บทที่ 66 กัดไปคำนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนลอยขึ้นสวรรค์

พยากรณ์อากาศแม่นยำจริงๆ

ตอนที่เจียงเทียนมาถึงถนนสายอาหาร ฝนก็ตกลงมาหนักกว่าเดิม

ถนนทั้งสายดูมืดครึ้ม ไร้ซึ่งความคึกคักเหมือนวันวาน

และที่สำคัญ บนถนนไม่เพียงแต่ไม่มีลูกค้า แม้แต่พ่อค้าแม่ค้าก็ไม่มีใครมาเลยสักคนเดียว

ช่วยไม่ได้

สภาพอากาศมีผลต่อธุรกิจมากจริงๆ

โดยเฉพาะวันฝนตกหนักแบบนี้ ใครจะว่างมากจนต้องยอมตากฝนมากินอาหารแผงลอยริมทาง?

เจียงเทียนดูเหมือนคนแปลกประหลาดอยู่คนเดียว

เขาจอดรถสามล้อเครื่องไว้ที่หัวถนน เมื่อก่อนตรงนี้คือทำเลทอง

แต่วันฝนตกแบบนี้ ไม่มีใครมาแย่งเลย

เปิดแอปพลิเคชันวีแชทขึ้นมาดูโมเมนต์ที่เพิ่งโพสต์ไปเมื่อกี้ มีคนมาตอบเยอะมาก

แต่หลายคนก็ติดฝนจนมาไม่ได้

แถมฝนยังตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ข้างหูเจียงเทียนมีแต่เสียงเม็ดฝนตกกระทบชุดกันฝนดังเปาะแปะ

เจียงเทียนมีทัศนคติที่ดีมาก เขาไม่กังวลเลยที่ไม่มีคนมา เขาหยิบเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งใต้หลังคากันฝน แล้วไถโต่วอินเล่นอย่างสบายใจ

สองวันมานี้ กระแสพูดถึงตัวเขาในโต่วอินสำหรับผู้ใช้ในเมืองเดียวกันลดลงไปบ้าง

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเจียงเทียน

ถ้าทำตัวเด่นเกินไป ทุกการเคลื่อนไหวก็จะถูกคนนับไม่ถ้วนจับตามอง บางทีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็อาจจะถูกขยายให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้

ต้องยอมรับว่า เสียงฝนตกนี่ช่วยกล่อมให้ง่วงนอนได้ดีจริงๆ เจียงเทียนถึงกับอยากจะงีบสักตื่น

มองดูรอบๆ ไม่มีแม้แต่เงาคนจริงๆ ถนนทั้งสายว่างเปล่า มีแค่เขาคนเดียว

เจียงเทียนเองก็จนใจ

ถ้าภายในห้านาทีนี้ยังเปิดบิลไม่ได้ เขาก็จะกลับบ้านแล้ว

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนาที...

เจียงเทียนไม่ได้คาดหวังอะไรแล้ว เขานั่งไถโทรศัพท์อยู่ใต้หลังคากันฝน ในใจก็คำนวณเวลาไปพลาง พอถึงเวลาก็จะกลับ

อาจจะอีกห้านาที หรืออาจจะอีกสิบนาที

เจียงเทียนที่ถูกเสียงฝนกล่อมจนสะลึมสะลือ จู่ๆ ก็สะดุ้งสุดตัวแล้วได้สติกลับมา

สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ หน้าแผงของเขากลับมีคนมายืนอยู่มากมาย แถมยังเข้าแถวต่อคิวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วด้วย

"ยังไม่ตื่นเหรอครับ? งีบต่ออีกหน่อยก็ได้นะ"

เจียงเทียนหลับตาลงเตรียมจะงีบต่อจริงๆ

เขาชอบเสียงฝนมากเป็นพิเศษ

มีอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนนอนเขามักจะเสพติดการดูคลิปกางเต็นท์กลางป่าในวันฝนตก ถ้าไม่ได้ดูก็นอนไม่หลับ

ถึงขั้นที่อยากจะไปลองสัมผัสบรรยากาศแบบนั้นดูบ้าง แต่พอเห็นราคาอุปกรณ์ต่างๆ ก็ขอถอนตัวทันที

หยดน้ำฝนหยดหนึ่งตกลงบนหน้าผากของเจียงเทียน สัมผัสเย็นเฉียบทำให้เขาเบิกตากว้างขึ้นทันที

เดี๋ยวนะ...

ไม่ใช่ฝันเหรอ?

เจียงเทียนมองไปที่คิว คนที่ยืนอยู่หน้าสุดก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มร่างอวบคนเดิม

พอเห็นเจียงเทียนลืมตา เขาก็หัวเราะแหะๆ แล้วพูดว่า "เถ้าแก่เจียง ถ้าคุณง่วงก็นอนต่ออีกหน่อยเถอะครับ พวกเรารอได้"

"ใช่ครับ หลายวันมานี้เถ้าแก่เจียงคงจะเหนื่อยน่าดู พอเริ่มขายก็แทบจะไม่ได้พักเลย"

"แถมยังต้องเตรียมของตั้งเยอะแยะ คงต้องใช้เวลาเตรียมนานน่าดูเลยใช่ไหมคะ?"

"นี่ฝนยังตกหนักอยู่เลยนะคะ ตอนแรกฉันนึกว่าเถ้าแก่เจียงจะไม่มาซะแล้ว ไม่คิดเลยว่าบอกจะออกร้าน ก็มาจริงๆ!"

"เถ้าแก่เจียงทุ่มเทฝ่าฟันลมฝนมาขนาดนี้ ผมก็ต้องมาอุดหนุนให้ได้ครับ!"

"มีฉันคนเดียวหรือเปล่าที่อยากรู้ว่าเมนูใหม่คืออะไร?"

ไม่ได้ฝันไปจริงๆ ด้วย

เจียงเทียนขยี้ตาแล้วเรียกสติกลับมา ในบรรดาลูกค้าเหล่านี้ ส่วนใหญ่กางร่มมา มีเพียงไม่กี่คนที่ใส่ชุดกันฝน

ตอนนี้พายุเริ่มโหมกระหน่ำแล้ว ร่มคันเล็กๆ บังฝนไม่อยู่เลย หลายคนเปียกปอนไปทั้งตัวจนหนาวสั่น

ในใจเจียงเทียนรู้สึกอบอุ่น

ฝนตกหนักขนาดนี้ ความจริงหลายคนไม่ต้องมาก็ได้ เพราะอดกินไปวันหนึ่งก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหลุดไปสักก้อน

แต่ทุกคนก็ยังยอมบุกป่าฝ่าดงมาเพื่ออุดหนุนธุรกิจของเขา

นี่แหละนะ คือการก้าวเดินเข้าหากันระหว่างเขากับลูกค้า!

เจียงเทียนหยิบกระดานเรืองแสงมา ตวัดมือเขียนตัวหนังสือขนาดใหญ่ห้าตัวลงไปอย่างสวยงาม: เมนูใหม่ ขนมกุ้ยฮวา!

"ขนมกุ้ยฮวาเหรอ? เชี่ย! ผมชอบกุ้ยฮวาที่สุดเลย!"

"เถ้าแก่เจียงนี่ช่างเลือกจับคู่เมนูจริงๆ นี่มันของหวานตบท้ายมื้ออาหารไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่แล้ว กินข้าวผัดไข่แกล้มกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง พอคอแห้งก็จิบสาคูมะม่วงส้มโอ กินข้าวเสร็จก็ตามด้วยขนมกุ้ยฮวา จิ๊ๆๆ มันช่างเพอร์เฟกต์สุดๆ"

"ราคาเท่าไหร่ครับเนี่ย? สาคูมะม่วงส้มโอมันแอบแพงไปหน่อย ทุกครั้งที่ซื้อผมทำใจลำบากมาก หวังว่าขนมกุ้ยฮวาจะราคาเป็นมิตรหน่อยนะ"

"คงไม่ขายแพงเกินไปหรอกมั้ง? ฉันเดาว่า 15 หยวน? น่าจะประมาณนี้แหละ ร้านที่หัวถนนก็ขาย 15 หยวน แต่ของร้านนั้นไม่อร่อยเลย"

"ฉันก็เคยเปิดใจลองร้านนั้นนะ แข็งกระด้างสุดๆ ไม่หอมหวานนุ่มหนึบเลยสักนิด เถ้าแก่เจียงทำต้องอร่อยแน่ๆ"

เจียงเทียนไม่ได้เขียนราคาไว้หลังคำว่าขนมกุ้ยฮวา แต่เดินกลับไปที่หน้าเตาแทน

เรื่องนี้ทำให้เด็กอวบและคนอื่นๆ รู้สึกหงุดหงิดใจมาก "เถ้าแก่เจียง ชุดละเท่าไหร่ครับเนี่ย? ทำไมคุณไม่เขียนบอกล่ะ"

เจียงเทียนพูดอย่างจริงจังว่า "หลายวันมานี้ ผมต้องขอขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะครับที่มาช่วยอุดหนุนธุรกิจของผม โดยเฉพาะวันนี้ที่ฝนตกหนักก็ยังมีคนมากันเยอะแยะ ผมซาบซึ้งใจมากจริงๆ ครับ ดังนั้น วันนี้ขนมกุ้ยฮวาที่ถนนสายอาหาร ผมแจกฟรีครับ จำกัดคนละหนึ่งชุดนะครับ ของมีจำนวนจำกัด หมดแล้วหมดเลย! ส่วนพรุ่งนี้จะกลับมาขายในราคาปกติ 12 หยวนต่อชุดครับ"

"เชี่ย! ผมหูฝาดไปหรือเปล่า? ฟรีเหรอ? เถ้าแก่เจียงแจกฟรีจริงๆ ดิ?"

"แถมต่อให้คิดเงิน ก็แค่ชุดละ 12 หยวนเองนะ! ถูกกว่าร้านตรงหัวถนนอีก!"

"เถ้าแก่เจียงใจป้ำสุดๆ! สมกับเป็นเถ้าแก่คนโปรดของผมจริงๆ"

"เถ้าแก่เจียงอย่าพูดแบบนั้นสิครับ ทุกคนชอบอาหารที่คุณทำ ก็เลยมากันไงครับ!"

เจียงเทียนในตอนนี้ กับลูกค้าเหล่านี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อค้ากับลูกค้าธรรมดาๆ เสียแล้ว

แต่เหมือนเป็นเพื่อนกันมากกว่า มีความเข้าใจและให้เกียรติซึ่งกันและกัน

สำหรับเจียงเทียนแล้ว คนที่ยอมลุยพายุฝนมาหาเขาได้ ย่อมเป็นแฟนคลับที่เหนียวแน่นที่สุดของเขาอย่างแน่นอน

ต้นทุนขนมกุ้ยฮวาชุดหนึ่งก็แค่สองหยวน แจกฟรีสักชุดจะเป็นไรไป แถมรสชาติก็อร่อยขนาดนั้น ถ้าพวกเขากินแล้วอร่อย ก็ต้องช่วยเขาโปรโมตอยู่แล้ว

พลังของการบอกต่อแบบปากต่อปากนี่แหละที่น่ากลัวที่สุด

ในเวลาที่ควรใจกว้าง ก็ต้องใจกว้างให้สุด!

เด็กอวบที่ต่อคิวอยู่หน้าสุดถูกมือเข้าด้วยกันอย่างตื่นเต้น "เถ้าแก่เจียง รบกวนทำข้าวผัดสูตรเด็ดให้ผมกล่องนึงก่อนเลยครับ แล้วก็ขอสาคูมะม่วงส้มโอด้วยแก้วนึง"

เจียงเทียนเลิกคิ้วถาม "วันนี้ไม่รับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงแล้วเหรอ?"

เด็กอวบพูดเสียงอ่อยอย่างน่าสงสาร "เมื่อตอนเที่ยงผมวิดีโอคอลหาแม่ แม่บอกว่าผมอ้วนขึ้นอีกแล้ว เลยหักค่าขนมอาทิตย์นี้ของผมไป เงินในกระเป๋าผมตอนนี้แทบจะไม่มีแล้วครับ แม่บอกว่า ถ้าอาทิตย์นี้ผมลดน้ำหนักได้ห้าชั่ง อาทิตย์หน้าถึงจะให้ค่าขนมตามปกติครับ"

เจียงเทียนฟังแล้วก็ทั้งขำทั้งสงสาร เขายื่นขนมกุ้ยฮวาและสาคูมะม่วงส้มโอให้อีกฝ่าย จากนั้นก็เปิดเตาลงมือทำข้าวผัด

เมื่อรับขนมกุ้ยฮวามา เด็กอวบก็แทบจะทนรอไม่ไหวรีบเปิดกล่องออกทันที

พอดีกับมีสายลมพัดมา กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาเชื่อมก็โชยมาเตะจมูก ชวนให้เจริญอาหารยิ่งนัก

"หอมจังเลย!"

เด็กอวบใช้มือหยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วส่งเข้าปาก

เพราะเป็นฤดูร้อน ขนมหวานอย่างขนมกุ้ยฮวาจึงต้องกินตอนเย็นๆ ถึงจะอร่อยที่สุด

เจียงเทียนเอาน้ำแข็งรองไว้ที่ก้นถัง ปูทับด้วยผ้าขาวบาง แล้ววางขนมกุ้ยฮวาที่จัดใส่กล่องเรียบร้อยทับลงไป สุดท้ายก็ปิดฝา พอหยิบออกมา ขนมกุ้ยฮวาก็จะให้รสสัมผัสที่สดชื่น แต่ยังคงความหอมหวานและเหนียวนุ่มไว้ได้อย่างดี เหมาะสำหรับฤดูร้อนที่อบอ้าวเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อขนมกุ้ยฮวาเย็นชื่นใจเข้าปาก รสสัมผัสนุ่มหนึบก็กระจายไปทั่วซอกฟัน แต่ยังคงความเด้งสู้ฟันเอาไว้ ตามมาด้วยกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาเชื่อมที่อ่อนโยนและยาวนาน ราวกับพาผู้กินไปยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกกุ้ยฮวา ทุกอณูอากาศที่สูดดมเข้าไป ล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา...

กัดไปคำนี้ เด็กอวบก็รู้สึกเหมือนได้ลอยขึ้นสวรรค์ไปเลย...