บทที่ 69 ผมไม่สนใจ

ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัย

รถมายบัคคันหนึ่งจอดเทียบริมทางอย่างลวกๆ

โจวเฟยไป๋ลงจากรถ รับร่มที่คนขับรถส่งให้

ในฐานะเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อ โจวเฟยไป๋ตระหนักถึงภัยคุกคามที่แฝงอยู่

หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเจียงเทียน อร่อยเกินไปแล้ว!

เมื่อก่อน หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของอี้เซียงเก๋อถ้าบอกว่าเป็นอันดับสอง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างเป็นอันดับหนึ่ง

นั่นเป็นเพราะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของหานอี้เป็นสูตรที่สืบทอดกันมาแต่บรรพบุรุษ รสชาติมันดีมากจริงๆ

แต่ตอนนี้ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเจียงเทียนเริ่มมีชื่อเสียงไม่น้อยแล้ว ในสายตาของโจวเฟยไป๋ การจะโด่งดังไปทั่วเจียงเฉิงก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

โจวเฟยไป๋ไถโต่วอินมาทั้งวัน เห็นหัวข้อที่เกี่ยวกับเจียงเทียนมากมาย

ในนั้นมีคอมเมนต์จำนวนมากบอกว่า หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงแผงลอยริมทางของเจียงเทียน อร่อยยิ่งกว่าของอี้เซียงเก๋อเสียอีก

โจวเฟยไป๋ในชุดสูทภูมิฐาน กางร่มเดินเข้าไปหาเจียงเทียนโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

เขาดูโดดเด่นสะดุดตาเกินไป โดยเฉพาะรูปร่างที่อ้วนท้วนสมบูรณ์ และชุดสูทราคาแพงตัวนั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดา

"คุณเจียง" โจวเฟยไป๋เอ่ยอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ มีเรื่องหนึ่งไม่ทราบว่าจะขอคุยกับคุณหน่อยได้ไหม?"

เจียงเทียนที่กำลังผัดข้าวอยู่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "ขอโทษครับ ตอนนี้ผมไม่มีเวลา"

ตอนนี้ฝนซาลงมากแล้ว เป็นช่วงที่คนกำลังเยอะ การผัดข้าวของเขาแทบจะหยุดไม่ได้เลย จะเอาเวลาที่ไหนไปคุย?

โจวเฟยไป๋เดาะลิ้น เขามองดูคนที่ต่อคิวแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไม่นานหรอกครับ ห้านาทีได้ไหม?"

ห้านาที?

เจียงเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย

ถ้าผัดกระทะหนึ่งได้ห้ากล่อง

งั้นเขาก็ผัดข้าวได้เกือบสิบกล่องแล้ว!

ดังนั้น เจียงเทียนจึงปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด "ทางผมยุ่งมาก ขอโทษจริงๆ ครับ"

หลินเชินพูดโพล่งขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ "เถ้าแก่ มีเรื่องอะไรคุณบอกผมมาก็ได้ พี่เขยผมกำลังยุ่งอยู่ ไม่มีเวลาจริงๆ"

โจวเฟยไป๋ยิ้มอย่างมั่นใจ งัดไพ่ตายของตัวเองออกมา "ผมคือเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อ ที่มาครั้งนี้เพื่อมาคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณเจียงครับ"

"แม่เจ้า!"

คำพูดนี้ทำเอาหลินเชินตกตะลึง "คุณคือเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อเหรอเนี่ย?"

เสียงของหลินเชินไม่ได้ดังนัก แต่คนจำนวนไม่น้อยที่อยู่ตรงนั้นกลับได้ยิน ทันใดนั้นก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมา

"อี้เซียงเก๋อ? ภัตตาคารที่ดังๆ ในเจียงเฉิงบ้านเราน่ะเหรอ? นี่คือเถ้าแก่เหรอเนี่ย?"

"เถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อมาหาเถ้าแก่เจียงทำไมกัน?"

"พวกนายไม่รู้เหรอ? เมนูที่ดังที่สุดของอี้เซียงเก๋อก็คือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ต้องกะจะมาดึงตัวเถ้าแก่เจียงไปแน่ๆ"

"ม่ายยย! ถ้าเถ้าแก่เจียงไปอี้เซียงเก๋อ งั้นต่อไปฉันก็จะไม่ได้กินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่อร่อยขนาดนี้อีกแล้วใช่ไหม?"

เถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อเหรอ?

เจียงเทียนเลิกคิ้วขึ้น

เขานึกถึงคนประหลาดเมื่อวานนี้ ชื่อในรายการจ่ายเงินก็คือ จ้าวซุ่น แห่งอี้เซียงเก๋อ

เมื่อมองดูสีหน้าเคร่งขรึมของเจียงเทียน โจวเฟยไป๋ก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาก "คุณเจียง คราวนี้เราคุยกันได้หรือยังครับ?"

เฮ้อ!

ตอนแรกก็กะจะทำตัวเป็นคนธรรมดาคุยกับพวกคุณแล้วนะ

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความห่างเหิน

ก็ได้!

ผมหงายไพ่แล้ว

ไม่แกล้งทำแล้ว!

ผมโจวเฟยไป๋ คือเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อ!

ตอนนี้ คุณน่าจะมีเวลาแล้วใช่ไหม?

แต่ใครจะรู้ เจียงเทียนกลับยังคงไม่สะทกสะท้าน ท่าทางควงกระทะในมือไม่ได้หยุดลงเลย เพียงไม่นานข้าวผัดไส้กรอกหมูกล่องหนึ่งก็เสร็จเรียบร้อย

"ข้าวผัดไส้กรอกหมูได้แล้วครับ!"

เจียงเทียนเทข้าวผัดลงในกล่องอาหารแบบใช้แล้วทิ้ง หันไปพูดกับโจวเฟยไป๋ว่า "ถ้าจะกินข้าวผัด รบกวนไปต่อคิวข้างหลังเลยครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเฟยไป๋แข็งค้าง เขาอธิบายว่า "ผมไม่ได้มากินข้าวผัด ผมมาคุยเรื่องความร่วมมือครับ"

"ขอโทษครับ" เจียงเทียนยังคงใช้ข้ออ้างเดิม "ตอนนี้ผมยุ่งมาก ถ้ามีเรื่องอะไร คุณไปคุยกับผู้ช่วยของผมได้เลย"

โจวเฟยไป๋พูดไม่ออก

เดี๋ยวนะ น้องชาย

นายเป็นแค่พ่อค้าแผงลอยริมทาง

ไปมีผู้ช่วยตั้งแต่เมื่อไหร่?

โจวเฟยไป๋มีไฟโทสะลุกโชนขึ้นในใจ เขาพยายามข่มความโกรธไว้ แล้วเอ่ยเสียงขรึม "ถ้างั้นขอถามหน่อยว่าผู้ช่วยของคุณอยู่ไหนครับ?"

เจียงเทียนตอบเสียงเรียบ "เลี้ยงลูกอยู่บ้านครับ ไม่ได้มา หรืองั้นคุณก็รอจนกว่าผมจะว่างค่อยคุยแล้วกัน"

คำพูดของเจียงเทียนนี่ชวนให้โมโหจริงๆ ทำเอาโจวเฟยไป๋โกรธจนแทบกระอัก

ทว่า

เขาก็ยอมทน!

ช่วยไม่ได้ ในฐานะเถ้าแก่ของภัตตาคารหรู เขารู้ซึ้งถึงความสำคัญของพ่อครัวฝีมือดี

ตอนที่เขาไปเชิญหานอี้มา เขาก็ต้องจัดบริการแบบครบวงจรให้หานอี้อยู่หลายวัน สุดท้ายอีกฝ่ายถึงยอมตกลง

ส่วนเจียงเทียน ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้โจวเฟยไป๋โมโหแต่อย่างใด

หลักๆ คือหมอนี่เย่อหยิ่งเกินไป

ทั้งที่เห็นอยู่ว่าคนต่อคิวเยอะมาก เขาเองก็ยุ่งสุดๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังจะโผล่พรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะ

ทำราวกับว่าโลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเขาอย่างนั้นแหละ

ในเมื่อจะมาคุยเรื่องความร่วมมือ อย่างน้อยก็ต้องมีท่าทีที่จริงใจหน่อยสิ?

เมื่อกี้ก็มีซูซ่วง ตอนนี้ก็มีโจวเฟยไป๋มาอีก

เขาแค่อยากจะตั้งใจทำข้าวผัดดีๆ ไม่ได้หรือไง?

โจวเฟยไป๋หาเรื่องใส่ตัวจนเสียหน้า จึงได้แต่บอกว่า "งั้นผมจะรอจนกว่าคุณจะว่าง"

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงกลับไปรอที่รถ

จนกระทั่งถึงเวลาสามทุ่มกว่า หลังจากเจียงเทียนส่งลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ โจวเฟยไป๋ก็รีบเดินเข้าไปหาทันที "คุณเจียง ตอนนี้คุยได้หรือยังครับ?"

เจียงเทียนไม่ตอบอะไร เอาแต่ช่วยหลินเชินเก็บกวาดขยะ

โจวเฟยไป๋ยืนมองอยู่ข้างๆ ตอนแรกเขาก็กะจะช่วยอยู่หรอก แต่มันสกปรกเกินไป เขาเลยลงมือไม่ลงจริงๆ

เวลาสามทุ่มครึ่ง เจียงเทียนเก็บกวาดทุกอย่างจนสะอาดเรียบร้อย แต่ที่ต่างไปจากเดิมคือ ยังคงมีลูกค้าจำนวนไม่น้อยรั้งอยู่ตรงนั้น

โดยเฉพาะเด็กอวบคนนั้น เขาจ้องมองเจียงเทียนตาละห้อย ราวกับมีเสียงตะโกนดังมาจากในใจว่า: เถ้าแก่เจียง~ อย่าไปนะ!

เจียงเทียนเข้าใจความรู้สึกของทุกคนดี

เถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อมาด้วยตัวเอง ย่อมต้องอยากมาทาบทามเขาแน่ๆ

ถ้าเขาไปจริงๆ ต่อไปพวกเราอยากจะกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับข้าวผัด ก็คงต้องไปที่อี้เซียงเก๋อเท่านั้น

ถึงตอนนั้น มันไม่ใช่แค่เงินไม่กี่สิบหยวนที่จะจ่ายไหวแล้ว

อย่างน้อยก็ต้องเป็นหลายร้อยหยวน!

ทุกคนก็เป็นแค่นักศึกษา ค่าครองชีพเดือนหนึ่งจะสักเท่าไหร่กัน?

ก็คงอยู่ราวๆ 1,000-2,000 หยวน

ตีซะว่า 2,000 หยวน ยังไม่พอสั่งอาหารที่อี้เซียงเก๋อสักโต๊ะเลย

"คุณเจียง"

โจวเฟยไป๋พูดอย่างจริงจัง "ตอนนี้ว่างหรือยังครับ? แถวนี้มีโรงน้ำชาอยู่ร้านหนึ่ง พวกเราไปดื่มชาไปคุยกันไปดีไหมครับ?"

เจียงเทียนตอบเสียงเรียบ "ผมรีบกลับบ้าน มีเรื่องอะไรคุณก็พูดมาตรงๆ เถอะ"

โจวเฟยไป๋กระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "คืออย่างนี้นะครับ เมื่อวานผมได้ชิมหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่คุณทำ รสชาติพอใช้ได้ วันนี้ผมก็เลยตั้งใจมาถามคุณว่า สนใจจะไปทำงานที่อี้เซียงเก๋อไหมครับ ตอนนี้อี้เซียงเก๋อของผมมีพ่อครัวที่ทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงได้แค่คนเดียว แต่คุณก็รู้ ร้านผมธุรกิจรุ่งเรืองมาก ลำพังคนเดียวมันทำไม่ทันหรอกครับ"

"คุณวางใจได้ เรื่องค่าตอบแทนผมไม่ตระหนี่แน่นอน เงินเดือนพื้นฐานห้าหมื่นหยวน แล้วก็มีค่าคอมมิชชันให้ทุกเดือนด้วย"

เจียงเทียนอดไม่ได้ที่จะกรอกตา

ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่

ช่างมีลูกเล่นในการพูดจริงๆ

หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเขา เป็นถึง 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงระดับเต็มเปี่ยม' ที่ระบบมอบให้เชียวนะ

พอมาถึงปากหมอนี่ รสชาติกลายเป็นแค่ 'พอใช้ได้' งั้นเหรอ?

แถมบอกว่ามีค่าคอมมิชชันให้ทุกเดือน

นี่มันเป็นหลุมพรางบ่อใหญ่ชัดๆ

ค่าคอมมิชชันเท่าไหร่ล่ะ?

0.1 เปอร์เซ็นต์ก็เรียกว่าค่าคอมมิชชัน

10 เปอร์เซ็นต์ก็เรียกว่าค่าคอมมิชชัน

ความห่างนี้มันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

ต่อให้เจียงเทียนจะไม่เคยเป็นพ่อครัว เขาก็รู้ดีว่า พ่อครัวที่เก่งกาจยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง จะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับหุ้นของร้านอาหารด้วยเสมอ

นั่นก็เพื่อกระตุ้นแรงจูงใจและความภักดีของพ่อครัวระดับท็อป

ค่าคอมมิชชันกับหุ้น มันเป็นคนละเรื่องกันเลย

โจวเฟยไป๋ แค่อยากจะใช้เงินลงทุนที่น้อยที่สุด เพื่อให้ได้ผลตอบแทนที่มากที่สุดต่างหาก

ฝันกลางวันไปเถอะ!!!

ดังนั้น เจียงเทียนจึงปฏิเสธกลับไปโดยไม่ต้องคิด "ผมไม่สนใจครับ"