บทที่ 70 การยอมประนีประนอม ไม่ได้ทำให้คนอื่นมองคุณสูงขึ้น

"ผมไม่สนใจครับ"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาของเจียงเทียน ไม่ได้ทำให้โจวเฟยไป๋รู้สึกประหลาดใจเลย

เพราะเขาไม่ได้โง่ เขามองออกว่าธุรกิจของเจียงเทียนไปได้สวยมาก

การหาเงินได้เจ็ดถึงแปดหมื่นหยวนต่อเดือนย่อมไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอน

ดีไม่ดีอาจจะถึงหนึ่งแสนหยวนด้วยซ้ำ

ดังนั้น เงินเดือนเพียงหยิบมือที่เขาเสนอให้ อีกฝ่ายย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตา

โจวเฟยไป๋เอ่ยเสียงขรึม "คุณเจียง คุณก็น่าจะรู้ชื่อเสียงของอี้เซียงเก๋อดี ว่าเป็นอันดับหนึ่งในเจียงเฉิง ถ้าคุณมาทำงานที่ภัตตาคารของเรา ความมั่นคงย่อมมีมากกว่าการตั้งแผงลอยอยู่แล้ว เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ผมเองก็เป็นคนที่รักคนมีความสามารถ ผมจะปรับเงินเดือนพื้นฐานให้คุณเป็นหกหมื่นหยวน และบวกค่าคอมมิชชันให้อีกสองเปอร์เซ็นต์! ในหนึ่งเดือนคุณจะหาเงินได้แปดเก้าหมื่นหยวนอย่างแน่นอน แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้เยอะเท่าที่คุณตั้งแผงลอย แต่ผมสามารถเซ็นสัญญากับคุณรวดเดียวห้าปีได้เลยนะ!"

คำพูดหว่านล้อมชุดนี้ของโจวเฟยไป๋ เจียงเทียนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เริ่มจากการเสนอราคาที่ค่อนข้างต่ำ เพื่อหยั่งเชิงดูเส้นตายและความคาดหวังในใจของอีกฝ่าย

เมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธ เขาก็จะเสนอราคาที่สูงขึ้น เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าเขายอมถอยให้ เป็นการเพิ่มความรู้สึกดีและความเห็นพ้องที่มีต่อเขา

"ขอบคุณที่เมตตาครับ แต่ผมไม่มีความสนใจจริงๆ เสี่ยวเชิน พวกเรากลับกันเถอะ"

พูดจบ เจียงเทียนก็เรียกหลินเชิน ขึ้นรถสามล้อเครื่องเตรียมตัวกลับ

"คุณเจียง" โจวเฟยไป๋เริ่มร้อนรน ข้อเสนอที่เขาให้ก็ถือว่างามมากแล้ว ทำไมเจียงเทียนถึงยังปฏิเสธอีก "คุณเสนอเงื่อนไขของคุณมาได้เลย ผมจะพยายามตอบสนองให้ได้มากที่สุด"

เจียงเทียนเพียงแค่ส่ายหน้า "ผมเป็นคนรักอิสระ ไม่ชอบเป็นลูกจ้างใครครับ"

โจวเฟยไป๋พูดอย่างจนใจ "ผมอุตส่าห์รอคุณมาตั้งสองชั่วโมงกว่า แต่คุณกลับไม่คิดจะพิจารณาดูสักนิดเลยเหรอ?"

คำพูดนี้ทำให้เจียงเทียนรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

นี่มันเป็นการใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับกันไม่ใช่หรือไง?

เขาเป็นคนบอกให้อีกฝ่ายรอหรือไง?

เจียงเทียนจึงถามกลับไปว่า "ถ้าผมเป็นแค่คนธรรมดาที่อยากจะสมัครตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปในภัตตาคารของคุณ ผมแค่ไปยืนรออยู่หน้าประตูคุณสักสองสามชั่วโมง คุณก็จะรับผมเข้าทำงานเลยใช่ไหมล่ะครับ?"

โจวเฟยไป๋เริ่มมีน้ำโห "ถ้าคุณไม่ตกลง ตั้งแต่ตอนแรกที่ผมมาหาคุณ คุณก็ปฏิเสธผมไปเลยสิ ไม่ใช่มาทำให้ผมเสียเวลาแบบนี้"

บางครั้งเจียงเทียนก็รู้สึกสงสัยในกฎเกณฑ์การดำเนินไปของสังคมนี้จริงๆ

ความมั่งคั่ง มันไหลเข้ากระเป๋าของพวกงี่เง่าจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

ตั้งแต่แรกที่โจวเฟยไป๋แนะนำตัว เจียงเทียนก็รู้จุดประสงค์ของเขาแล้ว

สาเหตุที่ตอนนั้นเขาไม่ได้ปฏิเสธไปเลย ก็เพราะเขารู้ว่าโจวเฟยไป๋จะต้องตื๊อเขาไม่เลิกแน่

มีลูกค้าตั้งมากมายยืนอยู่ตรงนั้น จะให้เขาทิ้งลูกค้าไว้แล้วไม่สนใจได้ยังไง?

อีกอย่าง ในเมื่อเป็นฝ่ายมาขอร้องคนอื่น ก็ควรจะรู้ไว้ด้วยว่าคนอื่นเขามีสิทธิ์ที่จะตอบตกลงหรือปฏิเสธ

คุณไม่มีแม้แต่ท่าทีพื้นฐานที่ควรจะมี คิดแต่จะใช้เงินให้น้อยที่สุดเพื่อให้คนอื่นทำเรื่องที่ยุ่งยากที่สุดให้

คุณนั่งอยู่บนรถมายบัค ตากแอร์เย็นฉ่ำ กินไอศกรีมรออยู่สองชั่วโมง

แล้วเขาจำเป็นจะต้องตอบตกลงด้วยเหรอ?

"อ้อ ผมจงใจน่ะครับ"

เจียงเทียนขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับโจวเฟยไป๋อีกต่อไป จึงบิดคันเร่งขับรถพุ่งออกไปทันที ทิ้งให้โจวเฟยไป๋ยืนอึ้งรับประทานอยู่ท่ามกลางสายลม

เขาที่เป็นถึงเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อผู้ยิ่งใหญ่ กลับต้องมาโดนพ่อค้าแผงลอยริมทางชักสีหน้าใส่อย่างนั้นเหรอ?

โจวเฟยไป๋โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โมโหจนกัดฟันกรอดและกระทืบเท้า พอหันกลับไปมอง ก็เห็นกลุ่มนักศึกษากำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาสะใจ

"มองอะไร?" โจวเฟยไป๋ตวาดลั่น

การตวาดครั้งนี้ส่งผลให้เหล่านักศึกษาเกิดความไม่พอใจขึ้นมาทันที

"ฉันจะมองแล้วมันทำไม? ไม่รู้จักให้เกียรติคนอื่นเลยสักนิด แถมยังมาใช้ศีลธรรมบีบบังคับเถ้าแก่เจียงอีก สมควรโดนแล้ว!"

"ใช่! คิดว่ามีเงินเศษเงินหน่อยแล้วจะใช้ให้คนอื่นทำอะไรก็ได้เหรอ?"

"อี้เซียงเก๋อของพวกนายมีเรื่องฉาวตั้งกี่รอบแล้ว? ถ้าเถ้าแก่เจียงไปทำงานร้านนาย ฉันต้องผิดหวังในตัวเขาแน่!"

"ใช่ พวกเราสนับสนุนให้เถ้าแก่เจียงไปเป็นเชฟใหญ่ในภัตตาคารนะ แต่ต้องไม่ใช่อี้เซียงเก๋อของพวกนายเด็ดขาด!"

เหล่านักศึกษาต่างเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แม้ว่าพวกเขาจะไม่อยากให้เจียงเทียนจากไป แต่ก็อย่างที่โจวเฟยไป๋พูด การตั้งแผงลอยไม่ใช่แผนการระยะยาว

แต่ไปภัตตาคารอื่นได้หมด ยกเว้นอี้เซียงเก๋อเท่านั้น

อาหารของอี้เซียงเก๋อไม่มีอะไรให้ติติง! รสชาติดีเยี่ยมจริงๆ

แต่การบริการกลับแย่มาก! พนักงานเสิร์ฟพวกนั้น ชัดเจนว่ามีหน้าที่บริการลูกค้า แต่กลับทำตัวหยิ่งยโสเหมือนเป็นเถ้าแก่ใหญ่ ไม่เห็นลูกค้าอยู่ในสายตาเลยสักนิด แถมยังมีประโยคเด็ดหลุดออกมาด้วยว่า: อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน มีคนอื่นพร้อมจะกินอีกเยอะแยะ

ก่อนหน้านี้มีเรื่องฉาวมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยมีการปรับปรุงแก้ไขเลย

......

"พี่เขย"

หลินเชินนั่งอยู่ข้างๆ เจียงเทียน เอ่ยด้วยความหวาดหวั่นว่า "พี่ไม่กลัวเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อคนนี้โกรธเอาเหรอครับ?"

เจียงเทียนพูดอย่างระอา "เขาโกรธแล้วจะทำอะไรฉันได้ล่ะ? จะให้ฉันไปเป็นลูกจ้างเขาก็เพราะแค่กลัวเขาโกรธงั้นเหรอ?"

"งั้นพี่ก็พูดกับเขาดีๆ ก็ได้นี่ครับ" หลินเชินพูดอย่างไม่เข้าใจ "ผมว่าพี่ดูใจร้อนไปหน่อยนะ พี่สาวผมทำให้พี่โมโหเหรอ? เดี๋ยวผมให้แม่ไปว่าเธอก็ได้"

เจียงเทียนส่ายหน้า "ไม่ใช่หรอกเสี่ยวเชิน การรับมือกับคนแบบนี้น่ะ ถ้านายไม่พูดให้เด็ดขาด เขาก็จะเกาะติดนายหนึบเป็นปลิง หลายๆ ครั้ง การที่นายมองคนอื่นผ่านฟิลเตอร์ มันจะกลายเป็นภัยกับนายได้นะ"

"ผมเข้าใจแล้วครับพี่เขย" หลินเชินยิ้มขื่น "ผมแค่รู้สึกเกรงใจ คิดว่าอีกฝ่ายเป็นถึงเถ้าแก่ใหญ่ ผมก็ควรจะพูดจาให้สุภาพหน่อย แต่ความจริงแล้ว ผมก็แค่มีความรู้สึกต่ำต้อยนั่นแหละ เวลาเผชิญหน้ากับคนรวยพวกนี้ ก็จะมองพวกเขาผ่านฟิลเตอร์ไปชั้นหนึ่ง คิดว่าพวกเขามีสถานะสูงส่งกว่าผม เวลาพูดจาหรือทำอะไรก็จะไม่มีความมั่นใจ ถึงขนาดไม่กล้าโต้แย้งอีกฝ่าย ต่อให้ตัวเองต้องยอมรับความอยุติธรรม ก็ยังจะยอมประนีประนอมให้อีกฝ่าย"

"ใช่แล้ว" เจียงเทียนเห็นด้วย "ถ้านายยอมประนีประนอมสักครั้ง บางทีคนอื่นก็ไม่ได้มองนายสูงขึ้นหรอกนะ แต่กลับจะดูถูกนาย คิดว่านายรังแกได้ง่าย แล้วก็จะใช้สารพัดวิธีเพื่อบีบให้นายยอมประนีประนอมอีกหลายๆ ครั้ง ดังนั้น ในเมื่อเป็นคนที่ถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง นายจะยอมกลืนความขมขื่นเพื่อเอาใจเขาไปทำไมล่ะ?"

หลินเชินทำท่าครุ่นคิด "ถ้าวันนี้พี่ตกลงรับปากเขา เขาก็คงไม่จ่ายเงินเดือนให้พี่เยอะตามที่พูดไว้ใช่ไหมครับ?"

"ก็อาจจะล่ะมั้ง......"

หลังจากส่งหลินเชินที่สถานีรถไฟใต้ดินเสร็จ เจียงเทียนก็กลับบ้าน

ตอนนี้ฝนซาลงมากแล้ว เหลือเพียงฝนตกปรอยๆ

เจียงเทียนจึงตัดสินใจพับหลังคากันฝนของรถสามล้อเครื่องเก็บ เพราะกางไว้ก็เกะกะเปล่าๆ

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินหว่านชิงกับตั่วตั่วนั่งดูทีวีกันอยู่บนโซฟาพอดี

แต่ว่า กำลังดูเปปป้าพิกอยู่

ตั่วตั่วดูอย่างใจจดใจจ่อ หลินหว่านชิงรู้สึกว่ามันน่าเบื่อมาก แต่ตั่วตั่วก็ดึงดันจะให้หลินหว่านชิงดูเป็นเพื่อนให้ได้

"สามีคะ คุณกลับมาแล้ว!"

"ปะป๊ากลับมาแล้ว~"

สองแม่ลูกเห็นเจียงเทียนกลับมา ก็รีบลุกขึ้นเดินมาหาทันที

"สามีลำบากแล้วนะคะ~"

"ปะป๊าลำบากแล้วค่า~"

เมื่อมองดูท่าทางกลั้นยิ้มของหลินหว่านชิง เจียงเทียนก็ถามด้วยความสงสัย "ภรรยาจ๋า มีเรื่องดีๆ อะไรเกิดขึ้นเหรอครับ?"

"อะแฮ่มๆ"

หลินหว่านชิงกระแอมไอเบาๆ แกล้งทำเป็นมาดขรึมแล้วนั่งลงบนโซฟา ยืดเส้นยืดสายพลางพูดว่า "ทำไมไหล่กับคอถึงได้ปวดเมื่อยขนาดนี้เนี่ย?"

พอได้ยินประโยคนี้ เจียงเทียนก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องดีๆ แน่!

เจียงเทียนไม่รอช้า รีบขยับเข้าไปบีบนวดไหล่ให้หลินหว่านชิงทันที "รีบบอกมาเร็ว มีเรื่องดีอะไรเหรอ?"

หลินหว่านชิงขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย "รู้สึกคอแห้งจัง"

"ผมจะไปรินน้ำให้ภรรยาเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

เพียงไม่นาน เจียงเทียนก็รินน้ำอุ่นมาให้หนึ่งแก้ว แล้วคอยปรนนิบัติให้หลินหว่านชิงดื่ม

หลินหว่านชิงโยนโทรศัพท์ของตัวเองให้เจียงเทียน กอดอกทำท่าเย่อหยิ่งแล้วพูดว่า "ดูเอาเองเถอะค่ะ!"

เจียงเทียนรู้สึกงุนงง

อะไรจะลึกลับปานนั้น?

แต่ทว่า เมื่อเจียงเทียนหยิบโทรศัพท์ของหลินหว่านชิงขึ้นมาเปิดโต่วอิน เขาก็ถึงกับอึ้งตะลึงไปในทันที......