บทที่ 65 ตัดสินใจแล้ว ออกร้าน!

นอกหน้าต่างฝนตกพรำไม่ขาดสาย เจียงเทียนมีสีหน้าเคร่งขรึม

ท้องฟ้าที่แปรปรวนกะทันหันทำให้เจียงเทียนรู้สึกหดหู่ใจมาก

“ต้องโทษปากเสียๆ ของเฉียนเยว่เลยจริงๆ”

วันฝนตกสำหรับคนที่ยึดอาชีพแผงลอยเลี้ยงชีพแล้ว ถือเป็นการโจมตีที่รุนแรงถึงขั้นหายนะ

“สามีคะ”

หลินหว่านชิงเดินมาข้างกายเจียงเทียนพลางโอบแขนเขาไว้อย่างห่วงใย

“ถือโอกาสที่ฝนตกวันนี้พักผ่อนสักวันดีไหมคะ ฉันเช็กพยากรณ์อากาศแล้ว ตอนห้าโมงเย็นจะมีฝนตกหนักมากพอดี ช่วงนี้คุณก็เหนื่อยมามาก พักผ่อนให้เต็มที่สักหน่อยเถอะค่ะ”

ถ้าเขารู้ตั้งแต่เมื่อเช้าว่าฝนจะตก เจียงเทียนคงตัดสินใจพักผ่อนไปแล้ว

แต่ของทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว ถ้าหยุดพักก็คงต้องเสียของไปเปล่าๆ

นอกจากข้าวสวยค้างคืนแล้ว เจียงเทียนไม่อยากขายของค้างคืนอย่างอื่นเลย

ของทุกอย่างต้องเป็นของสดใหม่ในวันนั้นรสชาติถึงจะดีที่สุด

อีกอย่าง ข้าวสวยจำนวนมากขนาดนี้ถ้าทิ้งไว้อีกคืนต้องเสียแน่นอน เพราะอากาศที่เมืองเจียงเฉิงร้อนมาก

เจียงเทียนไม่ได้ตอบคำถามของหลินหว่านชิง แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันวีแชทแทน

“เถ้าแก่เจียง วันนี้ฝนตกยังจะออกร้านไหมครับ?”

“เถ้าแก่เจียง วันนี้คุณคงไม่หยุดหรอกใช่มั้ย?”

“อยากกินข้าวผัดของคุณจังเลย! ขอร้องล่ะ ฝนตกก็มาเถอะนะ! ได้ไหมครับ?”

“มื้อเช้ากับมื้อเที่ยงผมยังไม่ได้กินอะไรเลย กะว่าจะรอซัดข้าวผัดทีเดียวตอนเย็น แต่ฝนดันตกซะนี่ สรุปยังออกร้านไหมครับ?”

ลูกค้าหลายคนส่งข้อความมาถามว่าวันนี้เขายังจะออกมาตั้งแผงหรือไม่

เจียงเทียนเปิดดูพยากรณ์อากาศอีกรอบ

ดูเหมือนสวรรค์จะกลั่นแกล้งเขาจริงๆ

สี่โมงถึงเก้าโมงคืนนี้คือฝนตกหนักมาก

หลังเก้าโมงไปเป็นฝนตกปานกลาง

และฝนจะหยุดตกตอนตีสาม

ไม่ว่าจะตกหนักหรือตกเบา ล้วนส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเขาทั้งสิ้น

“ออกร้านเถอะ!”

เจียงเทียนหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างจนใจ

“หา?”

หลินหว่านชิงอุทานด้วยความประหลาดใจ “ฝนตกขนาดนี้จะตั้งแผงยังไงคะ?”

วันฝนตกคนส่วนใหญ่ไม่ค่อยอยากออกจากบ้าน แถมเดี๋ยวตอนห้าโมงฝนยังจะตกหนักอีก ต่อให้กางร่มก็คงเปียกโชกไปทั้งตัว

เจียงเทียนยิ้มขื่น “มีคนตั้งมากมายรออยู่นี่นา”

ต้นทุนวัตถุดิบหลายร้อยหยวน สำหรับเจียงเทียนแล้วความจริงมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

แต่สิ่งที่สำคัญคือ แม้ฝนจะตกหนัก แต่ลูกค้าจำนวนมากยังหวังให้เขาออกร้าน

สำหรับเจียงเทียนตอนนี้ ธุรกิจของเขาไปได้สวยมากแล้ว

ต่อให้วันนี้ไม่ออกร้าน พรุ่งนี้ก็ยังมีคนมาอุดหนุนหนาตาเหมือนเดิม และทุกคนก็คงเข้าใจดี

แต่ภาพของเด็กหนุ่มร่างอวบที่ชอบมาต่อคิวคนแรก ถงเฮ่อแฟนหนุ่มของผู้ป่วยโรคเบื่ออาหาร และใบหน้าคุ้นเคยอีกมากมายต่างผุดขึ้นมาในหัวของเจียงเทียน

พวกเขากำลังรอกันอยู่

คนที่เข้าใจเจียงเทียนที่สุดคือหลินหว่านชิง

เธอรู้ดีว่าสามีเป็นคนดื้อรั้น ถ้าเขาตัดสินใจอะไรแล้ว ใครก็สั่นคลอนไม่ได้

ดังนั้นเธอจึงได้แต่เอ่ยว่า “ก็ได้ค่ะ! งั้นฉันไปเป็นเพื่อนคุณนะ เดี๋ยวให้ตั่วตั่วไปอยู่กับคุณป้าซ่งก่อน”

“ตั่วตั่วไม่เอาค่ะ~”

ตั่วตั่วรีบพูดแทรก “ตั่วตั่วก็อยากไปกับปะป๊าหม่าม้าด้วยค่ะ~”

“ไม่ได้!”

เจียงเทียนและหลินหว่านชิงประสานเสียงพร้อมกัน

“ภรรยาจ๋า ไม่ต้องไปหรอกครับ”

เจียงเทียนพูดอย่างจริงจัง “ข้างนอกฝนตกหนักมาก เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ อีกอย่างวันนี้ฝนตกหนัก ผมเดาว่าลูกค้าน่าจะน้อย คุณไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้มาก พรุ่งนี้ฟ้าสว่างแล้วคุณกับตั่วตั่วค่อยไปช่วยผมพร้อมกันนะ”

“แต่ว่า...”

“คุณอยู่บ้านดูแลตั่วตั่วให้สบายใจเถอะ เชื่อผมนะ”

“เฮ้อ ก็ได้ค่ะ!”

หลินหว่านชิงรู้ว่าห้ามเจียงเทียนไม่ได้ จึงได้แต่รื้อข้าวของหาชุดกันฝนให้เขา

หาอยู่นานจึงเจอชุดกันฝนสีดำแบบคลุมทั้งตัว

“ยังเก็บไว้อีกเหรอเนี่ย”

เมื่อเห็นชุดกันฝนนี้ เจียงเทียนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “กี่ปีแล้วนะ?”

ชุดกันฝนนี้เป็นแบบหนังชิ้นเดียว

ตอนนั้นทั้งคู่ยังไม่แต่งงานกัน เจียงเทียนมีแค่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเดียว

ปกติถ้าเจียงเทียนเลิกงานเร็ว เขาก็จะขี่รถไปรับหลินหว่านชิง

วันไหนฝนตก เจียงเทียนก็จะสวมชุดกันฝนสีดำชุดนี้ไปรับเธอ

เขานั่งขี่อยู่ข้างหน้า ส่วนหลินหว่านชิงก็มุดเข้ามาอยู่ในชุดกันฝนเพื่อหลบฝน

อาจเป็นเพราะมองไม่เห็นข้างนอกเลยรู้สึกกลัว หลินหว่านชิงจึงกอดเอวเขาไว้แน่นเป็นพิเศษ

ตั้งแต่ออกรถยนต์มา ชุดกันฝนชุดนี้ก็ถูกเก็บทิ้งไว้จนฝุ่นจับ

ไม่คิดเลยว่าผ่านไปหลายปี หลินหว่านชิงจะยังอุตส่าห์หามันจนเจอ

“จำได้ด้วยเหรอคะ?”

หลินหว่านชิงยิ้มหวาน “พอนึกถึงช่วงเวลานั้นแล้ว ก็ยังรู้สึกคิดถึงอยู่เลยนะคะ”

ตอนนั้นทั้งคู่เพิ่งเข้าสู่สังคมวัยทำงานได้ไม่นาน ยังไม่มีภาระอะไรกดดัน แม้แต่ละเดือนจะหาเงินได้ไม่มากแต่มันก็มีความสุขและอิ่มเอมใจมาก

ของยังเตรียมไม่ครบ เจียงเทียนจึงเข้าครัวไปวุ่นวายต่อ จนกระทั่งเวลาสี่โมงครึ่งทุกอย่างจึงพร้อมสรรพ

ข้างนอกฝนตก เจียงเทียนจึงไม่ยอมให้ตั่วตั่วช่วยขนของ

สองสามีภรรยาช่วยกันขนของลงมาข้างล่าง เมื่อเห็นรถสามล้อเครื่องคันใหม่เอี่ยม หลินหว่านชิงก็ประหลาดใจมาก

“สามีคะ คุณเปลี่ยนรถสามล้อใหม่เหรอคะ?”

รถสามล้อเครื่องคันใหม่ดูเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทั้งป้ายโฆษณาและตัวรถ

“ใช่ครับ!”

เจียงเทียนอธิบาย “คันเดิมพื้นที่มันไม่พอใช้แล้ว ผมเลยติดต่อเถ้าแก่สั่งทำใหม่คันหนึ่ง เป็นยังไงบ้าง?”

หลินหว่านชิงมองสำรวจ “ใช้ได้เลยค่ะ ดูภูมิฐานมาก! เข้ากับบุคลิกสามีฉันที่สุด”

“ฮ่าๆๆ!”

เจียงเทียนหัวเราะขื่น “ทำไมแค่รถสามล้อถึงโยงมาหาบุคลิกผมได้ล่ะเนี่ย คุณไม่ต้องออกมาแล้วครับ เดี๋ยวผมจัดของขึ้นรถเอง”

เจียงเทียนสวมชุดกันฝนสีดำ เดินสับเท้าไปมาระหว่างใต้ตึกกับรถสามล้อ

วิ่งรอกอยู่หลายรอบกว่าจะขนของขึ้นรถจนครบ

เมื่อมองดูเจียงเทียนที่ยุ่งวุ่นวายอยู่ท่ามกลางสายฝน หลินหว่านชิงก็เอ่ยว่า

“เมื่อก่อนทำไมไม่ทันสังเกตนะ ว่าคุณใส่ชุดกันฝนชุดนี้แล้วเหมือนฆาตกรต่อเนื่องในคืนฝนตกเลย”

เจียงเทียนเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังของรถสามล้อ

ต้องยอมรับเลยว่า คำเปรียบเทียบของหลินหว่านชิงค่อนข้างตรงจุดทีเดียว

เหมือนเคยมีหนังเรื่องหนึ่งที่ฆาตกรต่อเนื่องแต่งตัวแบบนี้เลย

“ผมคือราชาแผงลอยต่างหากล่ะ”

เจียงเทียนพูดติดตลก “เอาละภรรยาจ๋า ผมไปก่อนนะ คุณรีบเข้าบ้านเถอะ”

“อื้อ!”

หลินหว่านชิงกำชับ “ถนนลื่น ขับช้าๆ นะคะ ถ้าลูกค้าเงียบเหงาก็รีบกลับมานะ”

“รับทราบครับ!”

เจียงเทียนบิดรถสามล้อเครื่องจากไปอย่างรวดเร็ว จุดหมายคือ: ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัย

รถสามล้อมีหลังคา แต่ตอนนี้ฝนเริ่มตกหนักขึ้น หลังคาช่วยบังได้แค่ด้านบน ส่วนด้านข้างบังไม่ได้เลย

หน้าที่ของชุดกันฝนชุดนี้จึงได้แสดงแสนยานุภาพออกมา

ระหว่างจอดรอสัญญาณไฟจราจร เจียงเทียนก็ได้โพสต์โมเมนต์วีแชท

[ออกร้านแล้วนะครับ ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัย วันนี้มีเมนูใหม่ด้วย!] สั้น กระชับ ได้ใจความ! ไม่มีคำพูดเยิ่นเย้อ!

ข้อความนี้ทำเอาลูกค้าหลายคนตื่นเต้นกันยกใหญ่ ต่างพากันมาแสดงความเห็นด้านล่าง:

“เถ้าแก่ครับ คุณนี่ทุ่มเทจริงๆ ฝนตกหนักขนาดนี้ยังอุตส่าห์ออกมาตั้งแผงอีกเหรอ?”

“เมนูใหม่? เชี่ย? มีเมนูใหม่อีกแล้วเหรอ? มันคืออะไรครับเถ้าแก่ อย่ามัวแต่อุบไว้สิ”

“บาปกรรมแท้ๆ! ผมนึกว่าวันนี้คุณไม่ออกร้าน เลยสั่งเดลิเวอรี่มากินซะแล้ว”

“อยากไปจังเลย!!! แต่ผมอยู่ไกลมาก แถมวันฝนตกแบบนี้เรียกแท็กซี่ยากสุดๆ!!!”

“ฝนตกหนักจริงๆ ครับเถ้าแก่ ร่มคันเดียวเอาไม่อยู่เลย แต่ผมอยากรู้จริงๆ ว่าเมนูใหม่คืออะไร!”