บทที่ 84 ฉันจะแอบกินข้าวผัดของนายไปทำไม?

ทางฝั่งเจียงเทียนก็มีคนอยู่บ้างสองสามคน แต่ไม่เยอะ

หลายคนมาเพราะได้ยินชื่อเสียง ท้ายที่สุดในโต่วอินก็ดังขนาดนั้น

แต่คนในชีวิตจริง มีเยอะกว่าในโลกออนไลน์มาก

ดังนั้น ถึงแม้จะมีชื่อเสียงในโลกออนไลน์ระดับหนึ่ง แต่ในชีวิตจริง ก็ใช่ว่าทุกคนจะรู้จักคุณเสมอไป

เหมือนกับดาราบางคน ต่อให้ไม่ใส่หน้ากากอนามัยหรือแว่นกันแดด เดินไปตามท้องถนนก็อาจจะไม่มีใครสังเกตเห็น

เจียงเทียนไม่รีบร้อน เขาไม่ใช่เพิ่งเคยตั้งแผงลอยเป็นครั้งแรก สภาพจิตใจนิ่งสงบมั่นคงมาตั้งนานแล้ว

ลูกค้าสองสามคนที่ซื้อไป ต่างก็ให้คำชมอย่างล้นหลาม

"ก่อนหน้านี้ผมยังสงสัยอยู่เลยว่าในช่องคอมเมนต์ไปจ้างหน้าม้ามาหรือเปล่า พอตอนนี้ได้ลองชิมดู ไม่มีอะไรจะพูดเลยจริงๆ"

"ใช่ครับ! ตอนนั้นผมก็คิดอยู่ว่า ข้าวผัดมันจะอร่อยได้สักแค่ไหนเชียว? ผลคือพอกินเข้าไปแล้วถึงกับพูดไม่ออกเลย"

"เถ้าแก่ วันหลังคุณจะมาตั้งแผงประจำที่นี่เลยไหมครับ? อยากจะกินได้ทุกวันจริงๆ รู้สึกว่ากินได้เรื่อยๆ ไม่มีเบื่อเลย"

"สมกับเป็นข้าวผัดที่ไปตั้งแผงอยู่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจ รสชาติดีสุดๆ! รสชาติหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงก็เข้มข้นถึงเครื่อง!"

เจียงเทียนควงกระทะไปพลาง หัวเราะตอบไปพลาง "ช่วงนี้คงจะตั้งหลักอยู่ที่นี่ไปก่อนครับ ส่วนหลังจากนี้ ก็ยังไม่แน่ครับ!"

ตอนนี้พนักงานกะเช้าของโรงงานเริ่มทยอยเลิกงานกันแล้ว หลายคนเดินจับกลุ่มกันออกมาจากโรงงาน

แม้ปริมาณลูกค้าจะเทียบไม่ได้กับทางถนนสายอาหาร แต่ก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว!

อีกอย่างเขาเพิ่งจะมาถึง ลูกค้าจากย่านมหาวิทยาลัยก็ยังเดินทางมาไม่ถึงด้วย

เจียงเทียนนึกสงสัยอยู่ในใจ ว่าจะมีลูกค้าจากย่านมหาวิทยาลัยตามมาสักกี่คน?

ระยะทางนี้ จะว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ จะว่าไกลก็ไม่ไกล

แต่ไปๆ กลับๆ ก็ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง

......

ปี้หยางเต๋อเป็นพนักงานของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ฝั่งตรงข้ามหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน

วันนี้เขาอารมณ์เสียมาก

ตอนทำงาน เพราะแอบสัปหงกเลยถูกหัวหน้างานด่ากราดต่อหน้าเพื่อนร่วมงานหลายคน

ตอนนี้ ปี้หยางเต๋อเลยอัดอั้นไปด้วยไฟโทสะเต็มท้อง

"เหล่าปี้" ฟางฮุยเพื่อนร่วมงานเดินมาโอบไหล่เขา "ฉันเห็นเสี่ยวเหม่ยบอกว่า หน้าประตูมีร้านข้าวผัดมาเปิด รสชาติอร่อยมากเลย! พวกเราไปลองชิมดูไหม? เห็นว่าที่ถนนสายอาหารขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แถมยังไปตั้งแผงหน้าสำนักงานเทศกิจมาด้วย โคตรเจ๋งเลย!"

ปี้หยางเต๋อปรายตามองฟางฮุย เอ่ยเสียงเย็น "แบบนี้แกก็เชื่อเหรอ? แกจะใสซื่อเกินไปแล้วมั้ง?"

ฟางฮุยพูดไม่ออก "เขามีคลิปวิดีโอเป็นหลักฐานยืนยันเลยนะ จะปลอมได้ยังไง?"

ปี้หยางเต๋อพูดเสียงเรียบ "ต่อให้เป็นเรื่องจริง เถ้าแก่ก็ต้องมีความลับอะไรที่บอกใครไม่ได้ซ่อนอยู่แน่ๆ รสชาติก็ไม่ได้แปลว่าจะอร่อยสักเท่าไหร่หรอก"

ฟางฮุยเริ่มโมโห "ปกติแกก็ไม่ได้พูดจาขวานผ่าซากขนาดนี้นี่เหล่าปี้"

"ฉันพูดผิดตรงไหน?" ปี้หยางเต๋อแค่นเสียงขึ้นจมูก "ก็แค่ข้าวผัดห่วยๆ จานนึง มันจะไปอร่อยได้สักแค่ไหนกัน? มีแต่พวกโง่เง่าเต่าตุ่นเท่านั้นแหละที่แห่กันไปกิน เถ้าแก่นับเงินจนนอนหลับฝันดียังหัวเราะออกมาเลยมั้ง ฉันล่ะเกลียดคนบ้าจี้ตามกระแสแบบพวกแกจริงๆ ใครว่าไงก็ว่าตาม ไม่มีจุดยืนของตัวเองเลยสักนิด"

"แกจะกินหรือไม่กินก็เรื่องของแกสิวะ เป็นบ้าอะไร อยู่ดีๆ มาด่าฉันทำไม?" ฟางฮุยพูดด้วยความโกรธ "แกจะไม่กินก็ได้ แต่แกจะมาพูดจาใส่ร้ายคนอื่นไม่ได้นะ! เถ้าแก่เขาทำอาหารอร่อย วัตถุดิบดี เขาจะหาเงินได้เยอะมันก็เป็นความสามารถของเขา"

"ตามใจ" ปี้หยางเต๋อยักไหล่ "แกจะเอาเงินไปประเคนให้เขาก็เชิญ แต่ฉันไม่กิน! ชาตินี้ก็ไม่มีทางกินเด็ดขาด!"

ฟางฮุยอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่

ปกติปี้หยางเต๋อไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา

ทำไมวันนี้จู่ๆ ถึงได้ดูเกรี้ยวกราดขนาดนี้นะ?

ฟางฮุยจึงได้แต่ไปเข้าแถวต่อคิวคนเดียว ตอนนี้ที่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงคนยังไม่ค่อยเยอะ มีคนรออยู่แค่สี่ห้าคนเท่านั้น

ฟางฮุยต่อคิวอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ถึงคิวตัวเอง เขามองดูเมนู แล้วยิ้มให้เจียงเทียน "เถ้าแก่ เมนูร้านคุณนี่ช่างจับคู่กันได้ดีจริงๆ ไม่มีเมนูไหนที่รสชาติตีกันเลย น่ากินไปหมดทุกอย่าง ทำยังไงดีล่ะเนี่ย?"

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "งั้นก็รับไปอย่างละที่เลยสิครับ ของร้านผมผลตอบรับจากลูกค้าค่อนข้างดีเลยนะ!"

"แน่นอนครับ ผมเห็นในโต่วอินแล้ว" ฟางฮุยสูดดมกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่อบอวลอยู่ในอากาศ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย "ผมตั้งใจมาจัดเมนูลับอย่างข้าวผัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงโดยเฉพาะเลย รบกวนเถ้าแก่ทำให้ที่นึงนะครับ!"

"ไม่มีปัญหาครับ!" เจียงเทียนตอบรับอย่างอารมณ์ดี "ข้าวผัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ทั้งหมด 28 หยวนครับ! สแกนจ่ายด้านข้างได้เลย!"

ความจริงแล้วไม่มีเมนูลับอะไรหรอก ก็แค่ก่อนหน้านี้มีลูกค้าคนหนึ่งขอให้เขาทำแบบนี้ให้

มันก็คือข้าวผัดสูตรเด็ดและหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง จากนั้นก็เอาหมูสามชั้นไปผัดรวมกับข้าวผัดเลย ทำแบบนี้ข้าวผัดทั้งชามก็จะมีกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงอบอวลไปทั่ว เข้มข้นเป็นพิเศษ เป็นที่ถูกปากถูกใจลูกค้าจำนวนมาก ทุกวันจะมีคนสั่งแบบนี้หลายคนเลยทีเดียว

ไม่นานนัก ข้าวผัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงหนึ่งกล่องก็เสร็จเรียบร้อย

ฟางฮุยรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ ก่อนไปจึงสั่งสาคูมะม่วงส้มโอมาอีกหนึ่งแก้ว

กินข้าวผัดที่มีหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไปหนึ่งคำ แล้วดูดสาคูมะม่วงส้มโอตามไปอีกหนึ่งอึก

แค่คิดก็ฟินแล้ว!

เมื่อฟางฮุยกลับมาถึงหอพัก ปี้หยางเต๋อก็ยังอยู่

เห็นเขานอนเล่นเกมอยู่บนเตียง จึงถามขึ้นว่า "เหล่าปี้ แกยังไม่หาอะไรกินอีกเหรอ?"

ปี้หยางเต๋อโยนโทรศัพท์กระแทกลงบนเตียงอย่างแรง แล้วตะโกนใส่หูฟังลั่น "ตีป้อมดิวะไอ้โง่! แม่งแจกคิลอีกแล้ว! เล่นเป็นไหมเนี่ย? ฉันถามว่าเล่นเป็นไหม?"

ฟางฮุยชะโงกหน้าเข้าไปดู แล้วหัวเราะ "แกเล่นเลนกลางสถิติ 0-10 เนี่ยนะ ยังจะไปกดดันเพื่อนร่วมทีมอีกเหรอ?"

ปี้หยางเต๋อหน้าแดงก่ำ เถียงกลับว่า "ฉันมีประโยชน์มากนะโว้ย!"

"จ้าๆๆ" ฟางฮุยหัวเราะเยาะ "แอสซิสต์สักครั้งก็ไม่มี ประโยชน์ของนายช่างใหญ่หลวงนัก"

พูดจบ ฟางฮุยก็ไม่สนใจเขาอีก เตรียมตัวโซ้ยข้าวแล้ว

พอเปิดฝากล่องข้าวผัด กลิ่นหอมเข้มข้นก็พุ่งปะทะหน้าในทันที นั่นคือกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับข้าวผัดที่ผ่านการผัดด้วยไฟแรง

"หอมจังโว้ย!"

ฟางฮุยอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา จากนั้นก็หยิบช้อนขึ้นมาตักกินทันที

เข้าปากไปหนึ่งคำ ในปากถึงกับมีน้ำมันเยิ้มออกมา นั่นคือส่วนมันของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ละลายด้วยความร้อน ทิ้งไว้เพียงความหอมละมุนเต็มกระพุ้งแก้ม

ปี้หยางเต๋อที่กำลังเล่นเกมอยู่ จู่ๆ ก็ได้กลิ่นหอมของข้าวผัด สายตาของเขาเหลือบมองไปที่ฟางฮุยซึ่งกำลังกินข้าวอยู่อย่างไม่รู้ตัว

การเหลือบมองครั้งนี้ส่งผลให้ตัวละครในเกมไม่มีการเคลื่อนไหว จึงถูกฝั่งตรงข้ามฆ่าตายไปในทันที

ในหูฟังมีเสียงตะโกนด่าของเพื่อนร่วมทีมดังขึ้นมาทันที "เลนกลางทำบ้าอะไรอยู่วะ? ไอ้เชี่ยเอ๊ย! แกแม่งXXX!!"

นักเลงคีย์บอร์ดในเกม พ่นคำผรุสวาทออกมาไม่ขาดสาย

แต่ปี้หยางเต๋อไม่สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว เพราะท้องของเขาดันร้อง "จ๊อก" ขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวล่ำเวลา

ตอนออกไปข้างนอก เดิมทีเขาก็กะจะหาอะไรกินสักหน่อย แต่ตอนนั้นมันไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด

ฟางฮุยได้ยินเสียงท้องร้องของปี้หยางเต๋อ ก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

ปี้หยางเต๋อรีบชักสายตากลับ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

แม่งเอ๊ย......

ทำไมข้าวผัดนี่มันถึงได้หอมขนาดนี้นะ?

ถ้าได้กินสักคำ ไม่ลอยขึ้นสวรรค์ไปเลยเหรอ?

แล้วสาคูมะม่วงส้มโอนั่นอีก ถ้าได้ดูดสักอึก ร่างกายคงไม่ลอยละลิ่วเลยเหรอ?

"ติ๊งต่องจี ติ๊งต่องจี~"

โทรศัพท์ของฟางฮุยดังขึ้น เมื่อรับสาย เขาก็ตอบรับรัวๆ "ได้ครับๆ อยู่ข้างล่างใช่ไหมครับ? เดี๋ยวผมลงไปเอาเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

หลังจากวางสาย ฟางฮุยก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ฉันลงไปเอาพัสดุแป๊บนึง แกห้ามแอบกินนะโว้ย"

ปี้หยางเต๋อหัวเราะเยาะ "ฉันจะแอบกินข้าวผัดของนายไปทำไม? ไร้สาระจริงๆ!"

ฟางฮุยเบ้ปาก แล้วเดินออกจากหอพักไป

รูมเมทคนอื่นๆ ยังไม่มีใครกลับมา ทั้งหอพักจึงเหลือปี้หยางเต๋ออยู่เพียงคนเดียว

เมื่อมองดูข้าวผัดที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ปี้หยางเต๋อก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เหตุผลบอกเขาว่ากินไม่ได้นะ

แต่สัญชาตญาณของร่างกายกลับขับเคลื่อนให้เขาลุกออกจากเตียง

แค่คำเดียว แค่คำเดียวเท่านั้น

ฟางฮุยคงไม่สังเกตเห็นหรอกมั้ง?

คิดได้ดังนั้น ปี้หยางเต๋อก็ลงจากเตียง ทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนขโมย เดินย่องมาที่หน้าโต๊ะ แล้วหยิบช้อนขึ้นมาอย่างลืมตัว......