บทที่ 76 งั้นคุณก็อย่ามากินเลย ข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนี้รสชาติห่วยแตกสุดๆ!

ช่วงเย็น เจียงเทียนไม่ได้รีบร้อนไปตั้งแผงที่หอพักว่างไห่

หลายวันมานี้เขาตั้งแผงจนยุ่งมาก ไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนหลินหว่านชิงและตั่วตั่วเลย

อุตส่าห์ได้พักครึ่งวัน เจียงเทียนย่อมต้องใช้เวลาอยู่เป็นเพื่อนพวกเธอให้เต็มที่

หลังมื้อค่ำ อารมณ์ของตั่วตั่วก็ดีขึ้นมาก เธอกอดแขนเจียงเทียนพลางทำหน้าน่าสงสาร "ปะป๊า~ ตั่วตั่วอยากกินไอศกรีมจังเลยค่ะ"

เจียงเทียนเหลือบมองหลินหว่านชิงที่อยู่ในครัวอย่างกระอักกระอ่วนใจ

ยัยหนูเอ๊ย

หนูพูดเบาๆ หน่อยสิลูก!

เดี๋ยวตอนปะป๊าพาไปเดินเล่น ยังพอจะแอบซื้อให้กินได้

แต่ถ้าให้หม่าม้าได้ยินเข้า เธอจะยอมให้ซื้อเหรอ?

และก็เป็นอย่างที่คิด หลินหว่านชิงหันขวับมาทันที พร้อมกับพูดเสียงดุ "ไม่ได้! อาทิตย์นี้หนูกินไปกี่ครั้งแล้ว?"

"หม่าม้า~" ตั่วตั่วเสียงออดอ้อน "แต่หนูอยากกินจริงๆ นี่นา~ ให้ตั่วตั่วกินเถอะนะคะ~ เดี๋ยวตั่วตั่วช่วยหม่าม้าล้างจานดีไหมคะ?"

"เอาล่ะๆ!"

เจียงเทียนทนดูไม่ได้อีกต่อไป "ให้ตั่วตั่วกินอีกสักครั้งเถอะ"

"ฮี่ๆ" ตั่วตั่วฉีกยิ้มกว้างทันที "ปะป๊าใจดีที่สุดเลย~"

หลินหว่านชิงเบ้ปาก "สรุปคุณก็เลยกลายเป็นคนดีไปเลยสิ"

"ที่ไหนกันล่ะ!" เจียงเทียนรีบโบกมือปัด "เดี๋ยวอีกสองสามวัน ผมเลี้ยงหม้อไฟคุณเลยนะ"

"แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย!"

ครอบครัวเดินออกไป เจียงเทียนเดินอยู่ฝั่งซ้าย หลินหว่านชิงเดินฝั่งขวา ส่วนตั่วตั่วเดินตรงกลางจับมือทั้งสองคนไว้

สายลมพัดโชยเบาๆ ใบไม้ส่งเสียงส่ายไหว นำพาความเย็นยามค่ำคืนมาให้ แสงไฟริมถนนสีเหลืองนวลทอดเงาของทั้งสามคนให้ยาวออกไป

ตั่วตั่วกินไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีไปพลาง เล่าเรื่องตลกๆ ในโรงเรียนอนุบาลอย่างออกรสไปพลาง ทำให้เจียงเทียนและหลินหว่านชิงหัวเราะร่วนเป็นระยะๆ

เวลาสามทุ่มตรง เจียงเทียนก็ยังคงต้องไปตั้งแผงที่หอพักว่างไห่

ก่อนออกเดินทาง เจียงเทียนจงใจเปิดดูหน้าต่างของระบบ

เมื่อวานเขาทำขนมกุ้ยฮวาไปประมาณ 200 กว่าชุด

แต่ที่ถูกนับเข้าระบบกลับมีแค่ 105 ชุดเท่านั้น

นี่แสดงให้เห็นว่า จะต้องเป็นขนมที่ลูกค้าจ่ายเงินซื้อเท่านั้นถึงจะถูกนำไปคำนวณในระบบ

ก่อนจะไป เจียงเทียนได้แท็กทุกคนในกลุ่มนักชิม: [มาตั้งแผงที่หอพักว่างไห่แล้วนะครับ]

เมื่อไปถึงหอพักว่างไห่ ก็มีผู้คนมารออยู่อย่างหนาแน่นแล้ว

"เถ้าแก่เจียงมาแล้ว! ผมจะกินขนมกุ้ยฮวา!"

"ฉันก็จะกินเหมือนกัน รสชาติมันสุดยอดมาก หอมหวานนุ่มหนึบ ไม่เลี่ยนเลยสักนิด เย็นๆ สดชื่นมาก"

"ผมจะกินข้าวผัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง! ผมลองทำตามที่บ้านตั้งหลายรอบ รสชาติสู้ที่เถ้าแก่เจียงทำไม่ได้แม้แต่เศษหนึ่งส่วนสิบเลย"

"เถ้าแก่เจียง ผมกดติดตามโต่วอินของคุณแล้วนะ ผมลองทำข้าวผัดตามวิธีของคุณ ภรรยาชมผมใหญ่เลย!"

"ฉันก็ไถเจอเหมือนกัน! ฉันให้แม่ลองทำให้กิน อร่อยมากเลย!!"

หลี่ต้าลี่กระโดดเหยงๆ โบกมือเรียกเจียงเทียนอย่างแรง เจียงเทียนจึงจอดรถไว้ข้างๆ เขา

ลูกค้าทุกคนต่างรู้มารยาทกันดี เพียงไม่นานก็เกิดเป็นแถวยาวเหยียด...

......

ตู้เวยเป็นบล็อกเกอร์รีวิวร้านอาหารในเมืองเจียงเฉิง มีผู้ติดตามในโต่วอินหลักแสน

อย่าได้ดูถูกยอดผู้ติดตามเท่านี้นะ

ในฐานะบล็อกเกอร์สายรีวิวอาหารท้องถิ่น ยอดผู้ติดตามระดับนี้ถือว่าสูงมากแล้ว

ความสุขที่สุดในชีวิตประจำวันของตู้เวย ก็คือการพากลุ่มแฟนคลับไปตระเวนกินตระเวนเที่ยว

ขณะที่นั่งอยู่ในรถเบนซ์คันหรู ตู้เวยเช็กความเรียบร้อยของหน้าตาจนแน่ใจว่าพร้อม แล้วจึงเริ่มการไลฟ์สด

เพียงไม่นาน ก็มีผู้คนแห่กันเข้ามาในไลฟ์สด

"ในที่สุดเวยเวยก็ไลฟ์สดแล้ว ไม่เห็นหน้าตั้งหลายวันแน่ะ"

"ช่วงนี้เวยเวยหายไปไหนมาเนี่ย? คลิปก็ไม่อัป ไลฟ์ก็ไม่เปิด"

"ยังคงสวยกินใจเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย!"

"นี่จะไปไหนเหรอเวยเวย? ดึกป่านนี้แล้ว จะไปรีวิวร้านอาหารเหรอ?"

เมื่อยอดคนดูพุ่งขึ้นถึง 500 คน ตู้เวยจึงยิ้มแล้วเอ่ยทักทาย "สวัสดีค่ะทุกคน ช่วงนี้ฉันหนีไปเที่ยวต่างประเทศมา เพิ่งจะกลับมาเลยค่ะ พอดีขับรถผ่านที่ที่ฉันเคยอยู่ ก็เลยคิดว่าจะไลฟ์สดให้ทุกคนดูบรรยากาศกันสักหน่อย"

"ข้างหน้าก็คือหอพักว่างไห่แล้วค่ะ ที่นี่มีความทรงจำของฉันอยู่มากมายเลยนะ ฉันเคยพักอยู่ที่นี่ตั้งสามปีแน่ะ!"

"เมื่อก่อนนะ แผงลอยข้างล่างเนี่ยฉันกินทุกวันเลย! ฉันจำได้ว่าร้านที่ขายดีที่สุดน่าจะเป็น 'เจียนปิ่งกั่วจือเจ๊ซ่ง' คุณป้าใจดีมาก แถมเจียนปิ่งกั่วจือก็อร่อยสุดๆ! ฉันแทบจะไปกินทุกคืนหลังเลิกงานเลยล่ะ!"

"แล้วก็มีร้านโช่วโต้วฝู่อีกร้านนึงที่อร่อยเด็ด! อ้อๆๆ! มี 'ข้าวผัดพี่ซง' อีกร้านนึง ก็อร่อยเหมือนกัน!"

"เดี๋ยวเราไปประเดิมด้วยเจียนปิ่งกั่วจือเจ๊ซ่งกันก่อนเลยนะคะ! แต่ร้านป้าเขาขายดีมาก น่าจะต้องต่อคิวกันหน่อย ทุกคนใจเย็นๆ นะคะ! รอฉันชิมก่อนว่ารสชาติยังเหมือนเดิมหรือเปล่า"

ตู้เวยคุยเล่นกับคนในช่องแชตไปพลาง ไม่นานรถก็มาจอดอยู่ริมถนนหน้าหอพักว่างไห่

ตู้เวยสลับกล้องหลัง แพนกล้องไปยังกลุ่มคนที่พลุกพล่านอยู่ใต้หอพัก "โอ้โห ไม่ได้กลับมานาน ทำไมตอนกลางคืนคนเยอะขนาดนี้เนี่ย? ปกติเวลานี้คนน่าจะน้อยสิ"

"ช่างเถอะ! ไปซื้อเจียนปิ่งกั่วจือมากินให้หายอยากก่อนดีกว่า!"

ตู้เวยลงจากรถ แล้วก็หาร้าน 'เจียนปิ่งกั่วจือเจ๊ซ่ง' เจออย่างรวดเร็ว

แต่ทว่า เธอกลับยืนงง

หลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเถ้าแก่ของร้านยังคงเป็นคุณป้าคนเดิม

เธอก็เริ่มสงสัยในชีวิตขึ้นมา

"สตรีมเมอร์ สตรีมเมอร์ ทำไมเงียบไปล่ะครับ? ไม่อยากกินเจียนปิ่งกั่วจือแล้วเหรอ?"

"ไหนบอกว่าต้องต่อคิวไง? ทำไมไม่มีคนเลยล่ะ คุณป้าแกเอาแต่นั่งไถโต่วอิน เหมือนคนหมดอาลัยตายอยากเลย"

"อร่อยจริงเหรอ? ถ้าอร่อยทำไมถึงไม่มีคนต่อคิวล่ะ?"

"เวยเวยน่าจะไม่ได้เข้าโต่วอินมาหลายวันแล้วมั้ง? ตอนนี้ร้านที่ดังที่สุดของหอพักว่างไห่คือข้าวผัดเหล่าเจียงต่างหาก ข้าวผัดร้านเขานี่สุดยอดไปเลย"

ตู้เวยไม่ได้ดูช่องแชต เธอเพียงแค่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วพูดว่า "ไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะเนี่ย... งั้นเราไปดูร้านข้าวผัดพี่ซงกันดีกว่า ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนแถวนี้มีร้านขายข้าวผัดอยู่สองร้าน ร้านนึงคือข้าวผัดพี่ซง อีกร้านคือข้าวผัดเหล่าเหมา"

ตู้เวยถือโทรศัพท์เดินวนไปรอบๆ แต่ก็ยังไม่เห็นสองร้านที่ว่า

"สรุปข้าวผัดไปไหนแล้วคะเนี่ย? อย่าบอกนะว่าเจ๊งไปแล้ว?"

"พี่ซง พี่เหมาอะไรกัน เทียบข้าวผัดเหล่าเจียงของเถ้าแก่เจียงของพวกเราไม่ได้หรอก!"

"ในช่องแชตเอาแต่พิมพ์ชื่อข้าวผัดเหล่าเจียงกันเต็มไปหมด ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อเลย?"

"ใช่ๆ ฉันก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน เถ้าแก่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงนี่จงใจจ้างหน้าม้ามาปั่นกระแสหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไอ้บ้าเอ๊ย เถ้าแก่เจียงยังต้องจ้างหน้าม้ามาปั่นกระแสอีกเหรอ? แกแทบจะอยากให้คนต่อคิวน้อยลงด้วยซ้ำ!"

ตู้เวยกวาดสายตามองไปรอบๆ มีแผงลอยอยู่มากมาย หลายร้านเป็นเถ้าแก่หน้าเดิมที่เธอคุ้นเคย

แต่ที่เหมือนกันหมดคือ แทบจะไม่มีลูกค้าแวะซื้อเลย

ในที่สุดตู้เวยก็สังเกตเห็นข้อความในช่องแชต เธอเลิกคิ้วขึ้น "ข้าวผัดเหล่าเจียง? ฉันก็ไม่เห็นเหมือนกันนะ"

"โธ่ เวยเวยของฉัน คุณเดินผ่านไปตั้งสองสามรอบแล้วไม่เห็นจริงๆ เหรอ?"

"โทษเวยเวยไม่ได้หรอก คนบังมิดขนาดนั้น ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงมองไม่เห็นจริงๆ แหละ"

"เวยเวย คุณเดินไปตรงที่คนมุงกันเยอะๆ สิ ตรงนั้นแหละคือร้านข้าวผัดเหล่าเจียง รสชาติมันไร้เทียมทานจริงๆ นะ!"

"ข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเถ้าแก่เจียงนี่ไม่มีที่ติเลยจริงๆ ฉันล่ะอยากจะกินสักวันละสิบมื้อไปเลย"

ตู้เวยมองไปตามทิศทางที่คอมเมนต์บอก ตรงนั้นมีคนรุมล้อมอยู่เยอะมากจริงๆ

ตอนแรกเธอไม่ได้สังเกตเลยจริงๆ

ก็แหม เธอตัวค่อนข้างเล็ก มองไม่เห็นสถานการณ์ข้างในเลย

ดังนั้น เธอจึงเดินเข้าไปหาคนที่กำลังต่อคิวอยู่คนหนึ่ง แล้วถามว่า "สวัสดีค่ะสุดหล่อ ข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนี้อร่อยไหมคะ?"

ชายหนุ่มคนนั้นมองกล้องโทรศัพท์ของตู้เวย แล้วถามกลับว่า "คุณกำลังไลฟ์สดอยู่เหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ! ฉันตั้งใจมาตามหาของอร่อยแถวนี้โดยเฉพาะเลย"

ชายหนุ่มกลอกตากลิ้งไปมา แล้วหัวเราะร่วนตอบว่า "งั้นคุณก็อย่ามากินเลย ข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนี้รสชาติห่วยแตกสุดๆ!"