บทที่ 67 ถ้าเถ้าแก่คือเจียงเทียนล่ะก็ ฟ้าร้องก็ต้องมา!

"อร่อยมากจริงๆ!"

เด็กอวบตาเป็นประกาย ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

ความหวานกับกลิ่นดอกไม้ผสมผสานกันอย่างลงตัว ไร้ซึ่งความขัดแย้ง ทุกคำที่กลืนกินล้วนทิ้งรสสัมผัสที่ยาวนาน

เมื่อกลืนลงไปแล้ว กลิ่นหอมก็ไม่ได้จางหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนขนมกุ้ยฮวาทั่วไป แต่กลับอบอวลอยู่นาน

ราวกับว่าเวลาพูดคุย อีกฝ่ายก็จะได้กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาไปด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือ ขนมกุ้ยฮวารสชาติไม่หวานจนเกินไป เนื้อสัมผัสนุ่มหนึบเด้งสู้ฟัน สมบูรณ์แบบจนไม่รู้จะติอะไรได้อีกแล้ว

เถ้าแก่เจียงไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ!

ขนาดของอย่างขนมกุ้ยฮวา ยังทำออกมาได้อร่อยมากขนาดนี้!

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ หลังจากผัดข้าวเสร็จ เขาก็ซ้อนถุงพลาสติกเพิ่มอีกชั้นเป็นพิเศษ เพื่อกันฝนสาดเข้าไป

วันนี้คนมาไม่เยอะ มีแค่หนึ่งในห้าของวันปกติ

แต่แค่นี้ก็เยอะมากแล้ว!

แถมเจียงเทียนยังคาดว่าจะมีลูกค้ามาอีกระลอกด้วย

เพราะหลายคนเริ่มช่วยโปรโมตให้เขาแล้ว

มาซื้อข้าวผัดเหล่าเจียง แถมฟรีขนมกุ้ยฮวาสุดอร่อยหนึ่งที่

ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ เจียงเทียนสวมชุดกันฝนหนังสีดำสนิท เหมือนที่หลินหว่านชิงบอกไว้ไม่มีผิด เขาดูเหมือนฆาตกรต่อเนื่องในคืนฝนตก

เพียงแต่ว่า สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือไม่ใช่มีดอีโต้ แต่เป็นด้ามกระทะกับตะหลิว

มีคนทยอยมาเรื่อยๆ แต่ก็ค่อนข้างน้อย ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำของเขา เดิมทีฝนตกหนักขนาดนี้พวกเขาไม่อยากมาหรอก แต่พอได้ยินว่ามีเมนูใหม่คือขนมกุ้ยฮวา แถมยังซื้อข้าวผัดแถมฟรีอีก

ถ้าเป็นร้านอื่น ขนมกุ้ยฮวากล่องเดียวคงไม่คุ้มค่าพอให้คนฝ่าฝนตกหนักมาซื้อหรอก

แต่ถ้าเถ้าแก่คือเจียงเทียนล่ะก็ ต่อให้ฟ้าร้องก็ต้องมา!

ช่วยไม่ได้นี่นา ของของเถ้าแก่เจียงไม่ว่าอย่างไหนก็อร่อยไปหมด

ผลงานของเจียงเทียน ต้องเป็นของดีมีคุณภาพแน่นอน

สิ่งที่เจียงเทียนไม่คาดคิดก็คือ หลินเชินน้องเขยของเขาดันโผล่มาด้วย

เขาไม่มีแม้แต่ร่ม ฝ่าฝนตกหนักวิ่งเข้ามาใต้หลังคากันฝน สภาพเปียกปอนไปทั้งตัวเหมือนลูกหมาตกน้ำ

"นายมาได้ยังไงเนี่ย?" เจียงเทียนเอ่ยถาม

"พี่สาวฉันให้มาช่วยน่ะสิ" หลินเชินบ่นอย่างหงุดหงิด "บอกว่าไม่วางใจพี่ ฉันล่ะงงจริงๆ ทีกับฉันดันวางใจซะงั้น? ฉันมาแล้วจะไม่เปียกฝนหรือไง?"

เจียงเทียนทั้งขำทั้งสงสาร แต่พอมีหลินเชินมาช่วย เขาก็สบายขึ้นเยอะ

หลินเชินเป็นคนคล่องแคล่ว ทำงานได้รวดเร็วว่องไว พอมีเขาคอยช่วย เจียงเทียนก็วางใจได้มาก

แถมสิ่งที่ทำให้เจียงเทียนประหลาดใจก็คือ พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตกหนักจนถึงสามทุ่มถึงจะเบาลงเป็นฝนตกปานกลาง

แต่นึกไม่ถึงว่าตอนหกโมงเย็น จู่ๆ ฝนก็ซาลงอย่างปาฏิหาริย์ เหลือแค่ฝนตกปรอยๆ เท่านั้น

ส่งผลให้นักศึกษาที่ติดฝนอยู่ในมหาวิทยาลัยเมื่อครู่หลุดพ้นจากพันธนาการ ต่างพากันแห่ออกมาหาของกิน!

ไม่ใช่แค่ลูกค้าเหล่านี้ บรรดาพ่อค้าแม่ค้าหลายร้านก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ถนนสายอาหารก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

......

รถโรลส์รอยซ์แฟนทอมคันหนึ่งแล่นมาจอดที่ลานจอดรถของถนนสายอาหาร

เมื่อลงจากรถ คนขับรถในชุดสูทภูมิฐานก็รีบกางร่มแบรนด์โรลส์รอยซ์วิ่งเหยาะๆ มาที่เบาะหลัง มือหนึ่งถือร่ม อีกมือหนึ่งเปิดประตูรถ

หลังจากเปิดประตูรถ เขาก็รีบเอามือป้องด้านบนประตูรถไว้ทันที

ซูซ่วงก้าวลงมาจากรถ เธอเปลี่ยนชุดแล้ว ตอนนี้สวมชุดลำลองสีขาว แมตช์กับรองเท้าผ้าใบสีขาว

เธอถอดแว่นกันแดดโยนทิ้งไว้บนรถอย่างลวกๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "เอาร่มมาให้ฉันเถอะ ฉันไปเอง"

คนขับรถชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึม "คุณผู้หญิงซูครับ จะดีเหรอครับ? ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่นะครับ"

ซูซ่วงอดไม่ได้ที่จะกรอกตา "นายดูหนังมากไปหรือเปล่า? จะไปมีนักฆ่าเยอะแยะมาจากไหน? อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้มีศัตรูที่ไหนด้วย"

คนขับรถยิ้มเจื่อนๆ ทำได้เพียงยื่นร่มให้ซูซ่วง

เมื่อรับร่มมา ซูซ่วงก็เดินมุ่งหน้าไปยังถนนสายอาหาร มองเห็นภาพความคึกคักของที่นั่นได้จากระยะไกล

"ไม่คิดเลยว่าจะมีที่ที่คึกคักแบบนี้ด้วย" ซูซ่วงยกมุมปากขึ้น เธอไม่เคยมาเดินตามแผงลอยริมทางแบบนี้มาก่อนเลย ชั่วขณะนั้น ป้ายโฆษณาหลากสีสันทำเอาเธอตาลายไปหมด ไม่รู้จะเลือกกินอะไรดี

"จีต้านกว้านปิ่ง?"

ไม่นานซูซ่วงก็สังเกตเห็นร้านขายจีต้านกว้านปิ่งร้านหนึ่ง เธอเคยเห็นของกินแบบนี้ในอินเทอร์เน็ตเท่านั้น แต่ยังไม่เคยลองชิมเลย

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย มีเชฟส่วนตัวอยู่ที่บ้านตั้งหลายคน เวลาออกไปข้างนอกก็เข้าแต่ภัตตาคารหรูหรา

เมื่อมองดูรูปจีต้านกว้านปิ่งบนป้ายโฆษณา ซูซ่วงก็เกิดความสนใจขึ้นมาจริงๆ

"ดูน่ากินดีนะ"

"ได้ยินจินเฉินบอกว่า คนที่ทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้ฉันก็เป็นพ่อค้าแผงลอยเหมือนกัน"

"ในเมื่อเขาทำได้อร่อยขนาดนั้น คนอื่นๆ ทำก็คงไม่แย่หรอกมั้ง?"

ซูซ่วงจึงเดินไปที่หน้าร้านจีต้านกว้านปิ่ง กวาดตามองเมนูก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ต้องประหลาดใจกับราคา

"นี่มันถูกเกินไปแล้วมั้ง?"

จีต้านกว้านปิ่งชิ้นหนึ่งราคาแค่ไม่กี่หยวน...

นี่มันต่างอะไรกับแจกฟรีล่ะเนี่ย?

ถ้ามีเงินสิบหยวนตกอยู่บนพื้น ซูซ่วงคนนี้ยังไม่คิดจะก้มลงไปเก็บเลย

"คนสวย"

คนขายจีต้านกว้านปิ่งเป็นคุณลุงวัยสี่สิบกว่าปี เขากำลังแคะขี้มูกอยู่ พอเห็นลูกค้าเดินมา ก็เช็ดมือกับเสื้อคลุม "รับกว้านปิ่งไหมจ๊ะ? จีต้านกว้านปิ่งร้านลุงอร่อยมากเลยนะ นักศึกษาแถวนี้ก็มากินร้านลุงกันทั้งนั้นแหละ"

ซูซ่วงหมดความอยากอาหารไปในพริบตา

ไม่เพียงแต่ภาพลักษณ์ของพ่อค้าจะแย่ สภาพแผงลอยก็ยังสกปรกอีกด้วย

ซูซ่วงหันหลังเดินหนีทันที ไม่นานเธอก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายเจียนปิ่งกั่วจือ

คนขายเป็นคุณป้าวัยห้าสิบกว่าปี สภาพแผงลอยดูสะอาดสะอ้านทีเดียว

ซูซ่วงสั่งแบบจัดเต็มเครื่องแน่นสุด

เพียงไม่นาน เจียนปิ่งกั่วจือร้อนๆ ควันฉุยก็ทำเสร็จ

ซูซ่วงหาที่หลบฝน พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

เค็มมาก เห็นได้ชัดว่าทาซอสเยอะเกินไป แถมรสชาติยังแปลกๆ อีกด้วย

ไม่ชอบ!

เธอไม่กินคำที่สอง แต่โยนมันทิ้งทันที

จากนั้น เธอก็ไปซื้อโส่วจวาปิ่ง

ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม แค่ชิมไปคำเดียว ยังไม่ทันกลืนลงท้องก็คายทิ้งแล้วโยนลงถังขยะไป

กวนตงจู่...

โช่วโต้วฝู่...

กงผัวปิ่ง...

โครงไก่ทอด...

และอื่นๆ อีกมากมาย...

ไม่มีข้อยกเว้น ซูซ่วงชิมไปแค่คำเดียวแล้วก็โยนทิ้งทั้งหมด

รสชาติมันช่างยากจะบรรยาย

เธอเริ่มตระหนักได้ว่า

สิ่งที่เธอชอบกิน ไม่ใช่อาหารแผงลอย

แต่เป็นแค่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนั้นต่างหาก

ซูซ่วงจึงเริ่มออกเดินตามหาร้านข้าวผัดเหล่าเจียง

และหาเจอในเวลาไม่นาน

แต่ทว่า มีคนต่อคิวอยู่เยอะมากๆ

ซูซ่วงกวาดสายตามองคร่าวๆ อย่างน้อยต้องมีคนต่อคิวอยู่สามสิบถึงสี่สิบคน

และในตอนนั้นเอง เธอถึงได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเจียงเทียนเสียที

แตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้

เดิมทีเธอคิดว่า คนที่ตั้งชื่อร้านได้เชยสะบัดอย่างข้าวผัดเหล่าเจียง จะต้องเป็นคุณลุงวัยกลางคนแน่ๆ

แต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

และสิ่งที่แตกต่างจากพ่อค้าคนอื่นๆ ก็คือ แผงของเจียงเทียนนั้นสะอาดมาก หากมีเวลาว่างสักนิดเขาก็จะเช็ดทำความสะอาดเตา แถมท่วงท่าการผัดข้าวยังงดงามราวกับภาพวาด เขาควงกระทะไม่หยุดแต่ไม่มีข้าวสวยกระเด็นออกมาเลยสักเม็ดเดียว

ที่สำคัญที่สุดคือ วัตถุดิบก็ดูสดใหม่มาก!

ซูซ่วงเป็นคนที่พิถีพิถันเรื่องการกินมาก ของไม่สะอาดเธอไม่กิน รสชาติแย่เธอไม่กิน คนขายที่หน้าตาไม่รับแขกเธอก็ไม่กิน

แต่สำหรับเจียงเทียนแล้ว เธอรู้สึกว่าทุกอย่างลงตัวไปหมด

"ขนมกุ้ยฮวา?"

ซูซ่วงสังเกตเห็นกระดานเรืองแสงที่แผงของเจียงเทียนอย่างรวดเร็ว

ข้าวผัด หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง สาคูมะม่วงส้มโอ เธอได้ชิมหมดแล้วเมื่อตอนเที่ยง

มีแค่เมนูใหม่อย่างขนมกุ้ยฮวานี่แหละที่เธอยังไม่ได้ชิม

ในฐานะหญิงสาวชาวเจียงหนาน ซูซ่วงแพ้ทางขนมกุ้ยฮวามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

เพื่อพิสูจน์รสชาติ หญิงแกร่งระดับเศรษฐีพันล้านคนนี้ จึงยอมไปยืนต่อคิวเงียบๆ อยู่ท้ายแถวของบรรดานักศึกษา...

บรรดาพ่อบุญธรรมทั้งหลาย วันนี้ลูกไปกินหม่าล่าทั่งสไตล์ตงเป่ยมา หอมจนเคลิ้มไปเลย! อร่อยสุดๆ! แล้วพวกท่านล่ะกินอะไรกัน?