บทที่ 71 ฉันไม่อยากฟังแกวาดวิมานในอากาศอีกแล้ว! แม่งเอ๊ย ฉันจะไปกินข้าวผัดเหล่าเจียง!

เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว หลินหว่านชิงได้อัปโหลดคลิปวิดีโอที่เจียงเทียนกำลังทำข้าวผัดลงไป

ครึ่งชั่วโมงแรก ยังไม่ค่อยมีผลตอบรับอะไร

แต่พอผ่านไปครึ่งชั่วโมง ยอดไลก์และคอมเมนต์กลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วครู่ ยอดวิวก็พุ่งแตะหลักแสน และยอดไลก์ก็ทะลุหลักพันไปแล้ว

นี่ถือเป็นสัดส่วนที่สูงมากเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ยอดผู้ติดตามของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ตอนนี้ มีผู้ติดตามถึงหนึ่งพันแปดร้อยกว่าคนแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือ ไอพีของคอมเมนต์ส่วนใหญ่มาจากเมืองเจียงเฉิง

"เชี่ย? ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า ฉันเจอเถ้าแก่เจียงในโต่วอินด้วย"

"เดี๋ยวนะ สูตรข้าวผัดมันควรจะเป็นความลับสุดยอดไม่ใช่เหรอ? เถ้าแก่เจียงเอามาสอนพวกเราแบบนี้เลยเหรอ? ไม่กลัวพวกเราแอบขโมยวิชาหรือไง?"

"ฉันเพิ่งไปลองทำตามมา อร่อยจริงๆ นะ แต่ก็ยังสู้ฝีมือเถ้าแก่เจียงทำเองไม่ได้อยู่ดี"

"ก็แหงล่ะ เคล็ดลับความอร่อยของข้าวผัดเหล่าเจียงไม่ได้อยู่ที่สูตร แต่อยู่ที่สองมือของเถ้าแก่เจียงต่างหาก!"

ในช่องคอมเมนต์ มีทั้งลูกค้าประจำและชาวเน็ตที่เข้ามามุงดูด้วยความสงสัย

"นี่มันปี 2026 แล้วนะ ทำไมยังมีคนมาสอนทำข้าวผัดอยู่อีก? ใครจะทำไม่เป็นบ้างล่ะ?"

"ก็แค่ข้าวผัดธรรมดาๆ ไม่ใช่เหรอ? ทำไมยอดไลก์เยอะจัง"

"อิจฉาคนที่ไม่เคยตั้งแผงรอคิวซื้อข้าวผัดเหล่าเจียงจัง ยังจำความรู้สึกตอนกินครั้งแรกได้เลย... มันว้าวมาก!"

"ขออธิบายให้คนต่างถิ่นเข้าใจหน่อยนะ นี่คือข้าวผัดเหล่าเจียง เป็นข้าวผัดที่อร่อยที่สุดในเมืองเจียงเฉิง ข้าวผัด หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง แล้วก็สาคูมะม่วงส้มโอของร้านนี้คือเด็ดสุดๆ"

"ขนมกุ้ยฮวาที่เป็นเมนูใหม่ของวันนี้ก็อร่อยมาก รูมเมทฉันกินไปร้องไห้ไปเลยล่ะ"

"เว่อร์ไปไหม? ถึงขั้นกินแล้วร้องไห้เลยเหรอ?"

ต้องยอมรับเลยว่า ช่องคอมเมนต์นี่น่าสนใจจริงๆ พอมีคนตั้งข้อสงสัย ก็จะมีลูกค้าประจำเข้ามาช่วยยืนยันให้

บางคอมเมนต์ก็อวยซะจนเขาเขินเลย

คอมเมนต์ที่ได้ยอดไลก์สูงสุดคือ: ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณคือ เถ้าแก่ร้านข้าวผัดที่อร่อยที่สุดในเจียงเฉิง เถ้าแก่ร้านหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่อร่อยที่สุดในเจียงเฉิง เถ้าแก่ร้านสาคูมะม่วงส้มโอที่อร่อยที่สุดในเจียงเฉิง และเถ้าแก่ร้านขนมกุ้ยฮวาที่อร่อยที่สุดในเจียงเฉิง

พร้อมกับรูปภาพที่เจียงเทียนกำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหาร

หลินหว่านชิงตัดต่อวิดีโอได้ตรงจุดมาก คลิปความยาวเกือบสามนาทีนี้ไม่มีช็อตไหนที่สูญเปล่า ทุกฉากสื่อถึงใจความสำคัญทั้งหมด

เมื่อตัวเลขสถิติทุกอย่างออกมาดี อัลกอริทึมก็จะดันคลิปไปยังกลุ่มเป้าหมายที่ใหญ่ขึ้น เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เจียงเทียนอ่านคอมเมนต์ ยอดวิวก็เพิ่มขึ้นมาอีกสองพันวิวแล้ว

นี่เป็นบัญชีโต่วอินที่เจียงเทียนเพิ่งสมัครด้วยเบอร์โทรศัพท์ใหม่ แต่ยกให้หลินหว่านชิงเป็นคนดูแล

เธอมักจะบ่นว่าอยู่บ้านแล้วเบื่อ อยากหาอะไรทำ ก่อนหน้านี้เธอเคยมีประสบการณ์ด้านสื่อออนไลน์มาก่อน และเป็นสายงานที่เธอชื่นชอบ เจียงเทียนจึงวางใจให้เธอจัดการ

"แฟนคลับเยอะจังเลย!" เจียงเทียนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "ภรรยาจ๋า คุณตัดต่อคลิปเก่งสุดๆ ไปเลยครับ!"

หลินหว่านชิงตื่นเต้นกว่าเจียงเทียนเสียอีก เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "ตอนที่โพสต์คลิปใหม่ๆ ฉันลุ้นแทบแย่ กลัวจะไม่มีคนดู โดยเฉพาะครึ่งชั่วโมงแรก ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทุกๆ สิบกว่าวินาทีเลย พอไม่เห็นมีคนคอมเมนต์ ฉันก็ใจคอไม่ดี ไม่คิดเลยว่าพอผ่านไปครึ่งชั่วโมง จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาคอมเมนต์กันเพียบ"

เจียงเทียนลูบผมเธออย่างอ่อนโยน "ไม่รู้จะให้รางวัลคุณยังไงดีเลยครับ"

"ไม่ต้องให้รางวัลหรอกค่ะ" หลินหว่านชิงยิ้มหวานราวกับดอกไม้บาน "ตอนนี้เรายังไม่ได้เริ่มหาเงินเลยนี่นา ตอนนี้เราต้องสะสมฐานแฟนคลับให้ได้ก่อน เหมือนที่คุณตั้งใจทำข้าวผัดไงคะ..."

หลินหว่านชิงอธิบายมุมมองของเธอเกี่ยวกับการทำสื่อออนไลน์ ซึ่งเจียงเทียนก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง "จริงครับ! ถ้าแฟนคลับสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของเรา เขาก็ยินดีจะสนับสนุนเราเอง"

หลังจากทานอาหารเย็นที่บ้านเสร็จ เขาก็เติมน้ำในกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิ

ใครจะรู้ วันนี้หลินหว่านชิงไม่ได้ใส่ชามะลิลงไป!

แต่กลับใส่เก๋ากี้สีแดงสดลงไปแทน!

หมายความว่ายังไง?

นี่มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย??

"ภรรยาจ๋า ทำไมถึงใส่เก๋ากี้ล่ะครับ?" เจียงเทียนเอ่ยถาม

หลินหว่านชิงกำลังล้างจานอยู่ในครัว โดยไม่ได้หันกลับมามอง "ช่วงนี้คุณเหนื่อยมาก ดื่มเก๋ากี้บำรุงร่างกายหน่อยสิคะ"

เหนื่อยมาก?

หมายถึงตั้งแผงจนเหนื่อย?

หรือว่า?

นี่คุณดูถูกผมเหรอเนี่ย?

เจียงเทียนรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาในอก แต่เวลาจวนตัวแล้ว ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว ขับรถไปถึงที่นั่นก็ต้องใช้เวลาอีกยี่สิบกว่านาที

เขาจึงได้แต่ข่มใจบอกว่า "เดี๋ยวผมกลับมาจัดการคุณแน่"

พูดจบ เจียงเทียนก็ลงบันไดไป

ทิ้งให้หลินหว่านชิงยืนงงอยู่ในครัว เธอแค่เป็นห่วงว่าช่วงนี้เจียงเทียนต้องตั้งแผงจนเหนื่อยก็แค่นั้นเอง

ทำไมถึงต้องกลับมาจัดการเธอด้วย?

ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าอันงดงามของหลินหว่านชิงก็ปรากฏริ้วรอยสีแดงระเรื่อขึ้นมา

อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจียงเทียนลงมาถึงข้างล่าง เขาก็โพสต์โมเมนต์แจ้งลูกค้าว่าจะไปตั้งแผง จากนั้นก็ขี่รถสามล้อเครื่องมุ่งหน้าออกไปทันที

ต้องขอชมเลยว่า รถสามล้อเครื่องคันใหม่ที่อัปเกรดแล้วนี่มันแรงจริงๆ!

เมื่อก่อนอยากขับเร็วๆ ก็ต้องปั่นจนขาแทบจะหลุด

แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว แค่บิดคันเร่งรถก็พุ่งฉิวเลย

รถสามล้อเครื่องของเจียงเทียน กลายเป็นจุดสนใจบนท้องถนนของเมืองเจียงเฉิง ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย

ขนาดตำรวจจราจรที่ยืนอยู่ริมถนน พอเห็นเจียงเทียนยังยื่นมือมาทักทายเลย

เจียงเทียนแตะมือไฮไฟฟ์กับเขา วินาทีต่อมารถสามล้อเครื่องก็ "ฟิ้ว" หายไปในพริบตา

ตำรวจจราจรยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็รีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาแจ้งเพื่อนร่วมงาน "ข้างหน้ามีรถสามล้อเครื่องขับซิ่งเร็วเกินกำหนด รีบสกัดไว้ด่วน! มันบ้าบิ่นมาก! ฉันส่งสัญญาณมือให้จอดเทียบข้างทาง แต่มันกลับขับมาแตะมือฉันเฉยเลย!"

"รับทราบ รับทราบ! รถสามล้อเครื่องมีจุดเด่นยังไงบ้าง?"

"มีป้ายโฆษณาเขียนว่าข้าวผัดเหล่าเจียง!"

"รับทราบ เดี๋ยวนะ ข้าวผัดเหล่าเจียง?! เถ้าแก่เจียงออกร้านแล้วเหรอ? ฉันจะไปกิน!"

......

ณ อพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ชายหนุ่มเพิ่งเลิกงานและกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องน้ำ

เขาไถโทรศัพท์ดูหน้าฟีดอย่างเบื่อหน่าย พอเห็นโพสต์แจ้งออกร้านของเจียงเทียน รูม่านตาก็ขยายกว้างทันที

เขาไม่ลังเลเลย รีบตัดสายขมิบก้นด่วน แล้วใส่กางเกงวิ่งพุ่งออกจากบ้านไป

......

ณ ห้องประชุมในตึกออฟฟิศย่านธุรกิจ

เจ้านายกำลังวาดวิมานในอากาศอย่างออกรสอยู่หน้าห้อง ส่วนพนักงานสาวสวยคนหนึ่งกำลังจ้องมองเอกสารด้วยความหงุดหงิด นี่มันสี่ทุ่มกว่าแล้ว แต่ยังไม่ได้เลิกงานเลย

เบื่อจะตายอยู่แล้วกับการทำงานแบบนี้!

ได้เงินเดือนแค่ห้าพัน แต่ต้องทำงานคุ้มค่าตัวห้าหมื่น

เจ้านายมีแต่คำหวานหู แต่ไม่เคยมีสวัสดิการอะไรที่เป็นรูปธรรมเลย

พออารมณ์ไม่ดี ตัวเองก็ต้องมานั่งทนโดนด่า

เธอแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โดยใช้เอกสารบังไว้

ไถดูหน้าฟีด เห็นคนอื่นไปเที่ยวพักผ่อนที่นั่นที่นี่ แววตาของเธอก็ยิ่งดูหม่นหมอง

[ตั้งแผงที่หอพักว่างไห่แล้วนะคะ วันนี้มีเมนูใหม่คือขนมกุ้ยฮวา ใครอยากทานรีบมาเลยจ้า!]

"เถ้าแก่เจียงออกร้านแล้วเหรอ?" สาวออฟฟิศคนสวยเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกน้ำลายสอทันที

ไปเที่ยวพักผ่อนที่ไกลๆ ไม่ได้ แต่ไปหอพักว่างไห่ได้นี่นา!

"ปัง!"

เจ้านายที่ยืนอยู่หน้าห้องตบโต๊ะเสียงดังลั่น ตวาดว่า "ฉู่เมิ่ง ตอนที่ฉันกำลังประชุมอยู่ เธอแอบเล่นโทรศัพท์เหรอ?"

ฉู่เมิ่งรีบวางโทรศัพท์ลง "ขอโทษค่ะเจ้านาย"

ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนยิ้มเยาะ "ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็ไสหัวไป! หักเงินเดือนเธอ 1,000 หยวน"

สีหน้าของฉู่เมิ่งเปลี่ยนไปทันที

แค่เพราะตอนที่คุณกำลังพ่นเรื่องไร้สาระ ฉันเหลือบมองโทรศัพท์นิดเดียว คุณก็จะหักเงินฉัน 1,000 หยวนเนี่ยนะ?

ค่าเช่าห้องของฉันเดือนนึงก็ 1,000 หยวนแล้วนะ!

ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานหลายวันปะทุขึ้นมาในวินาทีนี้ เธอผุดลุกขึ้นยืนทันที แล้วโยนเอกสารในมือทิ้งลงพื้นอย่างแรง "แม่งเอ๊ย ฉันไม่ทำแล้ว!"

"เธอว่าไงนะ?"

"ฉันบอกว่า! ฉันสุดจะทนกับไอ้บ้าอย่างแกแล้ว! ฉันไม่อยากฟังแกวาดวิมานในอากาศอีกแล้ว! แม่งเอ๊ย ฉันจะไปกินข้าวผัดเหล่าเจียง!!!"