆๆ" ตั่วตั่วทำปากยื่น

นวดอยู่นานจนเจียงเทียนพอใจ เขาจึงเอ่ยถามว่า "ลองทายดูซิว่าเที่ยวนี้ผมออกไปหาเงินได้เท่าไหร่?"

หลินหว่านชิงเลิกคิ้ว ทายว่า "สองหมื่นหยวนเหรอคะ?"

"สองหมื่น?" เจียงเทียนแค่นหัวเราะ "คุณดูถูกสามีตัวเองเกินไปแล้ว ทายให้เยอะกว่านี้หน่อย!"

รูม่านตาของหลินหว่านชิงหดเกร็ง เธอเอามือปิดปาก อุทานอย่างตกใจ "คงไม่ใช่หนึ่งแสนหยวนหรอกนะ? สามีคะ นี่มัน... มันจะไม่เว่อร์ไปหน่อยเหรอ?"

เจียงเทียนส่ายหน้า "ความคิดคุณยังใจไม่ถึงพอ ทายผิดครับ"

"ยังไม่ถูกอีกเหรอ?"

หลินหว่านชิงมึนตึ้บ!

เจียงเทียนออกไปแค่สองชั่วโมงกว่าๆ หาเงินได้หนึ่งแสนหยวนก็นับว่าอัศจรรย์ใจที่สุดแล้ว

เขากลับบอกว่าเธอยังใจไม่ถึงพออีกเหรอ?

"แสนห้าเหรอคะ?"

ตอนที่พูดประโยคนี้ หัวใจของหลินหว่านชิงแทบจะเต้นหลุดออกมานอกอก

"NO! NO! NO!" เจียงเทียนยิ้มกว้าง "ทายใหม่!"

"สองแสนหยวน?!!"

หลินหว่านชิงอ้าปากค้าง ตื่นเต้นยิ่งกว่าเจียงเทียนเสียอีก เธอคว้าไหล่เขาทันที "สามีคะ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?"

แค่ออกไปทำอาหารมื้อเดียว ได้เงินมาสองแสนหยวน?

ในฝันยังไม่กล้าคิดขนาดนี้เลยนะ?

เจียงเทียนดึงหลินหว่านชิงเข้ามากอด "ไม่ได้ฝันแน่นอนครับ ภรรยาจ๋า คุณมีอะไรที่อยากได้ไหม? กระเป๋าหรือเสื้อผ้าแบรนด์เนมอะไรแบบนั้นน่ะ"

สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากแผงอกของเจียงเทียน

หลินหว่านชิงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่ได้ฝันไปจริงด้วย

เธอไม่ได้ปล่อยให้ความดีใจครอบงำจนเสียสติ แต่ถามอย่างจริงจังว่า "สามีคะ เงินพวกนี้ได้มายังไงกันแน่?"

เจียงเทียนเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลินหว่านชิงฟัง เธอสูดปากด้วยความทึ่ง "หมายความว่า เที่ยวนี้ที่คุณออกไป คุณหาเงินได้รวมๆ สองแสนสามหมื่นกว่าหยวนเลยเหรอ?"

"ถูกต้องครับ"

หลินหว่านชิงขมวดคิ้วมุ่น นิ่งเงียบครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ฉันคิดดูแล้วค่ะสามี เราเอาเงินไปโปะค่าผ่อนรถกับผ่อนบ้านให้หมดก่อนดีไหมคะ?"

ค่าผ่อนรถเหลืออีกไม่กี่หมื่นหยวน ไม่เท่าไหร่หรอก

แต่ค่าผ่อนบ้าน สำหรับทั้งคู่และคู่รักวัยรุ่นทั่วไปแล้ว มันคือภูเขาลูกใหญ่ที่ทับอกอยู่

อย่างเจียงเทียนเนี่ย ผ่อนมาตั้งหลายปีแล้ว ปรากฏว่าที่จ่ายไปมีแต่ดอกเบี้ยทั้งนั้น

ผ่อนบ้านเดือนละ 5,000 หยวน เป็นดอกเบี้ยไปซะ 3,800 หยวน เงินต้นแค่ 1,200 หยวนเอง

"ได้! เอาตามที่คุณว่าเลย"

เจียงเทียนยิ้มขื่น

เงินสองแสนหยวนนี้ ยังไม่ทันจะอุ่นในกระเป๋าเลย ก็ต้องส่งต่อให้ธนาคารซะแล้ว

......

ในขณะเดียวกัน

ณ ห้องเพรสซิเดนท์สวีท โรงแรมเทียนเฉิน

หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงไวน์ ขับเน้นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ

ใบหน้าอันงดงามนั้นทอดสายตาคมปรายมองไปยังจินเฉินที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความประหม่าอยู่ตรงหน้า "คุณจะบอกว่า ข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเมื่อกี้ เป็นฝีมือของเจ้าของแผงลอยข้างทางอย่างนั้นเหรอ?"

คนคนนี้ก็คือ นักลงทุนผู้โด่งดังระดับประเทศ ซูซ่วง!

"ครับบอสซู..." จินเฉินกลืนน้ำลาย พลางตอบอย่างหวาดหวั่น "เขาบอกว่า เขาต้องกลับบ้านไปเตรียมของ ช่วงเย็นต้องออกไปตั้งแผงต่อ ดังนั้น... ดังนั้นเลยขึ้นมาพบคุณไม่ได้ครับ"

ตอนที่พูดประโยคนี้ จินเฉินกลัวจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ

ซูซ่วงชอบข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เจียงเทียนทำน่ะเรื่องจริง

แต่เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นพ่อค้าแผงลอยนี่นา!

ถ้าเธอรู้เข้า จะระเบิดอารมณ์ใส่เขาไหมนะ?

เพราะยังไงซูซ่วงก็สูงส่งขนาดนี้ ทั้งชีวิตคงไม่เคยแตะอาหารข้างทางเลย

การที่เขาเชิญพ่อค้าแผงลอยมาทำอาหารให้เธอทาน เธอจะเข้าใจผิดว่าเขาจงใจดูถูกเธอหรือเปล่า?

"หึ"

ทว่าในวินาทีต่อมา ซูซ่วงที่มีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งกลับหลุดยิ้มออกมา "ต้องออกไปตั้งแผงเหรอ? น่าสนใจดีนี่ เขาไม่รู้จักฉันหรือไง?"

จินเฉินส่ายหน้า "เกรงว่าคงจะไม่รู้จักครับ"

ชื่อเสียงของซูซ่วงในวงการนักลงทุนนั้นดังกระฉ่อน แต่สำหรับคนทั่วไปที่อยู่นอกวงการ การไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติ เพราะต่างสายงานกัน

ซูซ่วงหรี่ตาลงเล็กน้อย "เขาตั้งแผงอยู่ที่ไหน?"

จินเฉินใจหายวาบ

เธอคงไม่ได้คิดจะไปนั่งทานแผงลอยริมทางหรอกนะ?

"ถ้าคุณอยากทาน ผมสั่งให้คนไปซื้อมาให้ได้ครับ" จินเฉินเสนอ

"ไม่ต้อง!" ซูซ่วงลุกขึ้นบิดขี้เกียจ "อาหารแผงลอย ต้องนั่งทานริมทางถึงจะได้รสชาติ"

"เอ่อ..." เมื่อได้ยินดังนั้น จินเฉินจึงต้องตอบตามตรง "เขาบอกว่า ช่วงเย็นจะอยู่ที่ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัย ส่วนตอนดึกจะไปที่หอพักว่างไห่ครับ"