บทที่ 82 ข้าวผัดเหล่าเจียง ทำไมฉันถึงดูคุ้นตานักนะ?

"ทานได้แล้วจ้ะ ทานเลย!"

หลังจากได้รับอนุญาตจากคุณครู ตั่วตั่วน้อยถึงได้หยิบไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตกรอบขึ้นมา

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของช็อกโกแลตผสมผสานกับความหอมมันเข้มข้นของนมและความหอมสดชื่นของผลไม้อย่างสตรอว์เบอร์รี ชวนให้น้ำลายสอเสียจริงๆ

เด็กๆ กลุ่มหนึ่งแห่กันเข้ามารุมล้อม พวกเขาสงสัยในไอศกรีมแท่งนี้มาก

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณครูคอยห้ามไว้ คงได้มารุมล้อมตั่วตั่วแล้วส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเอาของมาขอแลกอีกแน่ๆ

"กร้วม!"

เสียงกรอบกังวาน คือเสียงที่ตั่วตั่วกัดเปลือกเคลือบช็อกโกแลตจนแตก

"สวบ..."

คือเสียงฟันของตั่วตั่วกัดลงไปในเนื้อไอศกรีม

"เอื๊อก!"

คือเสียงกลืนน้ำลายของเด็กคนอื่นๆ

ตั่วตั่วเบิกตากว้าง

ในฐานะผู้หลงใหลในไอศกรีมแบบ "มืออาชีพ" ตั่วตั่วเรียกได้ว่ากินไอศกรีมมาเยอะมากตั้งแต่เล็กจนโต

นิสัยเสียนี้ เริ่มเพาะบ่มมาตั้งแต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนครั้งหนึ่งที่กลับไปบ้านเกิดของพ่อแม่เจียงเทียน

เจียงอันและหลิวฮุ่ยหลานตามใจตั่วตั่วเป็นพิเศษ แทบจะตอบสนองทุกคำขอของหลานสาว

ทางนี้เพิ่งจะบอกว่า "คุณปู่คะ หนูอยากกินไอศกรีม~"

วินาทีต่อมา ไม่ว่าเจียงอันกำลังทำอะไรอยู่ ก็จะรีบตอบรับทันที "ได้ๆๆ เดี๋ยวปู่พาไปซื้อดีไหมลูก?"

ไอศกรีมที่กินในวันนี้ รสชาติไม่เหมือนกับที่เคยลองกินมาทั้งหมด

กลิ่นนมเข้มข้นมาก แถมรสชาติก็ไม่หวานเลี่ยนเลยสักนิด

ปกติไอศกรีมทั่วไป มักจะใช้สารให้ความหวานแทนน้ำตาลหรือน้ำเชื่อม แต่เจียงเทียนใช้น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์

ไอศกรีมที่ทำออกมาแบบนี้ จะไม่มีกลิ่นสารสังเคราะห์ที่ทำให้รู้สึกไม่สบายคอ

กัดเข้าไปหนึ่งคำ แยมสตรอว์เบอร์รีข้างในก็ทะลักออกมา เป็นแยมสีชมพูอมแดง

ฟินสุดๆ ไปเลย!

ทำเอาเด็กๆ หลายคนอยากกินจนน้ำลายสอ!

"คุณครูคะ คุณครู! หนูอยากกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีด้วย!"

"ตั่วตั่ว ให้ฉันชิมคำนึงได้ไหม? เดี๋ยวฉันไปขโมยเงินเก็บซ่อนของปะป๊ามาให้เธอเลย"

"คุณพ่อของตั่วตั่วเก่งจังเลย ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยแน่ๆ!"

มีเด็กอ้วนจ้ำม่ำคนหนึ่ง ทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น แล้วปล่อยโฮออกมา "ฉันไม่สน! ฉันจะกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีเหมือนกัน!!"

พอเขาร้องไห้ เด็กคนอื่นๆ ก็พากันเลียนแบบ ต่างทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นแล้วร้องห่มร้องไห้กันระงม "ฉันก็จะกินเหมือนกัน!"

"ฉันจะกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รี! ฉันจะกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีฝีมือคุณพ่อตั่วตั่ว! โฮๆๆ!"

หลี่ย่ามองดูสถานการณ์ที่เริ่มควบคุมไม่อยู่ ก็ถึงกับกุมขมับ!

......

เมื่อกลับถึงบ้าน เจียงเทียนก็เริ่มลงมือทำงานต่อทันทีแบบไม่หยุดพัก!

คืนนี้ต้องไปตั้งแผงที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน เจียงเทียนดูแผนที่แล้ว แถวนั้นเป็นเขตนิคมอุตสาหกรรม มีโรงงานเยอะมาก

วัยรุ่นหลายคนที่ทำงานในโรงงาน พอเลิกงานก็มักจะออกมาเดินเล่น หาของกินตามแผงลอยริมทาง ทั้งประหยัดและคุ้มค่า

มีสิ่งหนึ่งที่เจียงเทียนค่อนข้างกังวล นั่นก็คือหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนอยู่ไกลจากถนนสายอาหารพอสมควร

ตั้งห้ากิโลเมตรแน่ะ!

ถ้าปั่นจักรยานสาธารณะจากย่านมหาวิทยาลัยมาที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลา 20 นาที!

ถ้านั่งรถเมล์ ก็ต้องอ้อมนิดหน่อย อาจจะใช้เวลาครึ่งชั่วโมงขึ้นไป

ไปๆ กลับๆ แค่เวลาเดินทางก็ปาเข้าไปเกือบชั่วโมงแล้ว จะบอกว่าไม่กระทบต่อธุรกิจของเขาก็คงเป็นไปไม่ได้!

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ลิขิตฟ้าไม่อาจฝืน จุดตั้งแผงที่ใกล้ถนนสายอาหารที่สุด ก็มีแค่ที่นี่ที่เดียว

หลินหว่านชิงช่วยงานอยู่ในครัว สองสามีภรรยาช่วยกันหยิบจับอย่างราบรื่น จนกระทั่งเวลาประมาณสี่โมงเย็น ของทุกอย่างก็เตรียมพร้อมสรรพ

ทั้งสองช่วยกันขนของลงมาข้างล่าง หลินหว่านชิงเอาใจใส่ด้วยการนำกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิใส่ไว้ในกระเป๋าใบเล็กของเจียงเทียน นอกจากนี้ เธอยังเตรียมขนมขบเคี้ยวรองท้องไว้ให้อีกด้วย

"ฉันซื้อขนมไว้ให้คุณนิดหน่อย ตอนกลางคืนถ้าหิวก็อย่าลืมเอาออกมากินนะ ยอมหาเงินได้น้อยลงหน่อย ก็ดีกว่าปล่อยให้ร่างกายตัวเองทรุดโทรมนะคะ"

เมื่อได้ยินคำกำชับของหลินหว่านชิง ในใจเจียงเทียนก็รู้สึกอบอุ่น "วางใจเถอะครับภรรยาจ๋า งั้นผมไปก่อนนะ!"

"อื้อๆ!" หลินหว่านชิงช่วยเจียงเทียนตรวจดูรถสามล้อเครื่อง เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว ถึงได้โบกมือลา "ขับรถดีๆ นะคะ! ฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้าน"

เจียงเทียนขับรถสามล้อเครื่องมุ่งหน้าออกไป เป้าหมายคือ: หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน

ก่อนออกเดินทาง เขาได้โพสต์โมเมนต์ และแท็กทุกคนในกลุ่มนักชิมของตัวเอง: ออกร้านแล้วนะครับ หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน

กลุ่มแชตที่เดิมทีมีคนคุยกันอยู่แค่ไม่กี่คน จู่ๆ ก็ระเบิดขึ้นมาทันที

"หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน? เชี่ย ตั้งห้ากิโลเมตร! เปิดระบบนำทางไปก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้ว!"

"อยากจะร้องไห้! ทำไมถนนสายอาหารไม่ปิดปรับปรุงตั้งแต่ก่อนหน้านี้? ดันมาปิดปรับปรุงตอนที่ฉันตกหลุมรักข้าวผัดเถ้าแก่เจียงเข้าแล้วเนี่ยนะ"

"ไกลเกินไปแล้วครับเถ้าแก่เจียง ไปกลับเที่ยวเดียวก็เสียเวลาเดินทางไปเป็นชั่วโมงแล้ว"

"ทุกคนเข้าใจเถ้าแก่เจียงหน่อยเถอะ แกก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ฉันลองดูแล้ว นี่เป็นจุดตั้งแผงที่ใกล้พวกเราที่สุดแล้วนะ"

"เชี่ย! มีความสุขสุดๆ ไปเลย! ฉันพักอยู่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนพอดี! ในที่สุดก็ไม่ต้องถ่อไปถึงถนนสายอาหารแล้ว!"

มีคนดีใจก็มีคนกลุ้มใจ แต่คนที่กลุ้มใจนั้นมีมากกว่า

เพราะลูกค้าหลายคนเป็นนักศึกษาในย่านมหาวิทยาลัย

เจียงเทียนเปิดระบบนำทางไป ระยะทางไม่ได้ไกลมาก ดีไม่ดีอาจจะใกล้กว่าถนนสายอาหารนิดหน่อยด้วยซ้ำ ถ้าขับรถสามล้อไฟฟ้าของตัวเองไป ก็ใช้เวลาแค่ประมาณยี่สิบนาที

สี่โมงกว่ารถยังไม่ค่อยติด ผ่านไปยี่สิบนาที เวลาห้าโมงตรงเจียงเทียนก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนได้สำเร็จ

ที่นี่เป็นหมู่บ้านเก่าแก่มาก ฝั่งตรงข้ามเป็นโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ ตอนขับรถมาเจียงเทียนก็สังเกตเห็นแล้วว่า บริเวณใกล้เคียงเต็มไปด้วยโรงงานสารพัดรูปแบบ

สิ่งที่เจียงเทียนคาดไม่ถึงก็คือ หน้าประตูหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนมีแผงลอยมาตั้งเยอะมาก เขาลองนับดู อย่างน้อยต้องมีไม่ต่ำกว่าสามสิบร้าน!

แค่ร้านขายข้าวผัด ก็มีตั้งสามร้านแล้ว!

หลี่ต้าลี่มาถึงก่อนแต่หัววัน เขาจับจองทำเลดีๆ ไว้ให้ตัวเองเรียบร้อยแล้ว

พนักงานกะเช้าของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ ในกรณีที่ไม่ได้ทำโอที ปกติจะเริ่มตอกบัตรเลิกงานตอนประมาณห้าโมงเย็น ตอนนี้เริ่มมีคนเดินออกจากโรงงานมาบ้างแล้ว

"ไอ้น้อง" หลี่ต้าลี่เอ่ยเสียงขื่น "มาที่นี่เหมือนจะผิดที่ผิดทางไปหน่อยนะ วันนี้พี่มาตั้งแต่ออกหัววัน แต่จนถึงตอนนี้ยังขายไม่ได้สักบิลเลย"

โดยปกติแล้ว แผงลอยที่ขายดีที่สุดก็มีอยู่แค่ไม่กี่ร้าน หลักๆ ก็เป็นพวกร้านขายข้าวผัด เส้นหมี่ผัด บะหมี่ผัด หรือไม่ก็ของทอดเสียบไม้

เจียงเทียนกวาดสายตามองไปรอบๆ มีร้านขายของทอดเสียบไม้อยู่สองร้านจริงๆ และมีลูกค้าประจำคอยอุดหนุนอยู่แล้ว

"พี่ลองส่งเสียงเรียกลูกค้าดูไหม?" เจียงเทียนเสนอแนะ

การออกมาตั้งแผงลอย สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือต้องหน้าหนา

หลี่ต้าลี่พอได้ยิน ก็ก้าวออกไปยืนข้างนอกทันที แล้วตะโกนลั่น "เดินผ่านไปผ่านมาอย่าเพิ่งพลาดนะครับ ของทอดเสียบไม้สดๆ ใหม่ๆ ทอดสดขายสด ซอสสูตรลับ หอมติดปากทุกคำเลยจ้า~"

พอส่งเสียงร้องเรียกลูกค้าไปแบบนั้น ร้านขายของทอดอีกสองร้านก็ส่งสายตาเป็นศัตรูมาให้ทันที

ที่สำคัญที่สุดคือ ต่อให้ร้องเรียกลูกค้าแล้ว ก็ยังคงไม่มีใครสนใจอยู่ดี

"ก็ยังไม่มีคนอยู่ดีแฮะ" หลี่ต้าลี่ตะโกนอยู่สองสามครั้ง ก็ถอยกลับมา "ทำไงดีล่ะทีนี้? ลูกค้านายจะตามมาถึงนี่ไหมเนี่ย?"

เจียงเทียนส่ายหน้า "ไม่รู้สิครับ"

การมากินอาหารแผงลอย ก็เพื่อความสะดวกรวดเร็ว ระยะทางที่ต้องเดินทางครึ่งชั่วโมง คงทำให้หลายคนถอดใจไปแล้ว

แต่ยังไงก็ต้องมีคนมาแน่ๆ เรื่องนี้รับประกันได้เลย!

ในขณะเดียวกัน เถ้าแก่ร้าน "กังฟูข้าวผัด" ที่อยู่ไม่ไกลนัก ก็เหลือบมองเจียงเทียน แล้วหันไปถามภรรยาที่อยู่ข้างๆ ว่า "ข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนั้น ทำไมฉันถึงดูคุ้นตานักนะ? ตั้งแต่เขามาถึงใจฉันก็เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่หยุดเลย"