บทที่ 73 วันแต่งงาน ผมอยากเชิญเถ้าแก่เจียงครับ

หอพักว่างไห่

ถงเฮ่อกำลังวุ่นวายอยู่ในห้องครัว

"เสร็จหรือยังคะ? ฉันจะหิวตายอยู่แล้วนะ!"

ฉีซือซือแฟนสาวตะโกนมาจากข้างนอก

"ใกล้แล้วๆ!"

ถงเฮ่อถือด้ามกระทะ ผัดข้าวด้วยไฟแรงอย่างรวดเร็ว

ข้างเตายังเปิดโต่วอินทิ้งไว้ เป็นคลิปสอนทำข้าวผัดของเจียงเทียน

เพียงไม่นาน ข้าวผัดร้อนๆ ควันฉุยก็เสร็จเรียบร้อย

ถงเฮ่อยกไปวางบนโต๊ะอาหาร แล้วตะโกนว่า "ที่รัก เร็วๆๆ! ข้าวผัดเสร็จแล้ว มาชิมเร็ว!"

ฉีซือซือพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับหมาป่าหิวโซ คว้าช้อนตักข้าวผัดคำโตส่งเข้าปาก

ถงเฮ่อมีสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม "เป็นไงบ้าง? ผมทำตามคลิปของเถ้าแก่เจียงในโต่วอินทุกระเบียดนิ้วเลยนะ"

ฉีซือซือกินไปคำหนึ่งแล้ววางช้อนลง "อร่อยกว่าที่คุณเคยทำเยอะเลย แต่ก็ยังห่างชั้นกับเถ้าแก่เจียงอีกไกล"

ถงเฮ่อไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เลยตักชิมเองบ้าง

"ต่างกันจริงๆ ด้วย เถ้าแก่เจียงแอบกั๊กสูตรลับไว้หรือเปล่าเนี่ย?"

"เถ้าแก่เจียงไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก" ฉีซือซือพูดอย่างหนักแน่น "คนอย่างเขาถ้าไม่บอกก็คือไม่บอกเลย แต่ถ้าบอกก็จะไม่มีทางปิดบังแม้แต่นิดเดียว"

"ก็จริงนะ! เถ้าแก่เจียงเป็นคนดีมาก ว่าแต่ ทำไมเหรอ?"

ฉีซือซือกอดแขนถงเฮ่อแล้วเอาแก้มถูไถใบหน้าเขา "ที่รัก ขอบคุณนะ"

จู่ๆ ถงเฮ่อก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา เขาฝืนยิ้มแล้วถามว่า "คะ... คุณจู่ๆ มาขอบคุณผมทำไมเนี่ย?"

ฉีซือซือกัดริมฝีปากเบาๆ "ฉันรู้นะ ว่าช่วงที่เป็นโรคเบื่ออาหารฉันอารมณ์ร้ายมาก แต่คุณก็ไม่เคยคิดจะทิ้งฉันไปไหน แถมยังคอยหาวิธีมาง้อฉันตลอด พอรู้ว่าฉันชอบกินข้าวผัดของเถ้าแก่เจียง ก็ยอมไปต่อคิวตั้งนานเพื่อซื้อมาให้"

ถงเฮ่อโอบไหล่เธอไว้ "ในเมื่อผมเลือกคุณแล้ว ผมก็ต้องไม่ทอดทิ้งคุณสิ"

"ขอบคุณนะที่รัก!" ฉีซือซือหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ "ฉันรู้สึกว่า ฉันเริ่มไม่ต่อต้านอาหารบางอย่างแล้วล่ะ"

"จริงเหรอ?"

"โรคเบื่ออาหารหายแล้วเหรอ?"

เรื่องนี้ทำเอาถงเฮ่อตื่นเต้นดีใจแทบแย่

เพื่อรักษาโรคเบื่ออาหารของฉีซือซือ ถงเฮ่อต้องเหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจ

ทั้งพาไปโรงพยาบาล ทั้งพาไปพบจิตแพทย์

แต่ก็ไม่ได้ผลเลย!

ตอนนี้ แค่ได้กินข้าวผัดเหล่าเจียงมาสองสามวัน อาการกลับดีขึ้นซะงั้น?

อย่างที่คิดไว้เลย สิ่งเดียวที่จะเยียวยาโรคเบื่ออาหารได้ ก็คืออาหารเลิศรส!

ไม่ๆๆ!

พูดให้ถูกก็คือ อาหารเลิศรสของเถ้าแก่เจียงต่างหาก!

"อืม" ฉีซือซือพยักหน้า "ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะบอกคุณ"

"ฮี่ๆ ที่รักรีบบอกมาเลย!"

"พวกเราก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว คนที่บ้านฉันก็เร่งรัดมา..."

"ผมเข้าใจ! ผมเข้าใจ! ฮ่าๆๆ! วันนี้ ผมคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเลย!"

ถงเฮ่อดีใจจนน้ำตาไหล ความทุกข์ทรมานและความน้อยใจทั้งหมดในช่วงที่ผ่านมา ราวกับมลายหายไปในพริบตานี้

"วันแต่งงาน ฉันอยากเชิญเถ้าแก่เจียงมาร่วมงานด้วย คุณคิดว่าไง?"

"ได้เลยที่รัก ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!!!"

"งั้นฉันอยากกินขนมกุ้ยฮวาเมนูใหม่ของเถ้าแก่เจียงจัง"

"ผมไปซื้อให้! จะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

......

"จะแต่งงานแล้วเหรอครับ? ยินดีด้วยนะครับ!"

"หา? จะให้ผมไปร่วมงานแต่ง? แล้วยังจะให้เป็นพยานรักของพวกคุณอีกเหรอ?"

"เดี๋ยวนะน้องชาย! คุณจะมาตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นไม่ได้นะ!"

เจียงเทียนมองถงเฮ่อที่อยู่หน้าแผงแล้วพูดว่า "สรุปคือ เงินที่พวกคุณมาอุดหนุนผม ผมต้องเอาไปใส่ซองคืนให้หมดเลยใช่ไหมเนี่ย?"

ถงเฮ่อทั้งขำทั้งสงสารตัวเอง "จะให้เถ้าแก่เจียงมาใส่ซองได้ยังไงล่ะครับ แค่คุณให้เกียรติมาร่วมงาน ผมก็พร้อมจ่ายเงินให้แล้ว!"

"ล้อเล่นครับ ล้อเล่น!" เจียงเทียนหัวเราะพลางโบกมือปัด "ถึงเวลาคุณก็เอาการ์ดเชิญมาให้ผมก็พอแล้ว! ถ้าผมว่างไปแน่นอนครับ"

เจียงเทียนก็แค่พูดล้อเล่นไปอย่างนั้นแหละ

การได้รับเชิญให้ไปร่วมงานแต่งงาน ย่อมต้องเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้ว

ดังนั้น เจียงเทียนจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย การได้เป็นสักขีพยานให้ลูกค้าของตัวเอง ถือเป็นเกียรติอย่างหนึ่งเลยทีเดียว

เวลาประมาณตีหนึ่งกว่า เจียงเทียนก็เก็บแผง

ของทุกอย่างขายหมดเกลี้ยง เมนูใหม่อย่างขนมกุ้ยฮวาได้รับคำชมอย่างล้นหลาม

ในคืนฤดูร้อนที่อบอ้าว การได้กินขนมกุ้ยฮวาเย็นเจี๊ยบสักชิ้น มันเป็นอะไรที่ฟินสุดๆ ไปเลยจริงๆ

เจียงเทียนยังได้รับข่าวร้ายจากหลี่ต้าลี่อีกเรื่องหนึ่งด้วย

ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัยพรุ่งนี้จะเริ่มปรับปรุงพื้นที่ใหม่แล้ว ดังนั้น ตั้งแต่บ่ายพรุ่งนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่สามารถไปตั้งแผงที่นั่นได้อีก

ส่วนตอนดึก ยังคงมาตั้งแผงที่หอพักว่างไห่ได้เหมือนเดิม

เจียงเทียนขี่รถสามล้อเครื่องกลับบ้าน ถึงบ้านตอนตีสองกว่าๆ

พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ตั่วตั่วจึงไม่ต้องไปโรงเรียน

พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นหลินหว่านชิงกำลังมาสก์หน้านั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

"ภรรยาจ๋า" เจียงเทียนเรียกเบาๆ "ทำไมยังไม่นอนอีกครับ?"

หลินหว่านชิงเอามือเท้าคาง "ชาวเน็ตคอมเมนต์กันมาเยอะมาก ฉันตอบไม่ทันเลยค่ะ"

เจียงเทียนชะโงกหน้าเข้าไปดู ยอดวิวของวิดีโอพุ่งไปถึงสามแสนกว่าแล้ว ยอดไลก์ก็ก้าวกระโดดจนทะลุหลักหมื่นไปแล้ว!

"ทำไมยอดไลก์ถึงพุ่งปรี๊ดขนาดนี้ล่ะ?" เจียงเทียนถามด้วยความสงสัย ตอนค่ำๆ ยอดวิวแสนกว่า ยอดไลก์ยังเพิ่งจะพันกว่าเอง

ทำไมพอยอดวิวถึงสามแสนกว่า ยอดไลก์ถึงพุ่งไปหมื่นกว่าได้ล่ะ?

หลินหว่านชิงถามกลับ "ถ้าคุณกำลังไถโต่วอิน แล้วเจอคลิปที่ชอบมากๆ แต่ยอดไลก์มีแค่หลักหน่วย คุณจะกดไลก์ไหมคะ?"

เจียงเทียนครุ่นคิด "ก็คงไม่อะ"

"แล้วถ้ามีคลิปหนึ่ง ที่คุณคิดว่าก็พอใช้ได้ แต่ยอดไลก์สูงปรี๊ด คุณจะกดไหมล่ะ?"

เจียงเทียนหัวเราะแห้งๆ "ผมเข้าใจแล้ว มันก็เหมือนกับที่ผมขายข้าวผัดนั่นแหละ ลูกค้าหลายคนอาจจะไม่เคยกินข้าวผัดของผม แต่พอเห็นคนต่อคิวเยอะ ก็เลยมาต่อคิวตาม"

"ประมาณนั้นแหละค่ะ!" หลินหว่านชิงกล่าว "แฟนคลับของคุณกำลังเร่งให้คุณลงคลิปสอนทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงอยู่นะคะ"

เจียงเทียนนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ ในช่องคอมเมนต์มีข้อความจากลูกค้ามากมาย ทุกคนต่างก็เร่งรัดให้เขาทำคลิปสอนหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับสาคูมะม่วงส้มโอ

"พรุ่งนี้ลงคลิปสอนทำสาคูมะม่วงส้มโอให้ทุกคนดูก็แล้วกัน! เมนูนี้ง่ายดี อ้อ พรุ่งนี้ถนนสายอาหารปรับปรุงพื้นที่ ผมไม่ได้ไปตั้งแผง พอดีกับเป็นวันหยุดด้วย จะพาตั่วตั่วไปเที่ยวไหมครับ?"

หลินหว่านชิงเอียงคอครุ่นคิด "กลับไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ดีไหมคะ? คุณไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนแล้วนี่นา เมื่อคืนตั่วตั่วก็เพิ่งจะบ่นคิดถึงคุณปู่คุณย่าอยู่เลย"

"เอาสิครับ!" เจียงเทียนตอบตกลงทันที "งั้นพรุ่งนี้เรากลับบ้านกัน"

เขาไม่ได้เจอพ่อแม่มาพักใหญ่แล้วจริงๆ หลักๆ ก็เพราะตอนทำงานบริษัท มันเคยมีวันหยุดเทศกาลที่ไหนกันล่ะ?

กว่าจะได้หยุดสักวัน ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดจนไม่อยากไปไหน อยากจะนอนเปื่อยอยู่บนเตียงทั้งวัน

เจียงเทียนไปอาบน้ำ พอออกมา หลินหว่านชิงก็ยังคงนั่งตอบคอมเมนต์ชาวเน็ตอยู่

"อย่าเพิ่งดูเลย ขอถามอะไรหน่อยสิ"

ดวงตาคู่สวยของหลินหว่านชิงเต็มไปด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรคะ?"

เจียงเทียนทำหน้าเข้ม "ตอนเย็นที่ชงเก๋ากี้ให้ผม มันหมายความว่ายังไง?"

ใบหน้างดงามของหลินหว่านชิงแดงระเรื่อ "ฉัน... ฉันเห็นคุณเหนื่อยมาหลายวันแล้วนี่คะ ฉันไปถามเพื่อนมา เพื่อนบอกว่าเก๋ากี้ช่วยบำรุงร่างกายน่ะค่ะ"

"อ้อ งั้นเหรอ" เจียงเทียนพูด "งั้นคุณตามผมเข้ามาข้างในหน่อย"

"คุณจะทำอะไรคะ?"

"อยากครับ"

"หา? อยากอะไรคะ?"

"อยากทำไงครับ"

เพียงไม่นาน บรรยากาศก็อบอวลไปด้วยความรัก...