บทที่ 74 พารั๋วรั๋วกลับบ้านเกิด

วันรุ่งขึ้น แต่เช้าตรู่ เจียงเทียนก็ขับรถคันเล็กพาหลินหว่านชิงและตั่วตั่วกลับบ้านเกิด

พ่อแม่อาศัยอยู่ต่างจังหวัด เจียงเทียนเคยคิดอยากให้พวกเขามาอยู่ที่เจียงเฉิง

แต่พวกเขาบอกว่าไม่ชอบ

เจียงเทียนรู้ดีว่า พวกท่านกลัวจะเป็นภาระให้เขา

ระยะทางไม่ได้ไกลมาก ใช้เวลาขับรถประมาณชั่วโมงครึ่ง

พอไปถึงบ้าน ก็เพิ่งจะสิบโมงเช้ากว่าๆ

มองเห็นพ่อแม่ยืนโบกมืออยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้านมาแต่ไกล

"คุณปู่ คุณย่าคะ!"

เจ้าตัวเล็กอย่างตั่วตั่วตื่นเต้นดีใจสุดๆ ถึงกับชะโงกหัวออกไปนอกหน้าต่าง ตะโกนไปทางคุณปู่คุณย่าว่า "คุณปู่คุณย่าคะ~ ตั่วตั่วคิดถึงพวกท่านจังเลย~"

น้ำเสียงออดอ้อนน่ารัก ทำเอาพ่อแม่ของเจียงเทียนฟังแล้วชื่นใจสุดๆ

"โอ๊ย! ตั่วตั่วน้อยของปู่ ปู่คิดถึงหลานแทบแย่"

"ไหนมาให้ย่าดูหน่อยสิ ตั่วตั่วอ้วนขึ้นหรือเปล่าลูก?"

เมื่อจอดรถเรียบร้อย เจียงเทียนและหลินหว่านชิงก็หิ้วกล่องของขวัญมากมายเดินเข้าไปหา

เจียงอันผู้เป็นพ่อทำหน้าขรึม "เอาของมาเยอะแยะขนาดนี้ทำไม? พ่อบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องเอามา?"

เจียงเทียนยิ้มบางๆ "หว่านชิงให้เอามาน่ะครับ เธอบอกว่าไม่ได้มาเยี่ยมพวกท่านตั้งนาน"

"คนกันเองทั้งนั้น จะเกรงใจไปทำไมกัน" ผู้เป็นแม่รับกล่องของขวัญมา "หว่านชิง ตั่วตั่ว รีบเข้าบ้านเร็วลูก"

บริเวณบ้านถูกปัดกวาดจนสะอาดเอี่ยมอ่อง เมื่อแม่รู้ว่าวันนี้ครอบครัวของเจียงเทียนจะมา ก็ตั้งใจไปซื้อของมากมายที่ตัวอำเภอ แถมยังซื้อตุ๊กตาให้ตั่วตั่วด้วย...

ทำเอาตั่วตั่วดีใจจนเนื้อเต้น รีบเข้าไปกอดขาคุณย่า "ขอบคุณค่ะคุณย่า~ คุณย่าจงเจริญ!"

เมื่อเข้ามาในบ้าน แม่กับหลินหว่านชิงก็เข้าครัวไปเตรียมมื้อเที่ยง เจ้าตัวเล็กดึงดันจะตามเข้าไปด้วย บอกว่าจะช่วยคุณย่าทำกับข้าว

ในห้องนั่งเล่น เจียงอันและเจียงเทียนนั่งเผชิญหน้ากัน

"ช่วงนี้การงานเป็นยังไงบ้างล่ะ?" เจียงอันผู้เป็นพ่อนั่งตัวตรง น้ำเสียงจริงจังมาก

พ่อก็เป็นแบบนี้แหละ บนใบหน้ามักจะประดับด้วยความเคร่งขรึมเย็นชาอยู่เสมอ แต่ในแววตากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

พ่อกับแม่ไม่รู้เรื่องที่เจ้านายของเขาหอบเงินหนีไปแล้ว และไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้เขากำลังยึดอาชีพตั้งแผงลอยหาเลี้ยงชีพ

เดิมทีคิดจะบอกความจริง แต่พอคิดดูอีกที ช่างมันดีกว่า

"ก็เรื่อยๆ ครับ! ช่วงนี้ยุ่งมาก โปรเจกต์เยอะเลยครับ"

ไม่ใช่ว่าเจียงเทียนอยากจะปิดบัง แต่เขาไม่อยากให้พ่อแม่ต้องมาคอยเป็นห่วง

สำหรับคนเฒ่าคนแก่ การตั้งแผงลอยไม่ใช่อาชีพที่มั่นคงระยะยาว สู้ทำงานเป็นหลักเป็นแหล่งในบริษัทไม่ได้หรอก

เจียงเทียนคิดว่า รอให้ธุรกิจแผงลอยทางนี้เข้าที่เข้าทางมั่นคงก่อนแล้วค่อยบอกก็ยังไม่สาย

ถึงตอนนั้น ในมือเขาก็หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ พ่อแม่ก็จะได้เบาใจ

"อืม ดีแล้วล่ะ" เจียงอันพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ถ้าเจอเรื่องอะไร ต้องบอกคนที่บ้านนะรู้ไหม"

เจียงเทียนทั้งขำทั้งเอ็นดู "พ่อครับ ผมโตป่านนี้แล้ว อย่างน้อยก็เป็นหัวหน้าครอบครัวแล้วนะครับ"

"โตแค่ไหนเชียว?" เจียงอันเลิกคิ้ว "ต่อให้แกจะโตแค่ไหน แกก็ยังเป็นลูกพ่ออยู่ดีนั่นแหละ"

คำพูดนี้ ฟังยังไงก็รู้สึกเหมือนโดนด่า

แต่มันก็ไม่ผิดไม่ใช่เหรอ?!

"โอเคครับ!" เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "วางใจเถอะครับพ่อ ถ้าผมเจอปัญหาอะไรเข้าจริงๆ ผมต้องบอกพ่อแน่นอน"

ผ่านไปไม่นาน อาหารก็เสร็จเรียบร้อย

อาหารเต็มโต๊ะ ล้วนแต่เป็นของโปรดของเจียงเทียนและหลินหว่านชิงทั้งสิ้น

รสมือแม่ทำกับข้าวอร่อยมากเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่กลับมา สองสามีภรรยาจะต้องกินจนพุงกางกลับไปทุกที

แม้แต่ตั่วตั่ว ก็ยังกินเยอะกว่าปกติมาก

ทว่า พ่อกลับดูเงียบขรึมและพูดน้อยลงกว่าเมื่อก่อนมาก เขาเอาแต่กินกับแกล้มเย็นๆ และนั่งดื่มเหล้าขาวอยู่เงียบๆ คนเดียว ราวกับมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ

หลังอาหาร ทั้งครอบครัวก็นั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกัน

เวลาประมาณบ่ายสองโมง เจียงเทียนก็ขอตัวลากลับ

ตั่วตั่วอาลัยอาวรณ์ ร้องไห้ดึงดันจะอยู่ต่อที่นี่ ต้องโอ๋กันอยู่นานกว่าแกจะยอมสะอื้นไห้ขึ้นรถกลับไป

เจียงอันผู้เป็นพ่อและแม่เดินมาส่งถึงหน้าประตู จนกระทั่งเงารถหายลับไปจากสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่ถึงได้เลือนหายไป

เธอหันขวับไปตีไหล่เจียงอันดังเพียะ "ดูคุณสิ ทำหน้าอมทุกข์ซะขนาดนั้น ลูกจะดูไม่ออกได้ยังไง?"

เจียงอันถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผมก็ไม่อยากทำหน้าแบบนั้นหรอก แต่พอคิดว่าลูกต้องไปตกระกำลำบากอยู่ที่เจียงเฉิง ผมก็ปวดใจนี่นา! แล้วเงินน่ะ คุณแอบใส่ไว้ให้ลูกหรือยัง?"

"อืม ใส่ไว้แล้วล่ะ" หลิวฮุ่ยหลานผู้เป็นแม่ตอบ "ก่อนขึ้นรถ ฉันแอบยัดไว้ในเสื้อของตั่วตั่ว พวกเขาไม่รู้หรอก รอให้ถึงเจียงเฉิงก่อนแล้วฉันค่อยส่งข้อความบอกหว่านชิง ว่าแต่ เสี่ยวเทียน... ตกงานจริงๆ เหรอ?"

เจียงอันจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ท่ามกลางควันสีเทาที่ลอยคลุ้ง แววตาของเขาลึกล้ำ "ตกงานจริงๆ นั่นแหละ ผมดูออกว่าแกกำลังฝืนยิ้มอยู่ อีกอย่าง เมื่อก่อนเวลาแกกลับมาบ้านตอนวันหยุด อย่างน้อยก็ต้องอยู่จนกินมื้อเย็นเสร็จแล้วถึงจะกลับ แต่วันนี้ แค่มากินมื้อเที่ยงเสร็จก็กลับแล้ว ตอนนี้แกคงกำลังตั้งแผงลอยอยู่แน่ๆ"

เมื่อคืนสองวันก่อน

เจียงอันนอนไถโมเมนต์วีแชทอยู่บนเตียง

ปกติเขาแทบจะไม่ค่อยดูอะไรพวกนี้เลย

แต่บังเอิญวันนั้นเบื่อๆ ก็เลยกดเข้าไปดู

ผลคือดันไปเห็นโพสต์แจ้งว่าเจียงเทียนกำลังออกร้านตั้งแผง

เจียงอันนึกสงสัย ออกร้าน? ออกร้านอะไร?

ดังนั้นเขาจึงกดเข้าไปดูไทม์ไลน์ของเจียงเทียน แล้วก็เห็นรูปถ่ายของรถสามล้อเครื่อง

[ข้าวผัดเหล่าเจียง]!

โลกทั้งใบของเจียงอันแทบจะถล่มลงมา ลูกชายของตัวเอง ต้องไปตั้งแผงลอยขายของแล้วเหรอ!

เขาไม่ได้ดูถูกอาชีพพ่อค้าแผงลอย แต่เขาเป็นห่วงสถานการณ์ของลูกชายต่างหาก

ค่าครองชีพในเมืองเจียงเฉิงไม่ใช่น้อยๆ เลย แถมเจียงเทียนยังมีภาระต้องผ่อนทั้งบ้านทั้งรถ และยังต้องแบกรับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของทั้งครอบครัวอีก

เดิมทีเจียงอันคิดว่า อีกสักสองวันจะขึ้นไปเจียงเฉิงเพื่อสืบดูสถานการณ์สักหน่อย แต่พอดีวันนี้เจียงเทียนกลับมา

ตอนดื่มชากันช่วงเที่ยง เขาพยายามถามเลียบๆ เคียงๆ ดู แต่เจียงเทียนก็คอยบ่ายเบี่ยงหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องงานที่บริษัทตลอด

ไม่มีใครรู้ใจลูกเท่าคนเป็นพ่อ เจียงอันจึงเข้าใจได้ในทันทีว่า ลูกชายตกงานแล้ว และตอนนี้ผันตัวไปตั้งแผงลอยแล้ว

ดังนั้น เขาถึงได้ให้ภรรยาแอบยัดเงินใส่เสื้อตั่วตั่ว หวังว่าจะช่วยแบ่งเบาภาระของเจียงเทียนได้บ้าง

ถ้าให้กันตรงๆ ก็กลัวจะไปทำร้ายความภาคภูมิใจของลูก และด้วยนิสัยของเจียงเทียน แกก็คงไม่ยอมรับเงินก้อนนี้แน่

เงินไม่เยอะ มีแค่ห้าหมื่นห้าพันหยวน

แต่นี่ก็คือเงินเก็บก้อนสุดท้ายของเจียงอันแล้ว เขาหวังเพียงแค่ให้ลูกได้ใช้ชีวิตในเจียงเฉิงได้สบายขึ้นอีกนิดก็พอ

เงินก้อนนี้ มากพอที่จะช่วยประคองเจียงเทียนไปได้อีกหลายเดือน เพื่อให้ลูกได้หางานที่มั่นคงทำ

ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีป้าคนหนึ่งมาเคาะประตู "พี่รอง อยู่บ้านไหมจ๊ะ?"

หลิวฮุ่ยหลานลุกขึ้นยืน มองออกไปข้างนอก แล้วถามด้วยความแปลกใจ "เสี่ยวหมิ่น เธอมาได้ยังไงเนี่ย?"

คนที่มาคือเพื่อนบ้านบ้านตรงข้าม ชื่อหลี่หมิ่น แต่ทั้งสองครอบครัวไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่นัก

สังคมในหมู่บ้าน เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

สาเหตุหลักเป็นเพราะลูกของทั้งสองบ้านอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ตั้งแต่เล็กจนโตก็มักจะถูกเอามาเปรียบเทียบแข่งขันกันโดยไม่มีเหตุผลเสมอ

ทว่า สองสามีภรรยาตระกูลเจียงไม่เคยคิดอยากจะเอาไปเปรียบเทียบเลย เพราะทั้งคู่เป็นคนง่ายๆ สบายๆ คิดว่ามันไม่มีอะไรให้ต้องเอาไปเปรียบเทียบกัน การใช้ชีวิตของครอบครัวตัวเองให้ดีต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

แต่หลี่หมิ่นไม่ได้คิดแบบนั้น เธอมักจะคิดเสมอว่าเสี่ยวฮ่าวลูกชายของเธอจะต้องเหนือกว่าเจียงเทียน

พอรู้ว่าเจียงเทียนซื้อรถ เธอก็กัดฟันซื้อให้ลูกชายบ้าง แถมยังต้องซื้อคันที่ดูดีกว่าของเจียงเทียนด้วย

พอรู้ว่าเจียงเทียนซื้อบ้าน เธอก็ซื้อด้วย! แถมยังต้องหลังใหญ่กว่าของเจียงเทียน!

สิ่งนี้ส่งผลให้สองสามีภรรยาตระกูลหลี่ที่อายุอานามก็ปาเข้าไปขนาดนี้แล้ว ยังต้องออกไปทำงานงกๆ เพื่อหาเงินมาช่วยลูกชายผ่อนทั้งบ้านทั้งรถ

ไม่มีธุระไม่มาเยือน หลิวฮุ่ยหลานสงสัยมากว่า หลี่หมิ่นมาหาถึงที่ทำไมกัน?

แถมในมือเธอยังหิ้วของขวัญมาด้วย

เจียงอันก็แปลกใจเช่นกัน เขาขยี้บุหรี่ดับ "เธอมาทำไม? แถมยังหิ้วของขวัญมาอีก"

หลี่หมิ่นเดินยิ้มร่าเข้ามาในบ้าน พอเข้ามาถึง เธอก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เป็นอันดับแรก ก่อนจะถามว่า "เสี่ยวเทียนล่ะ? กลับไปแล้วเหรอ?"

หลิวฮุ่ยหลานขมวดคิ้ว "เธอมาหาเสี่ยวเทียนเหรอ?"

หลี่หมิ่นพูดด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "คืออย่างนี้นะจ๊ะ เสี่ยวเทียนไปตั้งแผงลอยที่เจียงเฉิงไม่ใช่เหรอ? เสี่ยวฮ่าวบ้านฉันก็อยู่ที่นั่นพอดี ฉันก็เลยคิดว่า พอจะให้เสี่ยวเทียนช่วยดูแลแล้วพาน้องไปทำงานด้วยได้ไหม..."