บทที่ 77 ฟังคำเตือนเพื่อน กินอิ่มนอนหลับ!!!

"งั้นคุณก็อย่ามากินเลย ข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนี้รสชาติห่วยแตกสุดๆ!"

ประโยคที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ ทำเอาสมองของตู้เวยถึงกับรวนไปชั่วขณะ

ไม่อร่อย?

ไม่อร่อยแล้วทำไมถึงมีคนต่อคิวเยอะขนาดนี้?

"สุดหล่อ คุณล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย?" ตู้เวยถามอย่างไม่สบอารมณ์ "ถ้าไม่อร่อยแล้วคุณจะมาต่อคิวทำไม?"

ชายหนุ่มขยับแว่นตาบนสันจมูก "ไม่อร่อยจริงๆ ครับ แถมยังรสชาติแย่สุดๆ ด้วย ผมขอแนะนำให้คุณไปร้านเจียนปิ่งกั่วจือเจ๊ซ่งข้างๆ ดีกว่า ร้านนั้นอร่อยเด็ด!"

ชายหนุ่มคนนี้ชื่อจางซิง เป็นผู้พักอาศัยอยู่ที่หอพักว่างไห่

ข้าวผัดเหล่าเจียงไม่อร่อยอย่างนั้นเหรอ?

แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องโกหกอยู่แล้ว!

ไม่ใช่แค่อร่อย

แต่อร่อยจนบรรยายไม่ถูกเลยต่างหาก

เขาชอบข้าวผัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเจียงเทียนที่สุด แค่กัดเข้าไปคำเดียว ก็ฟินจนแทบจะละลาย

แต่ทว่า

เขาจะบอกว่าอร่อยไม่ได้เด็ดขาด!

ตอนนี้ทุกวันมีคนมาต่อคิวเยอะมากแล้ว!

สตรีมเมอร์ที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ไม่รู้ว่ามีคนดูไลฟ์สดอยู่เท่าไหร่

ขืนบอกว่าอร่อย แล้วดึงดูดคู่แข่งมาเพิ่มจะทำยังไง?

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงหน้าด้านบอกว่าไม่อร่อย

เถ้าแก่เจียงคงไม่โกรธเขาหรอกมั้ง?

คิดได้ดังนั้น จางซิงก็เหลือบมองเจียงเทียนที่กำลังยุ่งอยู่ด้วยความรู้สึกผิด ดูเหมือนเจียงเทียนจะไม่ได้สังเกตเห็นสถานการณ์ทางนี้เลย

ส่วนในช่องแชตไลฟ์สดของตู้เวยนั้น แชตก็ยิ่งไหลรัวเป็นน้ำตก "ไม่อร่อย? ฉันว่าแล้วเชียว ต้องเป็นหน้าม้าที่เถ้าแก่จ้างมาแน่ๆ ข้าวผัดบ้าอะไรจะมีคนต่อคิวเยอะขนาดนี้?"

"ในไลฟ์สดก็จ้างคนมาปั่นกระแสด้วยใช่ไหมเนี่ย? คงรู้ล่ะสิว่าร้านไหนที่เวยเวยบอกว่าอร่อย ร้านนั้นจะต้องดังระเบิด?"

"ขำจะตาย พี่ชายคนนี้แผนสูงชะมัด! เพื่อจะได้ต่อคิวสั้นลง ถึงกับต้องกัดฟันบอกว่าข้าวผัดของเถ้าแก่เจียงไม่อร่อย!"

"ใช่ๆๆ! เขาพูดถูกแล้ว! สตรีมเมอร์ ข้าวผัดเหล่าเจียงรสชาติแย่มาก คุณอย่าซื้อเด็ดขาดเลยนะ"

"ขอร้องล่ะ เวยเวยรีบไปจากตรงนั้นเถอะ อย่ากินข้าวผัดของเถ้าแก่เจียงเลยนะ!"

เมื่อเห็นข้อความในแชตไหลรัว ตู้เวยก็คลายคิ้วที่ขมวดอยู่ "คนต่อคิวเยอะขนาดนี้ ถ้าคุณบอกว่าอร่อย ฉันอาจจะไม่สนใจก็ได้ แต่คุณกลับบอกว่าไม่อร่อยสุดๆ วันนี้ฉันชักอยากจะลองดูซะแล้วสิ ว่ามันจะไม่อร่อยขนาดไหน!"

คำพูดนี้ทำเอาซุนซิงถึงกับพูดไม่ออก "มันไม่อร่อยจริงๆ นะ ผมไม่ได้โกหกคุณ"

"คุณโกหก" ตู้เวยทำท่าเหมือนนักสืบ ส่งสายตาแหลมคม "เมื่อกี้คุณขยับแว่นตา นั่นเป็นพฤติกรรมของคนมีพิรุธ"

"ผมไม่ได้มีพิรุธ ผมเป็นโรคไตเสื่อมได้ไหมล่ะ?" ซุนซิงกัดฟันกรอด "ผมขอร้องล่ะ คุณไปเถอะ"

เมื่อกี้ซุนซิงเหลือบไปเห็นว่าในไลฟ์สดของตู้เวยมีคนดูตั้งพันกว่าคนเชียวนะ!

พันคน ขอแค่มีคนตามมาสักห้าสิบคน เขาก็ต้องต่อคิวนานขึ้นอีกตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว!

ตู้เวยเชิดหน้าอย่างหยิ่งยโส "ไม่ไป! ฉันจะกิน!"

ซุนซิงถึงกับยอมทุ่มสุดตัว "ร้านอื่นๆ ในถนนเส้นนี้คุณเลือกได้ตามใจชอบเลย ผมเลี้ยงเอง แต่คุณห้ามกินข้าวผัดเหล่าเจียงเด็ดขาด"

"ฉันไม่ขัดสนเรื่องเงิน ฉันจะกินร้านนี้แหละ!"

ซุนซิงแทบจะร้องไห้ "ทำไมถึงต้องดึงดันจะกินร้านนี้ให้ได้เนี่ย? ผมก็บอกแล้วไงว่ามันไม่อร่อย?"

"เพราะฉันไม่เชื่อไง!" ตู้เวยแค่นหัวเราะ "ฉันเห็นคนที่ซื้อไป แต่ละคนกินกันอย่างมีความสุข รสชาติต้องดีแน่ๆ"

ซุนซิงจนด้วยเกล้า ไม่มีอะไรจะพูดอีกต่อไป ทำได้เพียงจำใจต่อคิวต่อไป

ส่วนตู้เวยก็เดินไปต่อคิวท้ายสุดของแถวเช่นกัน

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงคิวของตู้เวย

เธอไม่ได้แพนกล้องไปที่เจียงเทียน แต่มองไปที่เมนูอาหารพร้อมเอ่ยถาม "เถ้าแก่ เมนูไหนของร้านคุณเป็นเมนูแนะนำคะ?"

เจียงเทียนตอบด้วยรอยยิ้ม "ข้าวผัดครับ! แต่ลูกค้าคนอื่นก็บอกว่าเมนูอื่นก็อร่อยเหมือนกัน ผมแนะนำให้ลองชิมดูทุกอย่างเลยครับ"

"งั้นเอาข้าวผัดสูตรเด็ดมาให้ฉันกล่องหนึ่งแล้วกันค่ะ!" ตู้เวยตอบ "ส่วนอย่างอื่น ฉันยังไม่อยากกินเท่าไหร่"

"ได้เลยครับ รอสักครู่นะครับ! 8 หยวน สแกนจ่ายด้านข้างได้เลยครับ"

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 8 หยวน!]

"โอนแล้วนะคะ"

ระหว่างที่เจียงเทียนเริ่มทำข้าวผัด ตู้เวยก็ยืนดูช่องแชตอย่างเบื่อหน่าย

"เวยเวย คิดผิดคิดใหม่ได้นะ! ถึงแม้ข้าวผัดร้านเขาจะเป็นเมนูเด็ด แต่เมนูอื่นก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย!"

"ใช่ๆ! ฉันแนะนำให้คุณสั่งมาลองอย่างละที่ รับรองไม่ผิดหวังแน่นอน โดยเฉพาะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง อร่อยจนฉันน้ำตาไหลเลย"

"เชื่อฉันเถอะเวยเวย ถ้าคุณไม่สั่งเมนูอื่น คุณจะต้องเสียใจแน่! ข้าวผัดเป็นแค่น้ำจิ้มของเถ้าแก่เจียงเท่านั้น"

"เวยเวยจะสั่งอะไรมันก็เรื่องของเธอ พวกนายจะมาโวยวายอะไรกันนักหนา? ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าพวกนายคือหน้าม้าที่เถ้าแก่จ้างมา"

ในช่องไลฟ์สด มีคนมากมายแนะนำให้ตู้เวยซื้อเพิ่มอีกหลายอย่าง

โดยเฉพาะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ที่ถูกอวยยศซะเลิศเลอเพอร์เฟกต์

แถมบอกว่าอร่อยกว่าของร้านอี้เซียงเก๋อตั้งสิบเท่า

"มันจะเว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?" ตู้เวยเบ้ปาก พูดกับกล้องไลฟ์สดว่า "ถ้าเป็นหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ก็ต้องของอี้เซียงเก๋อสิ"

ใครจะคาดคิดว่าประโยคนี้จะเปรียบเสมือนก้อนหินก้อนเดียวที่ทำให้เกิดคลื่นนับพัน ช่องแชตถึงกับระเบิดในพริบตา

"เมื่อก่อนฉันก็เคยคิดแบบนั้น จนกระทั่งได้กินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเถ้าแก่เจียง"

"เวยเวย คุณไปอยู่ต่างประเทศมาหลายวันคงยังไม่รู้สินะ เมื่อคืนเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อมาทาบทามเถ้าแก่เจียงถึงหน้าแผงเลยล่ะ"

"เมื่อวานฉันก็อยู่ในเหตุการณ์ เรื่องจริง! ยืนยันได้!"

"ถ้าพวกนายไม่เชื่อ ก็ลองไปค้นดูสิ เมื่อวานมีคนเอาไปลงโต่วอิน ฉันยังไถเจอเลย"

"จริงเหรอเนี่ย?" ตู้เวยถึงกับอ้าปากค้าง แต่เธอก็ไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดของชาวเน็ตทั้งหมด เธอจึงหันไปถามเจียงเทียนโดยตรง "เถ้าแก่ ได้ยินมาว่าเมื่อวานเถ้าแก่ของอี้เซียงเก๋อมาเชิญคุณเหรอคะ?"

เจียงเทียนที่กำลังผัดข้าวอยู่ได้ยินประโยคนี้ ก็หัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า "เขาก็ให้เกียรติผมจริงๆ นั่นแหละครับ แต่มันคนละเส้นทางกัน"

คำตอบนี้ถือเป็นการยืนยันเรื่องราวทั้งหมด

"เชี่ย!" ตู้เวยรู้สึกตกใจมาก "งั้นฉันต้องลองชิมดูซะแล้ว เถ้าแก่ งั้นเพิ่มหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้ฉันด้วย สาคูมะม่วงส้มโอกับขนมกุ้ยฮวาก็เอาอย่างละที่เลยค่ะ!"

"ได้เลยครับ! จ่ายเพิ่มอีก 50 หยวนนะครับ!"

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 50 หยวน!]

หลังจากเจียงเทียนทำข้าวผัดเสร็จแล้วนำใส่กล่องให้ตู้เวย เขาก็เปิดฝาหม้อสเตนเลสที่ใส่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงออก ทันใดนั้น ไอร้อนก็พวยพุ่งออกมา นำพากลิ่นหอมหวานของเนื้อที่เข้มข้นตลบอบอวลไปทั่ว

"หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงหอมมากเลย!"

กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นชวนให้หลงใหล โดยเฉพาะตอนที่เจียงเทียนตักหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงออกมา ส่วนที่เป็นมันหมูนั้นดูใสปิ๊งราวกับคริสตัล ราวกับว่ามันพร้อมจะละลายในปากได้ทุกเมื่อ

ยิ่งไปกว่านั้น สีสันยังดูคล้ายกับอำพัน สะท้อนแสงไฟริมถนนเป็นประกายระยิบระยับ ดูน่ากินสุดๆ

ตู้เวยอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย เธอเริ่มเชื่อคำพูดของชาวเน็ตพวกนี้เข้าแล้วสิ

ถึงแม้จะยังไม่ได้ชิมรสชาติ แต่แค่กลิ่นหอมนี้ ก็สามารถเทียบชั้นกับของอี้เซียงเก๋อได้อย่างแน่นอน ดีไม่ดีอาจจะหอมกว่าด้วยซ้ำ!

เจียงเทียนเปิดกล่องเก็บความเย็นอีกใบ ภายในบรรจุสาคูมะม่วงส้มโอ

สิ่งที่แตกต่างจากกล่องหมูสามชั้นก็คือ กล่องเก็บความเย็นใบนี้รองพื้นด้วยน้ำแข็ง สาคูมะม่วงส้มโอถูกแช่เย็นไว้ด้านใน พอหยิบออกมา ข้างแก้วก็ยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่เลย

ในค่ำคืนฤดูร้อนที่แสนอบอ้าว การได้ดื่มสาคูมะม่วงส้มโอเย็นเจี๊ยบชื่นใจสักแก้ว คงไม่มีอะไรจะสบายไปกว่านี้อีกแล้ว

แถมแค่ดูก็น่ากินแล้ว ทั้งสีเหลืองของมะม่วง สีแดงของส้มโอ ความใสของสาคู และสีขาวของกะทิ

เมื่อแก้วถูกเขย่าเบาๆ กะทิก็ดูเนียนละเอียด ตอนที่รับมาถือไว้ในมือ ตู้เวยก็แทบอดใจไม่ไหวอยากจะดูดสักอึก

ถัดมาคือขนมกุ้ยฮวา

กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาโดดเด่นมาก แถมดูนุ่มหนึบน่ากินสุดๆ

ตอนนี้ตู้เวยเข้าใจแล้ว ว่าทำไมชาวเน็ตหลายคนถึงแนะนำให้เธอซื้อเพิ่ม ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเสียใจแน่!

ถ้าพลาดไปล่ะก็ เธอคงนอนไม่หลับไปสิบวันแหงๆ!

ฟังคำเตือนเพื่อน กินอิ่มนอนหลับ!!!