บทที่ 81 ตั่วตั่วจอมตะกละ

เวลาสิบเอ็ดโมงกว่า เจียงเทียนก็เอาไอศกรีม "สตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตกรอบ" ออกมาจากตู้เย็น

หลังจากผ่านการแช่แข็ง เปลือกเคลือบด้านนอกก็แข็งตัวแล้ว

หลินหว่านชิงอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่มันสวยเกินไปแล้วหรือเปล่าคะ? สวยกว่าที่ตั่วตั่วซื้อในซูเปอร์มาร์เก็ตอีกนะเนี่ย"

เจียงเทียนใช้ไวต์ช็อกโกแลต เปลือกนอกจึงเป็นสีขาวนวล เนื้อเนียนละเอียดเป็นเงางาม ด้านบนโรยด้วยถั่วสับจนทั่ว

กลิ่นหอมของช็อกโกแลตและกลิ่นนมจากวิปปิ้งครีมโชยมาเตะจมูก หลินหว่านชิงสูดดมเข้าเต็มปอด "หอมจังเลยค่ะ! ขอฉันชิมคำนึงนะ"

กัดไปหนึ่งคำ สัมผัสแรกคือความหอมมันเข้มข้นของนมที่นุ่มละมุน ตามมาด้วยความกรอบของไวต์ช็อกโกแลตและถั่วสับ ที่ช่วยเพิ่มรสสัมผัสกรุบกรอบ

ปิดท้ายด้วยไส้แยมสตรอว์เบอร์รีรสเปรี้ยวอมหวาน เนื้อเกล็ดน้ำแข็งเนียนนุ่มละมุน ผสมผสานเข้ากับรสชาติของไวต์ช็อกโกแลตและนมได้อย่างลงตัว หวานแต่ไม่เลี่ยน สดชื่นชุ่มคอ

หลังจากกินเสร็จ ในปากยังคงหลงเหลือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสตรอว์เบอร์รีและความหอมมันของไวต์ช็อกโกแลต ชวนให้รู้สึกตราตรึงใจ

"อร่อยมากเลยค่ะ!" หลินหว่านชิงเบิกตากว้าง ยกนิ้วโป้งให้เจียงเทียน "ขนาดฉันที่ไม่ค่อยชอบกินไอศกรีม ยังอดไม่ได้ที่จะอยากกินเพิ่มอีกหลายๆ คำเลย แถมไม่มีกลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์เลยสักนิด"

ไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตกรอบทั้งหมดนี้ใช้วัตถุดิบแท้ๆ ไม่มีสารปรุงแต่งและกลิ่นสังเคราะห์ใดๆ รสชาติจึงออกมาเป็นธรรมชาติมาก

"แบบนี้เอาให้ตั่วตั่วกินได้แล้วใช่ไหมครับ?" เจียงเทียนถามกลั้วหัวเราะ

"ได้แล้วค่ะ" ครั้งนี้หลินหว่านชิงไม่ได้คัดค้าน เธอพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า "แต่ก็ยังให้กินเยอะไม่ได้อยู่ดีนะคะ วันหลังถ้าลูกอยากกินไอศกรีม ก็ทำให้ลูกกินที่บ้านนี่แหละ"

"อื้อๆ! สายแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งข้าวให้ตั่วตั่วก่อนนะครับ"

มื้อเที่ยงของตั่วตั่ววันนี้คือ ข้าวผัดที่เล็กๆ บรอกโคลีผัดกุ้งและมะเขือเทศผัดไข่ฝีมือหลินหว่านชิง ทุกอย่างล้วนจัดใส่กล่องเล็กๆ

นอกจากนี้ยังมีขนมกุ้ยฮวาสองชิ้น สาคูมะม่วงส้มโออุณหภูมิห้องแก้วเล็ก และไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตกรอบหนึ่งแท่ง

เรียกได้ว่าจัดเต็มสุดๆ!

หลังจากเอาไอศกรีมใส่กระติกเก็บความเย็น เจียงเทียนก็ขับรถคันเล็กมุ่งหน้าไปที่โรงเรียนอนุบาลหยางกวง

ระยะทางไม่ได้ไกลมาก ขับรถแค่สิบนาทีก็ถึงแล้ว

พอไปถึง เจ้าตัวเล็กก็เดินตามคุณครูหลี่ย่าออกมาพอดี

เจียงเทียนเพิ่งลงจากรถ ก็เห็นตั่วตั่วกางแขนวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา วิ่งไปพลางก็ร้องเรียกไปพลาง "ปะป๊า~"

น้ำเสียงออดอ้อนน่ารักนั้น ทำเอาใจคนฟังแทบจะละลาย

เจียงเทียนย่อตัวลงกอดตั่วตั่วไว้ "ตั่วตั่ว อยู่โรงเรียนอนุบาลเป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณครูไหมลูก?"

"ตั่วตั่วเป็นเด็กดีมากเลยนะคะ!" ตั่วตั่วพูดอย่างภาคภูมิใจ "วันนี้ วันนี้คุณครูยังชมตั่วตั่วด้วยแหละ!"

หลี่ย่าเดินเข้ามาใกล้พลางยิ้มบางๆ "คุณพ่อตั่วตั่วคะ ตั่วตั่วอยู่ที่โรงเรียนเป็นเด็กดีมากจริงๆ ค่ะ"

"งั้นก็ดีครับ" เจียงเทียนยื่นกล่องข้าวให้หลี่ย่า "เดี๋ยวรบกวนคุณครูหลี่ช่วยดูแลน้องตอนทานข้าวด้วยนะครับ ขอบคุณมากครับ"

"ได้เลยค่ะ! คุณพ่อตั่วตั่ววางใจได้เลย"

ตั่วตั่วทำหน้างออย่างน้อยใจ "ปะป๊า จะกลับแล้วเหรอคะ? ยังไม่ได้เล่นกับตั่วตั่วเลยนะ!"

เจียงเทียนยิ้มเจื่อน "แต่ปะป๊ายุ่งมากเลยนะลูก~"

พอได้ยินแบบนั้น ตั่วตั่วก็ยิ่งน้อยใจหนักกว่าเดิม ส่งสายตาละห้อยน่าสงสาร "วันหยุดปะป๊าก็ไม่ได้อยู่เล่นกับตั่วตั่วเลย"

"ปะป๊าผิดเองลูก!" เจียงเทียนยิ้ม "เพราะฉะนั้นวันนี้ปะป๊าก็เลยเตรียมเซอร์ไพรส์มาให้ตั่วตั่วด้วย หวังว่าตั่วตั่วจะยกโทษให้ปะป๊านะ"

"เซอร์ไพรส์เหรอคะ?" ตั่วตั่วเบิกตากว้างด้วยความอยากรู้ "เซอร์ไพรส์อะไรคะ?"

"บอกไปก็ไม่เซอร์ไพรส์สิลูก" เจียงเทียนลูบหัวเด็กน้อย "เดี๋ยวตั่วตั่วรอดูเองดีไหม? ปะป๊าลงมือทำเองกับมือเลยนะ"

"เย้! ตั่วตั่วอยากรู้จังเลยว่าเป็นอะไร!"

เจียงเทียนลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้หลี่ย่า "รบกวนคุณครูหลี่ด้วยนะครับ ให้ตั่วตั่วทานข้าวให้เสร็จก่อน ค่อยให้ทานอย่างอื่น"

หลี่ย่าจูงมือตั่วตั่วเดินกลับเข้าโรงเรียนอนุบาล

เจ้าตัวเล็กยังคงอาลัยอาวรณ์

เดินไปได้สองก้าวก็หันขวับกลับมามองเจียงเทียน

เจียงเทียนมองตามแผ่นหลังของตั่วตั่วจนหายเข้าไปในโรงเรียน ถึงได้ขับรถกลับบ้าน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนตั่วตั่วให้นานกว่านี้ แต่ที่บ้านยังมีของต้องเตรียมอีกเยอะแยะ ช่วงเย็นเขาต้องไปตั้งแผงที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน

......

หลี่ย่าพาตั่วตั่วมาที่โรงอาหาร

เด็กน้อยกลุ่มใหญ่ก็แห่กันเข้ามารุมล้อมทันที

"ตั่วตั่ว คราวนี้คุณพ่อเอาของอร่อยอะไรมาให้เธอบ้างอะ? แบ่งให้พวกเราชิมหน่อยได้ไหม?"

"มีหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไหม? อยากกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฝีมือคุณพ่อเธอจังเลย!"

"ฉันอยากกินสาคูมะม่วงส้มโอเหมือนคราวก่อนอะ ขอเอาตุ๊กตาเปปป้าพิกตัวนี้แลกกับเธอได้ไหม?"

"ตั่วตั่ว ฉันขอเอาแหวนทองของแม่ มาแลกกับข้าวผัดของเธอได้ไหม?"

หลี่ย่ายืนกุมขมับอยู่ข้างๆ ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์สองวันที่ผ่านมา ผู้ปกครองของเด็กหลายคนส่งข้อความมาหาเธอ กำชับให้คอยจับตาดูให้ดี กลัวว่าลูกของตัวเองจะเอาของแปลกๆ ไปแลกเพื่อกินของฝีมือพ่อตั่วตั่ว

นี่ไงล่ะ!

ช่างเป็นลูกกตัญญูที่ทำเอาขำจนท้องแข็งจริงๆ

ถึงขนาดขโมยแหวนทองมาเลยเนี่ยนะ

หลี่ย่ารีบเก็บแหวนทองไว้ แล้วติดต่อไปหาผู้ปกครองให้มารับคืน

กล่องข้าวมีทั้งหมดสองกล่อง

ตั่วตั่วเปิดกล่องแรกออกดูก่อน ข้างในมีข้าวผัด มะเขือเทศผัดไข่ และบรอกโคลีผัดกุ้ง

ตั่วตั่วทำปากยื่น เธอดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่า กับข้าวสองอย่างนี้เป็นฝีมือหม่าม้า

แล้วเซอร์ไพรส์ล่ะ?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตั่วตั่วจึงเปิดกล่องข้าวอีกกล่อง

ชั้นบนสุด คือสาคูมะม่วงส้มโออุณหภูมิห้อง

ชั้นที่สอง คือขนมกุ้ยฮวาสองชิ้น

ตั่วตั่วเปิดชั้นที่สามออก

เมื่อรูปลักษณ์ของไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีเคลือบไวต์ช็อกโกแลตปรากฏแก่สายตา รูม่านตาของเจ้าตัวเล็กก็เบิกกว้าง "ไอศกรีม!!"

เจ้าตัวเล็กคิดตั้งนาน นึกว่าเป็นผลไม้อะไรสักอย่าง

แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นไอศกรีม!

"ว้าว!"

กลุ่มเด็กน้อยแห่กันเข้ามารุมล้อม "ตั่วตั่ว ไอศกรีมแท่งนี้น่ากินจังเลย ขอฉันชิมคำนึงได้ไหม?"

"ตั่วตั่ว ฉันแอบจิ๊กเงินหม่าม้ามาห้าสิบหยวน ขายให้ฉันครึ่งนึงได้ไหม?"

"อันนี้คืออะไรอะ? น่ากินเหมือนกันเลย!"

"นี่คือขนมกุ้ยฮวา อร่อยมากเลยนะ! ตั่วตั่ว ขอฉันชิ้นนึงได้ไหม?"

หลี่ย่ารีบกันเด็กๆ ออกไป ขืนปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังได้แย่งกันแน่

ช่วยไม่ได้ ก็ฝีมือทำอาหารของคุณพ่อตั่วตั่วน่ะร้ายกาจเกินไป

อย่าว่าแต่เด็กๆ พวกนี้เลย แม้แต่ตัวเธอเองบางครั้งก็ยังอดใจไม่ไหวเหมือนกัน

มันหอมเกินไปแล้ว......

โลกทั้งใบตรงหน้าของตั่วตั่วเหลือเพียงไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีแท่งนี้เท่านั้น

ของโปรดของเธอก็คือไอศกรีม เวลาทำตัวดี เธอก็มักจะขอรางวัลเป็นไอศกรีมจากเจียงเทียนเสมอ

แถม ปะป๊ายังบอกอีกว่า เขาทำเองกับมือเลยนะ!

ปะป๊าเก่งเกินไปแล้วใช่ไหมเนี่ย? ถึงขนาดทำของอร่อยๆ อย่างไอศกรีมเป็นด้วย!

ตั่วตั่วแทบจะทนรอไม่ไหว เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมา แต่กลับถูกหลี่ย่าห้ามไว้ "ตั่วตั่ว คุณพ่อหนูกำชับมาเป็นพิเศษเลยนะลูก ว่าต้องทานข้าวให้เสร็จก่อน! รอทานข้าวเสร็จเป็นเด็กดี ถึงจะทานไอศกรีมได้นะคะ"

ตอนที่เห็นว่าเป็นไอศกรีม หลี่ย่าก็ประหลาดใจเหมือนกัน

แถม นี่มันเป็นฝีมือที่คุณพ่อตั่วตั่วทำเองด้วยเหรอเนี่ย?

รูปร่างหน้าตาดูดีกว่าที่ซื้อจากข้างนอกซะอีก!

ขนาดผู้ใหญ่อย่างเธอ ยังอดไม่ได้ที่จะอยากลองชิมสักคำเลย

ตั่วตั่วเชื่อฟังมาก รีบตักข้าวเข้าปากอย่างว่าง่ายทันที

เมื่อกินข้าวกินน้ำจนอิ่ม เธอก็มองไอศกรีมแท่งนั้นตาละห้อย "คุณครูคะ หนูทานได้หรือยังคะ?"

"ทานข้าวเสร็จห้ามทานไอศกรีมทันทีนะลูก ไม่งั้นจะปวดท้องได้ค่ะ"

"แล้วเมื่อไหร่ถึงจะทานได้ล่ะคะ?"

"อีกครึ่งชั่วโมงค่ะ!"

ทำเอาตั่วตั่วร้อนรนใจแทบแย่ ได้แต่มองไอศกรีมตาปริบๆ

โชคดีที่มีน้ำแข็งรองอยู่ด้านล่าง จึงไม่ต้องกลัวว่ามันจะละลาย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ตั่วตั่วก็กะเวลาเป๊ะวิ่งไปหาหลี่ย่า "คุณครูคะ คุณครูคะ ทานได้หรือยังคะ?"

หลี่ย่าเหลือบมองเวลา แล้วตอบว่า "ทานได้แล้วจ้ะ ทานเลย!"

[บรรดาพ่อบุญธรรมทั้งหลาย คืนนี้ไปกินเหลียงผีกับโร่วเจียหมัวมา อร่อยสุดๆ ของโปรดเลย! แล้วพวกท่านล่ะกินอะไรกัน?]