บทที่ 75 ถนนสายอาหารปิดปรับปรุง

"เสี่ยวเทียนก็ไปตั้งแผงอยู่ที่เจียงเฉิงไม่ใช่เหรอ? เสี่ยวฮ่าวบ้านฉันก็อยู่ที่นั่นพอดี ฉันก็เลยคิดว่า พอจะให้เสี่ยวเทียนช่วยดูแลแล้วพาน้องไปทำงานด้วยได้ไหม..."

หลี่หมิ่นพูดด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะธุรกิจของเจียงเทียนกำลังไปได้สวย

เธอคงไม่กล้าบากหน้ามาขอร้องหรอก

ก็แหม ความสัมพันธ์ของสองบ้านก็ไม่ค่อยจะลงรอยกัน แถมบ้านเธอก็มักจะทำตัวข่มบ้านเขามาตลอด

แต่ตอนนี้ กลับต้องมาขอร้องให้เขาช่วย

แค่คิดตัวเองก็ยังละอายใจเลย!

แต่ลูกชายเธอบอกว่า ถ้าได้เรียนรู้สูตรข้าวผัดของเจียงเทียน ต่อไปเธอกับสามีก็ไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องผ่อนบ้านผ่อนรถอีกต่อไป

หลี่หมิ่นจึงทำได้เพียงแบกหน้าหนาๆ มาขอร้อง

"เธอรู้ได้ยังไงว่าเสี่ยวเทียนตั้งแผงลอย?"

ใบหน้าของเจียงอันเปลี่ยนเป็นถมึงทึงทันที

การตั้งแผงลอยไม่ใช่สัมมาอาชีพที่เป็นหลักเป็นแหล่ง

ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องรู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้านได้ล่ะ?

ทว่า หลี่หมิ่นกลับเข้าใจผิดคิดว่าเจียงอันอยากจะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

ก็แน่ล่ะสิ เจียงเทียนหาเงินได้วันละตั้งหลายพัน

"เสี่ยวฮ่าวเห็นในโต่วอินน่ะจ้ะ" หลี่หมิ่นยิ้มเจื่อน "พี่รอง พวกพี่สองคนนี่โชคดีจริงๆ เลยนะ! ลูกชายก็เก่ง ลูกสะใภ้ก็แสนดี เฮ้อ ไม่เหมือนคู่ของฉันเลย"

สีหน้าของเจียงอันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

นี่ตั้งใจมาเยาะเย้ยกันถึงหน้าบ้านเลยใช่ไหม?

มันจะเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

เมื่อก่อนอย่างน้อยก็แค่แอบนินทาลับหลัง แต่นี่กลับมาพูดกระแทกหน้ากันตรงๆ เลยงั้นเหรอ?

พูดจาเสียดสีประชดประชันแบบนี้

หมายความว่ายังไง?

อยากจะแตกหักกันเลยหรือไง?

แล้วทำไมเสี่ยวเทียนไปตั้งแผงลอยถึงต้องลงโต่วอินด้วยนะ?

เจียงอันไม่รอช้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันที "ก็แหงล่ะ ลูกชายของเจียงอันก็ต้องเก่งอยู่แล้ว การที่เขาได้แต่งงานกับลูกสะใภ้ที่ดีขนาดนี้ ก็ถือเป็นบุญของตระกูลเจียงของเราแล้วล่ะ ส่วนพวกเธอสองคนก็เก่งไม่เบาเหมือนกันนะ อายุอานามก็ปูนนี้แล้วยังอุตส่าห์ไปรับจ้างทำงานก่อสร้างอีก"

ก็แค่วิชาพูดจาเสียดสีประชดประชันไม่ใช่เหรอ?

ใครจะทำไม่เป็นบ้างล่ะ?

หลี่หมิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอกำลังชมเขาอยู่แท้ๆ

ทำไมเขาถึงด่ากลับมาแบบอ้อมๆ ได้ล่ะเนี่ย?

การที่สองสามีภรรยาอย่างพวกเธอต้องไปรับจ้างทำงานก่อสร้างเพื่อหาเงินมาช่วยลูกผ่อนบ้านผ่อนรถ

คนในหมู่บ้านหลายคนก็เอาไปนินทา ว่าพวกเธอหน้าใหญ่ใจโตยอมทนลำบากเพื่อรักษาหน้า

แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องจะขอร้องเจียงอันคนนี้ เธอคงไม่ยอมก้มหัวให้หรอก

"พี่รอง พี่ก็อย่ามัวแต่เยาะเย้ยฉันเลย" หลี่หมิ่นพูดอย่างจนใจ "ค่าผ่อนบ้านผ่อนรถของเสี่ยวฮ่าวเดือนนึงต้องจ่ายตั้ง 10,000 หยวน แต่เงินเดือนลูกได้แค่สี่พันกว่าหยวนเอง ถ้าเราสองคนไม่ช่วย ลูกจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายล่ะจ๊ะ?"

ในที่สุดหลี่หมิ่นก็เข้าใจความหมายของสำนวนที่ว่า "หาเรื่องใส่ตัว" แล้ว

สมควรโดนจริงๆ!

ทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต การมีทั้งบ้านทั้งรถเอาไปพูดอวดใครมันก็ฟังดูดีแหละ แต่รถก็ไม่กล้าเติมน้ำมัน ส่วนบ้านก็ปล่อยทิ้งร้างไว้ไม่มีเงินตกแต่ง

ภายนอกดูหรูหรา แต่ความจริงแล้วลำบากแค่ไหน มีแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

เจียงอันขมวดคิ้ว "แล้วเธอไปขอให้เสี่ยวเทียนช่วยมันจะมีประโยชน์อะไร? เขาจะช่วยอะไรได้ล่ะ?"

หลี่หมิ่นรีบตอบทันที "ธุรกิจของเสี่ยวเทียนดีขนาดนั้น มันต้องมีเคล็ดลับอะไรสักอย่างแน่นอนจ้ะ!"

เคล็ดลับงั้นเหรอ?

เคล็ดลับแบบนั้นมันใช่เรื่องที่จะเอามาบอกกันง่ายๆ หรือไง?

เดี๋ยวนะ......

จู่ๆ เจียงอันก็จับใจความสำคัญบางอย่างได้

ธุรกิจดีเหรอ?

"ที่เธอบอกว่าธุรกิจดีนี่คือดียังไง?" เจียงอันถาม

"โอย พี่รองของฉัน พี่ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหรอกน่า" หลี่หมิ่นหัวเราะร่วน "เสี่ยวเทียนจะไม่บอกพี่ได้ยังไง? แกน่ะดังใหญ่แล้วที่เจียงเฉิง ลูกชายฉันบอกว่า วันนึงแกหาเงินได้ตั้งหลายพันหยวนเลยนะ! แถมก่อนหน้านี้แกยังไปตั้งแผงอยู่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจอีกต่างหาก พี่คิดดูสิว่ารสชาติต้องดีขนาดไหนถึงจะไปตั้งตรงนั้นได้?"

"อะไรนะ?" เจียงอันและหลิวฮุ่ยหลานเบิกตากว้างพร้อมกัน "หาเงินได้วันละหลายพันหยวน? แถมยังไปตั้งแผงหน้าประตูสำนักงานเทศกิจอีก?"

ฟังยังไง ก็รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทั้งสองคน หลี่หมิ่นก็แปลกใจ "นี่พวกพี่ไม่รู้จริงๆ เหรอจ๊ะ?"

เจียงอันและหลิวฮุ่ยหลานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่หมิ่นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโต่วอิน เธอเซฟวิดีโอที่เจียงเทียนตั้งแผงไว้หลายคลิปเลยทีเดียว

เธอกดเปิดให้ทั้งสองคนดูทีละคลิป พลางอธิบายว่า "พี่ดูสิ ข้างหลังเสี่ยวเทียนนั่นใช่สำนักงานเทศกิจไหมล่ะ? แถมยังมีตำรวจมาช่วยจัดระเบียบให้โดยเฉพาะเลยนะ"

"แล้วพี่ดูสิ คนต่อคิวยาวจนมองไม่เห็นหางแถวเลย แบบนี้จะหาเงินได้วันละสองสามพันหยวน ก็ไม่ใช่เรื่องพูดเกินจริงเลยใช่ไหมล่ะ?"

"พี่รอง พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งหลายปี พี่ยังไงก็ต้องช่วยเสี่ยวฮ่าวหน่อยนะจ๊ะ? ไอ้โหวก็เป็นเพื่อนรักพี่ด้วย"

ไอ้โหว ก็คือสามีของหลี่หมิ่นนั่นเอง

สมัยหนุ่มๆ เจียงอันกับไอ้โหวเป็นเพื่อนรักกันจริงๆ

และการเขม่นเปรียบเทียบกันของสองครอบครัว ก็เริ่มต้นมาจากตอนนั้นแหละ

ไอ้โหวเป็นคนขี้อิจฉา ทำอะไรก็อยากจะเหนือกว่าเจียงอันไปซะทุกเรื่อง

โดยเฉพาะหลังจากที่ทั้งคู่มีลูกแล้ว ไอ้โหวก็ยิ่งอยากให้เสี่ยวฮ่าวได้ดิบได้ดีกว่าเจียงเทียน

เจียงอันมองดูภาพเจียงเทียนที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ในโทรศัพท์ ในที่สุดเขาก็รู้ความจริงแล้วว่า ลูกชายที่ไปตั้งแผงลอยมีลูกค้ามากมายขนาดไหน

แถมรายได้แต่ละเดือนก็ดีกว่าการทำงานบริษัทเป็นไหนๆ!

"เดี๋ยวฉันจะลองคุยกับเสี่ยวเทียนให้ก็แล้วกัน"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงอันก็ตอบตกลง

"โอเคจ้ะ! ถ้างั้นก็รบกวนพี่รองด้วยนะจ๊ะ ฉันขอตัวกลับก่อน พี่ต้องช่วยเสี่ยวฮ่าวให้ได้นะจ๊ะ"

เมื่อเห็นเจียงอันรับปาก หลี่หมิ่นก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ

หลิวฮุ่ยหลานถามขึ้น "เสี่ยวเทียนตั้งแผงลอยหาเงินได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? ลูกฉันนี่เก่งจริงๆ! ทำอะไรก็รุ่งไปหมด! ว่าแต่ตาเฒ่า คุณคิดจะทำยังไง? จะให้เสี่ยวเทียนไปช่วยเสี่ยวฮ่าวจริงๆ เหรอ?"

"ช่วยบ้าอะไรล่ะ!" เจียงอันสบถอย่างหัวเสีย "ตอนที่เสี่ยวเทียนลำบาก ไม่เห็นมันจะโผล่หัวมาช่วยสักนิด! ทีพอลูกชายมันลำบาก ดันคิดจะมาสร้างความเดือดร้อนให้เสี่ยวเทียนซะงั้น? คุณรีบโทรหาเสี่ยวเทียนเดี๋ยวนี้เลย"

"โทรไปทำไม? ไหนคุณบอกว่าจะไม่ช่วยไง?"

"ใครบอกว่าจะช่วยล่ะ!! ผมจะทวงเงินห้าหมื่นกว่าหยวนนั่นคืน!! ไอ้ลูกบ้า!! กล้าหลอกเอาเงินก้นหีบของผมไปได้!!!"

......

เมืองเจียงเฉิง หมู่บ้านหมิงเฉิงหยาเยวี่ยน

เมื่อตั่วตั่วล้วงเงินปึกใหญ่กว่าห้าหมื่นหยวนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก็ทำเอาเจียงเทียนและหลินหว่านชิงตกใจแทบสิ้นสติ

"สามีคะ ทำไมคุณพ่อถึงให้เงินมาเยอะขนาดนี้ล่ะคะ?"

เจียงเทียนรู้สึกตื้นตันใจมาก

"ในเมื่อเป็นเงินที่คุณพ่อให้มา ก็รับไว้เถอะครับ ถ้าไม่รับ ท่านอาจจะเสียใจมากกว่า"

เจียงเทียนไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านเกิด พอกลับถึงบ้าน เขาก็เล่นเกมเป็นเพื่อนเจ้าตัวเล็กอย่างตั่วตั่วอยู่พักหนึ่ง

แต่เธอกลับดูใจลอย ทำปากยื่น น้ำตาคลอเบ้า

เรื่องแบบนี้สองสามีภรรยาชินเสียแล้ว เพราะทุกครั้งที่กลับมาจากบ้านเกิด เธอก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ

เมื่อเปิดวีแชทขึ้นมา ก็เห็นข้อความจากลูกค้าที่ถนนสายอาหารส่งเข้ามามากมาย

"เถ้าแก่เจียง ฉันได้ยินมาว่าถนนสายอาหารจะปิดปรับปรุง แล้วคุณยังจะมาตั้งแผงไหมคะ?"

"อยากกินข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของคุณจังเลย! มาตั้งแผงเถอะนะ!"

"เถ้าแก่เจียง ถ้าคุณได้ที่ตั้งแผงใหม่เมื่อไหร่ รบกวนแจ้งให้พวกเราทราบด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ!"

"เถ้าแก่เจียง ผมมีไอเดียบรรเจิดมาก คุณมารับเหมาโรงอาหารที่มหาลัยพวกเราเลยดีไหมครับ?"

เจียงเทียนมุมปากกระตุก

รับเหมาโรงอาหารเหรอ?

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินลงทุนหรอกนะ

เขาต้องมีเส้นสายด้วยสิ!

ไม่อย่างนั้น กับข้าวโรงอาหารที่รสชาติห่วยแตกขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ถูกไล่ออกไปล่ะ?

เจียงเทียนทยอยตอบข้อความทีละคน จากนั้นก็ลองถามหลี่ต้าลี่ดู ว่าแถวๆ นั้นมีจุดตั้งแผงที่อื่นอีกไหม

หลี่ต้าลี่บอกว่า ห่างจากถนนสายอาหารไปประมาณห้ากิโลเมตร มีหมู่บ้านเก่าชื่อ ซิงฝูฮวาหยวน หน้าหมู่บ้านมีถนนเส้นหนึ่งที่มีแต่แผงลอย

เจียงเทียนลองค้นหาดู ก็เข้าใจได้ทันที

สถานที่นั้นแม้จะเป็นหมู่บ้านเก่า แต่บริเวณรอบๆ เต็มไปด้วยโรงงานอุตสาหกรรม

พนักงานโรงงานจำนวนมาก พอเลิกงานก็ชอบมาหาของกินง่ายๆ แถวนี้

"โอเคครับ ขอบคุณมากครับพี่หลี่ พรุ่งนี้ไปตั้งแผงด้วยกันไหมครับ?" เจียงเทียนถาม

"ไปสิไอ้น้อง! พรุ่งนี้ไปด้วยกันเลย พี่ยังไม่เคยไปตั้งแผงตรงนั้นเหมือนกัน แล้วคืนนี้นายจะออกร้านไหม?"

"ออกครับ"

"งั้นเจอกันคืนนี้"

ถึงแม้จะมีสถานที่ตั้งแผงชั่วคราวแล้ว แต่เจียงเทียนก็ไม่ได้รู้สึกดีใจสักเท่าไหร่

ระยะทางตั้งห้ากิโลเมตร

ลูกค้าประจำที่ถนนสายอาหารล้วนแต่เป็นนักศึกษา แล้วพวกเขาจะเดินทางไปยังไง?

นั่งรถบัส? ปั่นจักรยาน?

ภาพเหตุการณ์นั้น......

แค่คิดก็วุ่นวายแล้ว......