บทที่ 72 ร้องไห้เมื่อไหร่ แค่ได้กินอมยิ้มก็จะยิ้มออกเอง

หอพักว่างไห่

วินาทีที่รถสามล้อเครื่องของเจียงเทียนปรากฏตัว ลูกค้านับไม่ถ้วนก็แห่กันเข้ามารุมล้อมทันที

"เถ้าแก่เจียง วันนี้ทำไมมาสายจังเลยครับ ต้องมีของแถมชดเชยให้หน่อยแล้วนะ!"

"ใช่ครับๆ ชดเชยก็ไม่ต้องเยอะหรอก ขอหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเพิ่มให้ผมอีกสักชิ้นได้ไหมครับ?"

"ได้ยินมาว่าที่ถนนสายอาหารแจกขนมกุ้ยฮวาฟรีด้วย อิจฉาจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

"ผมมาเพื่อขนมกุ้ยฮวาโดยเฉพาะเลย! เมื่อตอนเที่ยงซื้อมาจากร้านนึงกล่องนึง รสชาติแย่สุดๆ"

"ผลงานของเถ้าแก่เจียง ต้องเป็นของดีมีคุณภาพแน่นอน! ไม่มีอะไรที่ทำให้ผมผิดหวังเลยสักอย่าง"

เจียงเทียนขี่รถสามล้อเครื่องอยู่ข้างหน้า ส่วนลูกค้าก็วิ่งเหยาะๆ ตามอยู่ด้านหลัง

หลี่ต้าลี่ก็มาด้วย ทว่าเขาไม่ได้มาตั้งแผงลอย แต่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามาแล้วโบกมือให้เจียงเทียน

พอมาถึงตรงหน้า หลี่ต้าลี่ก็เอ่ยขึ้นว่า "น้องชาย วันนี้พี่นึกว่านายจะไม่ออกร้านซะแล้วนะ ขยันจริงๆ เลย"

เจียงเทียนยิ้มรับ "แล้วทำไมพี่ถึงไม่ตั้งแผงล่ะครับ?"

หลี่ต้าลี่ส่ายหน้า "เมื่อช่วงบ่ายฝนตกหนักเกินไป พี่ก็กะว่าคงไม่หยุดตกง่ายๆ เลยไม่ได้เตรียมวัตถุดิบไว้น่ะสิ"

เจียงเทียนถามด้วยความประหลาดใจ "แล้วทำไมตอนดึกพี่ถึงมาที่นี่ล่ะครับ?"

"อยู่บ้านเฉยๆ ก็เบื่อ สู้มาช่วยงานนายดีกว่า พี่รู้ว่านายต้องยุ่งหัวปั่นแน่ๆ"

"พี่เกรงใจเกินไปแล้วครับ"

"โธ่ น้องชาย พูดแบบนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้ว นายไม่ต้องเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ธุรกิจพี่จะดีขนาดนี้เหรอ?"

การมีคนมาช่วยงานถือเป็นเรื่องดี ยิ่งหลี่ต้าลี่เป็นคนทำงานคล่องแคล่วว่องไว เจียงเทียนจึงไม่ต้องคอยเป็นห่วงเลยสักนิด

พยากรณ์อากาศบางทีก็ไม่ได้แม่นยำเสมอไป

บอกว่าช่วงนี้จะมีฝนตกปานกลาง

แต่ความจริงคือหยุดตกไปแล้ว

เมื่อช่วงเย็นที่ถนนสายอาหาร ขนมกุ้ยฮวาแจกฟรี ขอแค่ซื้อของอะไรก็ได้ก็จะแถมให้หนึ่งกล่อง

แต่พอมาถึงที่นี่ ก็กลับมาขายในราคาปกติ ซึ่งทุกคนก็ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาคิดเล็กคิดน้อย เพราะตอนนั้นฝนตกหนักมาก คนที่ยอมฝ่าฝนไปกินข้าวผัดเหล่าเจียง ย่อมต้องเป็นแฟนพันธุ์แท้อย่างแน่นอน

ของกินเล่นแบบนี้ ปกติอาจจะนึกไม่ถึง หรือต่อให้เดินผ่านก็อาจจะไม่ซื้อ แต่ถ้าเป็นฝีมือเจียงเทียนล่ะก็ ยังไงก็ต้องขอชิมดูสักหน่อย

ชื่อเสียงของเจียงเทียนโด่งดังไปแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็อร่อยไปหมด และทุกคนก็ยอมรับในข้อนี้

"เถ้าแก่ ขนมกุ้ยฮวาของคุณนี่หอมจริงๆ เลยครับ ให้ความรู้สึกเหมือนได้กินดอกกุ้ยฮวาหวานๆ เข้าไปเต็มคำเลย"

"ไม่ได้กินขนมกุ้ยฮวาแบบดั้งเดิมมาหลายปีแล้ว นี่มันรสชาติวัยเด็กชัดๆ"

"หวานแต่ไม่เลี่ยน นุ่มหนึบแต่ไม่ติดฟัน ฝีมือเถ้าแก่เจียงนี่เปิดร้านขนมหวานได้สบายๆ เลยนะคะ"

"อิจฉาภรรยาของเถ้าแก่เจียงจริงๆ ที่ได้กินของอร่อยๆ แบบนี้ทุกวัน"

"ไม่เคยคิดเลยว่าขนมกุ้ยฮวาจะอร่อยได้ขนาดนี้ จนกระทั่งได้มากินของเถ้าแก่เจียง..."

เจียงเทียนหัวเราะร่วน "ทุกคนคิดว่าอร่อยก็ดีแล้วครับ!"

"เถ้าแก่เจียง คุณตั้งกลุ่มแชตสิคะ" เด็กสาวคนหนึ่งพูดไปเคี้ยวขนมกุ้ยฮวาไปจนเสียงอู้อี้ "ทุกครั้งที่เห็นโพสต์โมเมนต์ก็สายไปตลอดเลย ถ้าตั้งกลุ่ม พอคุณออกร้านก็แท็กทุกคนในกลุ่ม แค่นี้พวกเราก็จะได้เห็นเป็นคนแรกแล้วค่ะ"

ข้อเสนอนี้ได้รับความเห็นชอบจากหลายๆ คนในทันที

"ใช่ๆๆ ตั้งกลุ่มเลย! ทำไมผมถึงนึกวิธีนี้ไม่ออกนะ"

"ผมก็เห็นด้วยครับ กว่าผมจะเห็นโมเมนต์ ก็ปาเข้าไปสิบกว่านาทีแล้ว"

"ใช่ครับ ถ้ามีกลุ่มแชต แบบนี้ก็แฟร์กับทุกคน!"

"เวลาเบื่อๆ ยังได้คุยเล่นกับเพื่อนๆ ในกลุ่มด้วย ดีจะตาย ผมล่ะชอบเมาท์ในกลุ่มตอนทำงานที่สุดเลย"

แทบทุกคนสนับสนุนให้ตั้งกลุ่ม เจียงเทียนครุ่นคิดดูแล้ว ก็เห็นด้วยกับไอเดียนี้

ถ้าทำแบบนี้ เวลาที่เขาออกร้าน ทุกคนก็จะได้รับการแจ้งเตือนเป็นคนแรก

"ได้ครับ!"

เมื่อตัดสินใจได้ก็ลงมือทำทันที

เจียงเทียนจัดการตั้งกลุ่มอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็นำคิวอาร์โค้ดมาวางไว้ด้านหน้าแผง

เพียงเท่านี้ ใครที่อยากเข้ากลุ่มก็สามารถสแกนคิวอาร์โค้ดเข้าร่วมได้โดยตรง

......

ฉู่เมิ่งถูกไล่ออกจากบริษัท

ก่อนไป เธอยังโดนเจ้านายด่ากราดไปอีกยก

แต่ฉู่เมิ่งที่ถูกไล่ออกไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด เธอด่าสวนเจ้านายกลับไปชุดใหญ่ต่อหน้าเพื่อนร่วมงานหลายคน

สะใจโว้ย!!!

หลังจากออกจากบริษัท ฉู่เมิ่งก็เรียกแท็กซี่มาที่หอพักว่างไห่

ก่อนหน้านี้ เธอมักจะห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองอยู่เสมอ

จึงไม่กล้ากินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเจียงเทียน

แต่วันนี้ เธอไม่อยากสนอะไรอีกแล้ว

ชีวิตคนเรามันสั้นนัก ทำไมต้องไปแคร์สายตาคนอื่นด้วยล่ะ?

ต่อให้พรุ่งนี้ตื่นมาชีวิตจะยุ่งเหยิงแค่ไหน แต่ความสุขชั่วขณะตรงหน้า ก็ถือเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่ง

ธุรกิจร้านข้าวผัดเหล่าเจียงยังคงขายดิบขายดี ตอนที่ฉู่เมิ่งมาถึง เธอต้องต่อคิวอยู่นาน

พอถึงคิวของเธอ เธอก็สั่งอาหารด้วยความห้าวหาญ "เถ้าแก่! ขอข้าวผัดสูตรเด็ด หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง สาคูมะม่วงส้มโอ แล้วก็เมนูใหม่อย่างขนมกุ้ยฮวา อย่างละที่เลยค่ะ!"

"ได้เลยครับ! ทั้งหมด 62 หยวน! รอสักครู่นะครับคนสวย"

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 62 หยวน!]

"โอนไปแล้วนะคะเถ้าแก่!"

รอเพียงครู่เดียว ข้าวผัดก็เสร็จเรียบร้อย เป็นข้าวผัดสูตรเด็ดใส่ไส้กรอกหมูและเนื้อแดง

"เดินทางปลอดภัยนะครับคนสวย!" หลี่ต้าลี่รับหน้าที่ห่ออาหารเสร็จ ก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

ฉู่เมิ่งหิ้วถุงอาหาร หาที่ว่างๆ นั่งลงแล้วเริ่มลงมือทาน

เธอตักข้าวผัดเข้าปากคำโต! ตามด้วยหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่กัดแล้วน้ำมันเยิ้มฉ่ำ

พอคอแห้ง ก็ดูดสาคูมะม่วงส้มโอที่เย็นชื่นใจ

ตบท้ายด้วยขนมกุ้ยฮวาที่นุ่มหนึบเด้งสู้ฟัน!!

อร่อย! สะใจ!

เธอกินไปพลาง ไถดูโมเมนต์ในวีแชทไปพลาง

วันนี้ใครแต่งงาน ใครออกรถใหม่ ใครกำลังมีความรักหวานแหวว ใครได้ไปเที่ยวพักผ่อนที่ไกลๆ

แล้วตัวเธอล่ะ?

ชีวิตพังไม่เป็นท่า

สถานที่ท่องเที่ยวที่เซฟเก็บไว้เมื่อห้าปีก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ก้าวเท้าออกไปเลยสักครั้ง

ทุกครั้งก็เอาแต่คิดว่า เงินที่ประหยัดได้สามารถเอาไปจ่ายค่าเช่าห้องได้ตั้งสองเดือน...

ร้านหม้อไฟที่อยากกินที่สุด ตอนที่กลั้นใจจะไปกิน สุดท้ายก็กลับลำในวินาทีสุดท้าย

เงินที่ประหยัดได้ เอามาซื้อของทำกับข้าวกินเองที่บ้านได้ตั้งหลายมื้อ...

วันนี้ ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตหรูหราสักครั้ง!

อาหารแผงลอยริมทางราคา 62 หยวน ไม่เคยกินแพงขนาดนี้มาก่อนเลย

ถึงแม้จะรู้ว่าคุ้มค่าเกินราคา แต่ตอนที่จ่ายเงิน มือก็ยังอดสั่นไม่ได้อยู่ดี

เป็นเพราะเธอพยายามไม่พออย่างนั้นเหรอ?

แต่เธอก็ทุ่มเทสุดกำลังแล้วนะ?

ทำไมทุกอย่างถึงไม่เคยเป็นไปตามที่หวังเลยนะ?

"วันนี้เถ้าแก่ใส่เกลือเยอะไปหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมมันถึงเค็มจัง?"

อ้อ

หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม ร่วงหล่นลงมาแตะที่ริมฝีปาก

ที่แท้ไม่ใช่เพราะใส่เกลือเยอะไป แต่เป็นเพราะน้ำตาต่างหาก

พริบตาเดียว ฉู่เมิ่งก็ร้องไห้จนตัวโยน

แต่เธอก็ยังคงตักข้าวผัดเข้าปากคำโต แม้ความรู้สึกที่สับสนปนเปในใจจะทำให้เธอไม่รู้รสชาติของอาหารแล้วก็ตาม

"คนสวยครับ"

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู ฉู่เมิ่งรีบเช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าเป็นเพื่อนของเถ้าแก่เจียงที่มาช่วยงานนั่นเอง

หลี่ต้าลี่ยิ้มแย้ม ยื่นอมยิ้มให้เธอหนึ่งแท่ง "เถ้าแก่เจียงฝากบอกมาว่า ไม่มีเรื่องอะไรที่ผ่านไปไม่ได้หรอกครับ ถ้ารู้สึกว่าชีวิตมันขมขื่น ก็ให้กินลูกอมซะ นี่เป็นอมยิ้มรสโปรดของลูกสาวแก ทุกครั้งที่เด็กร้องไห้ แค่ได้กินอมยิ้มก็จะยิ้มออกเองครับ"

คำพูดนี้ ทำเอาฉู่เมิ่งน้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

เธอหันไปมองเจียงเทียน ท่ามกลางความยุ่งเหยิง เจียงเทียนส่งยิ้มให้เธอ ก่อนจะหันไปต้อนรับลูกค้าคนต่อไป

ฉู่เมิ่งรับอมยิ้มมา

แกะเปลือกออก แล้วอมไว้ในปาก

เป็นอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รี

หวานมาก

"ขอบคุณนะคะพี่ชาย ฝากขอบคุณเถ้าแก่เจียงด้วยค่ะ!"

ที่แท้

เถ้าแก่เจียงไม่ได้มองพวกเราเป็นแค่ลูกค้าเท่านั้น

แต่มองพวกเราเป็นเพื่อนด้วย......