บทที่ 83 อาจารย์มาบุกพังร้านเหรอ?

"ข้าวผัดเหล่าเจียงนั่น ทำไมฉันถึงดูคุ้นตานักนะ? ตั้งแต่เขามาถึงใจฉันก็เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่หยุดเลย"

จ้าวอี้หงเถ้าแก่ร้านกังฟูข้าวผัดมองดูภรรยาที่กำลังช่วยงานด้วยความหวาดหวั่น

หญิงวัยกลางคนขมวดคิ้ว "คุณชอบเขาหรือไง? ถึงได้ใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ"

"อะไรล่ะ" จ้าวอี้หงพูดไม่ออก "คุณไม่คิดว่าหน้าคุ้นบ้างเหรอ? แถมชื่อข้าวผัดเหล่าเจียงนี่ ฉันก็เหมือนเคยได้ยินมาก่อน"

"งั้นเหรอ?"

ภรรยาปรายตามองป้ายโฆษณาของข้าวผัดเหล่าเจียง แล้วหันไปมองเจียงเทียน ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น "พอคุณพูดขึ้นมา ฉันก็ชักจะคุ้นๆ แล้วสิ! เมื่อก่อนทำไมไม่เคยเห็นเขาที่นี่เลยล่ะ? มาจากที่อื่นเหรอ?"

จ้าวอี้หงคิดครู่หนึ่ง "วันนี้มีร้านหน้าใหม่มาตั้งหลายร้าน ฉันลองไปสืบดูแล้ว ล้วนแต่มาจากถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัยทั้งนั้น เห็นว่าทางนั้นจะปิดปรับปรุง"

"ถนนสายอาหาร ย่านมหาวิทยาลัย?" ภรรยาชะงักไป "คุณเดี๋ยวนะ..."

ภรรยาไม่สนใจจะหยิบข้าวแล้ว รีบถอดถุงมือออก ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดโต่วอินทันที

เพียงไม่นาน เธอก็หาคลิปวิดีโอที่เจียงเทียนไปตั้งแผงอยู่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจเจอ "ที่แท้ก็เขานี่เอง! คนที่ไปตั้งแผงหน้าสำนักงานเทศกิจก่อนหน้านี้น่ะ!!"

พอจ้าวอี้หงได้ยิน หัวใจก็แทบจะกระดอนออกมานอกคอหอย

รูม่านตาของเขาหดเกร็งทันที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขาเหรอ? เขามาได้ยังไง!"

สำหรับชื่อเสียงของเจียงเทียน จ้าวอี้หงเรียกได้ว่าได้ยินมาจนชินหูแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเคยดูคลิปโต่วอินที่เจียงเทียนไปตั้งแผงอยู่หน้าสำนักงานเทศกิจ

ตอนนั้นเขายังแอบคิดเพ้อเจ้ออย่างไร้เดียงสาเลยว่า ถ้าตัวเองทำแบบนั้นได้บ้างก็คงดี!

แล้วเทพเซียนท่านนี้ มาโผล่ที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนได้ยังไงกันเนี่ย?

ภรรยากลืนน้ำลายด้วยความตึงเครียด หันไปถามจ้าวอี้หง "ที่รัก เอาไงดี?"

จ้าวอี้หงหรี่ตาลง "ไป!"

"ไปไหน?"

"ไปที่ที่ไม่มีข้าวผัดเหล่าเจียงไง!"

"ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเราต้องกลัวเขาด้วยเหรอ? พวกเราอยู่ที่นี่ก็มีลูกค้าประจำตั้งเยอะนะ"

"เหอะๆ! ลูกค้าประจำของพวกเรา อีกเดี๋ยวก็กลายเป็นลูกค้าใหม่ของเขาแล้ว!"

"ทำไมล่ะ? ก็ขายข้าวผัดเหมือนกัน ทำไมต้องไปกลัวเขาด้วย?"

ภรรยาไม่เข้าใจ แต่ในใจจ้าวอี้หงนั้นกระจ่างแจ้งดี

ความโด่งดังของข้าวผัดเหล่าเจียงในเมืองเจียงเฉิง มันเหนือจินตนาการของเขาไปไกลแล้ว

ลูกค้าของเขาน่ะ เป็นแฟนพันธุ์แท้ทั้งนั้น!

ต่อให้ต้องฝ่าฝนตกหนักก็ยังจะไปกิน!

รสชาตินั้นมันต้องอร่อยขนาดไหนกันเชียว?

ข้าวผัดของตัวเอง รสชาติก็งั้นๆ ธรรมดาๆ เอาไปเทียบชั้นไม่ได้เลยสักนิด

ที่สำคัญที่สุดคือ ตัวเองก็ไม่ได้มีข้อได้เปรียบเรื่องราคาด้วย

มีของที่อร่อยกว่าแถมราคาจับต้องได้ แล้วคนอื่นจะมาเลือกของตัวเองทำไมล่ะ?

"คุณไม่ต้องสนใจหรอก เชื่อฉันก็พอ! ยังไงพวกเราก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องที่ขายอยู่แล้ว"

พูดแล้วก็ทำเลย!

จ้าวอี้หงรีบเก็บข้าวของเตรียมออกไปทันที ถึงแม้ภรรยาจะไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี

ตอนที่เดินผ่านร้าน "ราชาข้าวผัด" เถ้าแก่สวีปัวกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น พอเห็นจ้าวอี้หงกำลังจะไป ก็อดถามไม่ได้ "อ้าว เหล่าจ้าว นายจะไปไหนน่ะ? ทำไมถึงจะกลับแล้วล่ะ?"

จ้าวอี้หงฝืนยิ้มแห้งๆ แล้วโกหกไปว่า "พอดีที่บ้านมีธุระด่วนน่ะ เลยต้องกลับไปก่อน"

จ้าวอี้หงไม่อยากจะพูดความจริงออกไป การงัดกับข้าวผัดเหล่าเจียง มีแต่ตายกับตายเท่านั้น เขาต้องรีบไป เพื่อไปแย่งทำเลดีๆ ที่จุดตั้งแผงที่อื่น

เถ้าแก่ร้าน "ราชาข้าวผัด" อย่างสวีปัวก็ไม่ได้คิดอะไรมาก กล่าวทักทายตามมารยาท "โอเคๆ เดินทางปลอดภัยนะ! ไว้เจอกันพรุ่งนี้"

พรุ่งนี้เจอกันงั้นเหรอ?

ไม่พรุ่งนี้ก็คงไม่ได้เจอกันหรอก

หรือไม่พรุ่งนี้ก็คงได้เจอกันที่อื่นนู่นแหละ

จ้าวอี้หงขี่รถสามล้อเครื่องพาภรรยาซ้อนท้าย หายลับตาไปที่สุดปลายถนนอย่างรวดเร็ว

สวีปัวขมวดคิ้ว บ่นพึมพำในใจ "ที่บ้านต้องเกิดเรื่องใหญ่ขนาดไหนเนี่ย ถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น?"

ธุรกิจของ "ราชาข้าวผัด" ค่อนข้างดี โดยเฉพาะช่วงสองวันนี้ที่ปรับปรุงสูตรใหม่ ลูกค้าก็ยิ่งเยอะขึ้นไปอีก

ตอนนี้ ที่หน้าแผงของสวีปัวมีลูกค้ารุมล้อมอยู่ไม่น้อย ลูกค้าหลายคนที่กำลังยืนกินอยู่ต่างก็เอ่ยปากชม "เถ้าแก่ ทำไมรสชาติข้าวผัดร้านคุณถึงได้อร่อยขึ้นขนาดนี้เนี่ย? รสชาติไม่เหมือนกับที่ฉันเคยกินเมื่อก่อนเลย"

"ใช่ๆ! ฉันก็รู้สึกว่าอร่อยขึ้นเยอะเลย นี่ปรับสูตรใหม่หรือเปล่าคะ?"

"แถวหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนเนี่ย ฉันชอบกินข้าวผัดร้านคุณที่สุดเลย"

"เถ้าแก่สวี คุณแอบไปเรียนทำอาหารเพิ่มมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"โธ่เอ๊ย!" สวีปัวโบกมือปัด "ไปเรียนเพิ่มอะไรกันล่ะ? เมื่อสองวันก่อนตอนฉันกลับบ้านเกิด บังเอิญไปเจอคัมภีร์เก่าแก่เล่มหนึ่งในบ้าน คัมภีร์เล่มนั้นเป็นสูตรข้าวผัดที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนของตระกูลเรา พอฉันลองทำชิมดู โห! รสชาติมันอร่อยจริงๆ แฮะ!"

"เชี่ย! จริงปะเนี่ยเถ้าแก่สวี คุณไม่ได้โม้ใช่ไหม? หลายชั่วอายุคนเนี่ยนะ? สมัยโบราณมีข้าวผัดด้วยเหรอ?"

"ที่แท้ก็สูตรลับประจำตระกูลนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้อร่อยขนาดนี้"

"ถ้าต่อไปได้กินข้าวผัดของเถ้าแก่สวีที่นี่ทุกวัน คงจะมีความสุขน่าดูเลย"

สวีปัวหัวเราะร่วน "วางใจเถอะ ฉันมาขายทุกวันแหละ!"

มีเพียงสวีปัวเท่านั้นที่รู้อยู่แก่ใจ

ว่าไอ้สูตรลับประจำตระกูลอะไรนั่น มันก็แค่เรื่องหลอกเด็ก

สาเหตุที่รสชาติดีขึ้นกะทันหันขนาดนี้ ก็เพราะเมื่อสองวันก่อนเขาไปเรียนทำข้าวผัดตาม "ข้าวผัดเหล่าเจียง" ในโต่วอินมาน่ะสิ!

เรื่องที่ข้าวผัดเหล่าเจียงโด่งดังเป็นพลุแตก ในฐานะคนร่วมอาชีพ สวีปัวย่อมต้องรู้ดี

โดยเฉพาะตอนที่รู้ว่าเถ้าแก่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียง เอาสูตรลับข้าวผัดมาเปิดเผยบนโลกอินเทอร์เน็ต เขาก็ยังแอบสงสัย

ก็แค่ข้าวผัดธรรมดาไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีคนยอมฝ่าฝนตกหนักไปต่อคิวซื้อกินกันเยอะแยะ?

ดังนั้น เขาจึงลองทำตามคลิปสอนที่เจียงเทียนโพสต์ลงในโต่วอินดู

ผลลัพธ์คือรสชาตินั้น ขนาดเขาที่เป็นคนขายข้าวผัดยังต้องตะลึง

ใช้คำว่า "อร่อยเกินคำบรรยาย" มาอธิบาย ก็ไม่ได้ดูพูดเกินจริงไปเลยสักนิด

สวีปัวไม่ลังเลเลยสักนิด เขารีบโยนสูตรเดิมของตัวเองทิ้งไปทันที แล้วเปลี่ยนมาใช้สูตรของเจียงเทียนแทน

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ช่วงสองวันนี้ธุรกิจดีมาก

ลูกค้าทุกคนที่มาซื้อข้าวผัด ต่างก็เอ่ยปากชมว่าอร่อย

ถึงขั้นมีคนสงสัยว่า เขาแอบใส่อะไรลงไปในข้าวผัดหรือเปล่า

เรื่องนี้ทำเอาสวีปัวดีใจแทบแย่!

แทบอยากจะให้คนโทรแจ้งตำรวจมาจับตัวเอง จะได้ไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์ที่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจบ้าง

ระหว่างที่กำลังผัดข้าวอย่างเมามันอยู่นั้น ลูกค้าสองคนที่กำลังซื้อเต้าหู้เหม็นอยู่ร้านข้างๆ ก็คุยกัน เสียงนั้นดังแว่วเข้ามาในหูของสวีปัว

"ข้าวผัดเหล่าเจียงร้านที่มาใหม่นั่น ใช่ร้านที่อยู่ในโต่วอินหรือเปล่า?"

"ดูๆ แล้วก็คล้ายอยู่นะ เห็นว่ารสชาติดีมาก เดี๋ยวพวกเราลองไปชิมดูไหม?"

"เอาสิ! ฉันดูในช่องคอมเมนต์ มีแต่คนบอกว่าร้านเขามีเมนูลับอย่างข้าวผัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่อร่อยสุดยอดเลย"

รอยยิ้มบนใบหน้าของสวีปัวแข็งค้าง

เขาจับใจความสำคัญบางอย่างได้ ข้าวผัดเหล่าเจียง? ร้านในโต่วอินงั้นเหรอ?

แถมพอสองคนนี้พูดขึ้นมา ลูกค้าที่ยืนรออยู่หน้าแผงของเขาสองสามคน ก็หันหลังเดินหนีไปในทันที

"ร้านที่มาใหม่ตรงนั้นคือข้าวผัดเหล่าเจียงในโต่วอินจริงๆ ด้วย ไปๆๆ ไปกินกัน!"

"เชี่ย! สาคูมะม่วงส้มโอร้านเขาถ่ายรูปออกมาสวยมากเลย ฉันต้องไปเช็กอินแล้ว"

"ต่อไปคงมีลาภปากแล้วล่ะ เพื่อนฉันเคยไปกินข้าวผัดร้านเขา บอกว่าอร่อยมากเลย"

"ลูกสาวแกน่ารักมากเลยนะ ทำไมถึงไม่มาล่ะ"

สวีปัวไม่สนใจจะทำข้าวผัดแล้ว เขารีบหันไปมอง

เมื่อเห็นป้ายร้าน "ข้าวผัดเหล่าเจียง" ของเจียงเทียน รูม่านตาก็หดเกร็งทันที "เชี่ยเอ๊ย เขามาได้ยังไงเนี่ย?"

ตามหลักแล้ว ตัวเขาเองก็นับว่าเป็นลูกศิษย์ครึ่งซีกของเจียงเทียนเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ อาจารย์ดันมาบุกพังร้านซะเองเนี่ยนะ?