บทที่ 68 หลักการที่ไม่อาจทำลาย

ณ ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัย แผงข้าวผัดเหล่าเจียงมีลูกค้ายืนต่อคิวกันเป็นแถวยาวเหยียด

ซูซ่วงรู้สึกหงุดหงิดใจมาก ปกติเวลาเธอไปทานอาหารที่ภัตตาคารไหนก็มักจะได้รับการต้อนรับดุจดาราดัง แต่แถวตรงหน้านี้มันยาวเกินไปจริงๆ

กว่าจะถึงคิวของเธอ เกรงว่าคงต้องรอครึ่งชั่วโมงขึ้นไปแน่ๆ

เวลาของเธอมีค่ามาก อีกเดี๋ยวก็ต้องไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำอีก

หลังจากคิดอยู่พักใหญ่ ซูซ่วงก็โทรศัพท์หาจินเฉิน

เมื่ออีกฝ่ายรับสาย ซูซ่วงก็พูดตรงๆ ว่า "ตอนนี้ฉันอยู่ถนนสายอาหาร แต่คนต่อคิวเยอะมาก คุณช่วยติดต่อเถ้าแก่ให้หน่อย ดูสิว่าจะทำแยกให้ฉันเป็นพิเศษก่อนสักชุดได้ไหม"

"ได้เลยครับบอสซู! ผมจะติดต่อให้เดี๋ยวนี้"

ทางด้านเจียงเทียน กำลังวุ่นวายกับการทำอาหารอย่างดุเดือดร่วมกับหลินเชิน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน เจียงเทียนเหลือบมองเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก แต่ก็ยังกดรับสาย "ฮัลโหล สวัสดีครับ?"

ปลายสายมีเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น "น้องชายเจียง ผมจินเฉินนะ วันนี้เราเพิ่งเจอกัน"

เจียงเทียนมองเบอร์อีกครั้งแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "บอสจิน? มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

จินเฉินกระแอมเบาๆ "คืออย่างนี้นะ บอสซูอยู่ที่แผงของคุณ แต่คนต่อคิวมันเยอะเกินไป คุณดูหน่อยสิว่า จะให้เธอลัดคิวหน่อยได้ไหม?"

เจียงเทียนปฏิเสธกลับไปโดยไม่ต้องคิด "ขอโทษด้วยครับบอสจิน เรื่องนี้ผมช่วยไม่ได้จริงๆ!"

ทุกคนก็ต่อคิวกันอย่างซื่อสัตย์ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาลัดคิวล่ะ?

จินเฉินรีบพูด "คุณวางใจได้เลยน้องชายเจียง ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ผมจะให้เงินคุณสามหมื่นหยวน!"

ลัดคิวแลกกับเงินสามหมื่นหยวน ฟังยังไงก็เป็นการค้าที่คุ้มค่าสุดๆ!

เจียงเทียนขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงขรึม "นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินครับ"

"ผมเข้าใจ ผมเข้าใจ" จินเฉินพอได้ยินประโยคนี้ก็ยิ้มออกทันที "ห้าหมื่นหยวนได้ไหม?"

การปฏิเสธของเจียงเทียน ทำให้จินเฉินเข้าใจผิดคิดว่าเสนอราคาให้ไม่พอ...

"ผมบอกแล้วไงครับบอสจิน ว่านี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน" ใครจะคาดคิด น้ำเสียงของเจียงเทียนกลับจริงจังมาก "ถ้าผมลัดคิวทำให้เธอก่อน แล้วลูกค้าคนอื่นจะคิดยังไงครับ?"

"แต่เธอคือซูซ่วงนะ เป็นคนดังในวงการนักลงทุนเลยนะ แถมยัง..."

ไม่รอให้จินเฉินพูดจบ เจียงเทียนก็ขัดขึ้นว่า "ขอโทษครับ เรื่องนี้ไม่มีช่องว่างให้ต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น ต่อให้เธอจะมีทรัพย์สินแสนล้าน หรือล้านล้าน ก็ไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิด"

"น้องชายเจียง คุณ... ตอนเที่ยงเรายังคุยกันดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" จินเฉินเริ่มใช้ความสัมพันธ์มาอ้าง

แต่ท่าทีของเจียงเทียนก็ยังคงเด็ดขาด "ขอโทษจริงๆ ครับบอสจิน คุณให้ค่าตอบแทนผมอย่างงาม ผมซาบซึ้งใจมาก แต่เรื่องที่เป็นหลักการ ผมยอมให้ไม่ได้จริงๆ ครับ!"

"เฮ้อ! ก็ได้!"

หลังจากวางสาย เจียงเทียนก็กลับไปวุ่นวายกับการทำอาหารต่อ

จินเฉินอาจจะลำบากใจ แต่เจียงเทียนก็ช่วยไม่ได้

หลักการเป็นสิ่งที่ไม่อาจทำลายได้

ต่อให้บอสซูจะมีทรัพย์สินเป็นล้านล้าน แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

ถ้าช่วยเธอจริงๆ แล้วลูกค้าคนอื่นจะรู้สึกยังไง?

เรื่องผิดหวังก็ว่าไปอย่าง แต่วันหลังจะต้องมาตั้งช่องทางวีไอพีพิเศษให้เลยไหมล่ะ?

ขอแค่จ่ายเงินเยอะกว่า ก็สามารถทำให้ก่อนได้อย่างนั้นเหรอ?

ถ้าทำแบบนั้นมันจะกลายเป็นอะไรล่ะ?

......

เมื่อซูซ่วงรู้เรื่องนี้ เธอกลับไม่ได้โกรธเคืองอะไร

แต่กลับมองไปที่เจียงเทียนด้วยความสนใจ

"เป็นคนที่มีหลักการดีทีเดียว"

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต่อคิวไปสิ!

ความจริงแล้ว ซูซ่วงก็มีวิธีที่ดีกว่านี้

อย่างเช่นเสนอราคาขอซื้อต่อจากคนอื่นโดยตรง

อย่างมากก็ให้ค่าข้าวผัดกล่องละหนึ่งร้อยหยวน

ถ้าไม่พอ ก็ห้าร้อย หนึ่งพัน!

มันต้องมีคนยอมขายแน่นอนอยู่แล้ว

แต่เวลาของเธอยังเหลือเฟือ ซูซ่วงก็เลยอยากจะลองคุยกับเถ้าแก่จอมหยิ่งคนนี้สักหน่อย

หลังจากรอมาเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงคิวของซูซ่วง

เธอยืนกอดอก มองดูเมนูบนกระดานเรืองแสง แล้วเอ่ยในที่สุด "เอาข้าวผัดสูตรเด็ดกล่องหนึ่ง ส่วนเมนูที่เหลือเอามาอย่างละที่"

เจียงเทียนตอบรับโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ "ได้เลยครับ! รอสักครู่นะครับ! เสี่ยวเชิน หยิบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง สาคูมะม่วงส้มโอ แล้วก็ขนมกุ้ยฮวาให้คนสวยท่านนี้หน่อย"

"สวัสดีครับคนสวย ของห่อเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ"

เมื่อรับถุงกระดาษมา ซูซ่วงก็มองดูเจียงเทียนที่กำลังยุ่งวุ่นวาย แล้วถามด้วยความสงสัย "เถ้าแก่ อาหารของคุณอร่อยขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ขายแพงกว่านี้ล่ะ?"

นี่คือสิ่งที่ซูซ่วงอยากถามมากที่สุด

ฝีมือของเจียงเทียนดีขนาดนี้ ต่อให้ขายแพงกว่านี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออก

แต่เขากลับตั้งราคาไว้ถูกแสนถูก

ของสี่อย่างนี้รวมกัน ราคาแค่ 58 หยวนเท่านั้น

ถ้าไปวางขายในภัตตาคารหรูระดับท็อป ต่อให้ขาย 1,000 หยวนก็ไม่ใช่ปัญหา

แถมจินเฉินยังเคยบอกเธอว่า เขาเสนอเงินเดือนให้ถึงสองแสนหยวนต่อเดือนก็ยังรั้งเจียงเทียนไว้ไม่ได้

เจียงเทียนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่ใจ "คนที่มาซื้อของผมส่วนใหญ่ก็เป็นนักศึกษากับพนักงานออฟฟิศน่ะครับ ค่าครองชีพกับเงินเดือนไม่ได้อู้ฟู่เหมือนคุณผู้หญิงซูหรอก"

ประโยคนี้ทำเอาซูซ่วงเลิกคิ้วขึ้น "คุณรู้จักฉันเหรอ?"

เจียงเทียนส่ายหน้า "ไม่รู้จักครับ"

"แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน?"

"เพราะคุณไม่เหมือนคนอื่นไงครับ"

"ไม่เหมือนตรงไหน?"

เจียงเทียนตอบไม่ตรงคำถาม "สแกนจ่ายด้านข้างได้เลยครับ ทั้งหมด 46 หยวน วันนี้ขนมกุ้ยฮวาฟรีครับ ขอบคุณครับ"

ต้องยอมรับเลยว่า ซูซ่วงมีสง่าราศีมาก เธอโดดเด่นสะดุดตาอยู่ท่ามกลางฝูงชน ต่อให้สวมเพียงชุดลำลองเรียบๆ ก็ทำให้คนไม่อาจละสายตาไปได้

ตอนนั้นเจียงเทียนก็สังเกตเห็นเธอแล้ว แต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

สำหรับเขาแล้ว ซูซ่วงก็เหมือนกับลูกค้าคนอื่นๆ ที่มาเพื่อซื้อข้าวผัดของเขา

ตั้งแต่เริ่มตั้งแผงต้อนรับลูกค้ารายแรก ไปจนถึงซูซ่วง เจียงเทียนไม่เคยบริการใครเป็นพิเศษเพียงเพราะคนคนนั้นมีเงินมากกว่า

เมื่อก่อนเป็นยังไง วันข้างหน้าก็จะเป็นแบบนั้น

ไม่นานนัก ข้าวผัดสูตรเด็ดก็ทำเสร็จ หลินเชินจัดการห่อเสร็จสรรพ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "คนสวย โอกาสหน้าเชิญมาอุดหนุนใหม่นะครับ!"

ซูซ่วงเบ้ปาก เดิมทียังอยากจะพูดต่อ แต่เห็นเจียงเทียนทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการทำข้าวผัดแล้ว เธอจึงได้แต่เดินจากไปอย่างเซ็งๆ

เธอหิ้วของเดินกลับไปจนถึงรถโรลส์รอยซ์คันนั้น

เมื่อกางโต๊ะพับขนาดเล็กออก เธอก็นำข้าวผัด หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง และขนมกุ้ยฮวาวางลงไป ส่วนสาคูมะม่วงส้มโอก็วางไว้ในช่องวางแก้วเบาะหลัง

ซูซ่วงมีความรู้สึกแปลกๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหลังคารถจำลองท้องฟ้าจำลอง เธอก็คงนึกว่าตัวเองล้มละลายไปแล้วจริงๆ

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่เธอต้องทานอาหารจากกล่องพลาสติก

แต่ทว่า เมื่อกลิ่นหอมที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวลอยอบอวลไปทั่วรถ เธอก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

ตอนเที่ยงยังทานไม่อิ่มหนำ ส่วนงานเลี้ยงตอนค่ำก็มีแต่อาหารซ้ำซากจำเจ ไม่มีเมนูไหนที่เธอชอบเลยสักนิด

ดังนั้นตอนนี้ซูซ่วงจึงคิดอยากจะมาซื้ออาหารแผงลอยทาน

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องยืนต่อคิว

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ทานอาหารแผงลอย

และก็เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เจอเถ้าแก่ที่หยิ่งยโสขนาดนี้

ซูซ่วงส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะขื่นๆ แต่ในใจไม่ได้ถือสาอะไร

ขอแค่อาหารอร่อย ปัญหาทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

ข้าวผัด หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง และสาคูมะม่วงส้มโอล้วนเคยทานแล้วเมื่อตอนเที่ยง ดังนั้นซูซ่วงจึงสนใจขนมกุ้ยฮวาที่ได้มาฟรีกล่องนี้เป็นพิเศษ

ใครๆ ก็บอกว่าของฟรีไม่มีดีหรอก แต่ซูซ่วงไม่คิดอย่างนั้น

เพราะทันทีที่เปิดกล่องออก กลิ่นหอมฟุ้งของดอกกุ้ยฮวาก็พุ่งเข้าปะทะหน้า ราวกับว่าตัวเธอหลุดเข้าไปอยู่ในสวนดอกกุ้ยฮวา ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวา

เธอหยิบตะเกียบอนามัยขึ้นมาคีบขนมหนึ่งชิ้นส่งเข้าปาก หลังจากลิ้มรสชาติแล้ว สีหน้าของซูซ่วงก็เปลี่ยนไปทันที

อร่อย อร่อยมากจริงๆ!

ซูซ่วงทานขนมกุ้ยฮวามาตั้งแต่เด็ก เคยลิ้มลองมาแล้วสารพัดรูปแบบ

การพัฒนาของยุคสมัยใหม่ ทำให้ขนมหวานดั้งเดิมเหล่านี้มีความหลากหลายมากขึ้น

ทั้งไส้พุทรากวน ขนมกุ้ยฮวาแบบใส และที่หลุดโลกที่สุดก็คือ ขนมกุ้ยฮวาไส้เนื้อ

แต่ขนมกุ้ยฮวาแบบดั้งเดิม ราวกับถูกสลักลึกอยู่ในความทรงจำ

และรสชาตินี้ ซูซ่วงไม่ได้สัมผัสมานานหลายปีแล้ว

ไม่คิดเลยว่า จะได้มาลิ้มรสจากแผงลอยเล็กๆ ริมทาง......

ส่วนทางด้านเจียงเทียน ก็ได้เจอกับลูกค้าคนพิเศษอีกคนหนึ่ง......