บทที่ 85 นี่คือข้าวผัดเหล่าเจียงเชียวนะ! พ่อรีบไปต่อคิวให้หนูเลย!

ปี้หยางเต๋อหยิบช้อนขึ้นมา ตักข้าวผัดคำโตส่งเข้าปากอย่างทนไม่ไหว

ในหูฟังยังมีเสียงเพื่อนร่วมทีมด่าทอฉอดๆ ไม่หยุด แต่ปี้หยางเต๋อไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

ในโลกของเขาตอนนี้ เหลือเพียงข้าวผัดตรงหน้าเท่านั้น!

เมื่อกัดเข้าไปคำแรก กลิ่นหอมก็กระจายไปทั่วทั้งปาก หอมจนเขาแทบจะสลบ

คำดูถูกของหัวหน้างาน คำด่าทอของเพื่อนร่วมทีม ล้วนถูกปี้หยางเต๋อโยนทิ้งไปจนหมดสิ้นในวินาทีนี้

ตอนนี้ เขาแค่อยากจะลิ้มรสข้าวผัดตรงหน้าให้เต็มอิ่ม

เมื่อกลืนลงไปแล้ว เขาก็ยังรู้สึกไม่หนำใจ

"จ๊อกกก"

กระเพาะอาหารส่งเสียงประท้วงอย่างรุนแรง เร่งเร้าให้เขากินต่ออีกคำ

"ช่างมันแล้ว!"

ปี้หยางเต๋อไม่สนแล้วว่าฟางฮุยจะจับได้หรือเปล่า เขาหยิบช้อนตักข้าวผัดกินรัวๆ อีกหลายคำ

ข้าวผัดที่เดิมทีเหลืออยู่แค่ครึ่งกล่อง ไม่นานก็ถูกปี้หยางเต๋อกินไปอีกครึ่ง จนเหลือแค่หนึ่งในสี่

"แย่แล้ว แย่แล้ว"

ปี้หยางเต๋อลุกลี้ลุกลน รีบวางช้อนลงแล้วเช็ดปาก

แต่ใครจะไปคิด พอหันกลับมา ก็เห็นฟางฮุยยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงประตู ในมือถือกล่องพัสดุมาด้วย

"ไหนแกบอกว่าไม่กินไงล่ะ?" ฟางฮุยบ่นอย่างไม่พอใจ "อยากกินก็ไปซื้อเองสิวะ จะมาแอบกินของคนอื่นทำไม?"

ปี้หยางเต๋อตีหน้าตาย "ใครกิน?"

"เดี๋ยวนะ" ฟางฮุยพูดอย่างไม่อยากเชื่อ "ฉันเห็นกับตาว่าแกตักกินไปตั้งหลายคำ แกยังจะปากแข็งอีกเหรอ?"

"ฉันไม่ได้กิน" ปี้หยางเต๋อขมวดคิ้ว "ก็แค่ข้าวผัดง่อยๆ จานนึง ฉันต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ฟางฮุยยกนิ้วโป้งให้ "ได้! ที่มุมปากยังมีเม็ดข้าวติดอยู่เลยนะ แกยังกล้าบอกว่าไม่ได้กินอีก"

"ฉันไม่ได้กินจริงๆ เม็ดข้าวที่มุมปากนี่ฉันกินตอนเที่ยงแล้วลืมเช็ดต่างหาก" ปี้หยางเต๋อยังคงปากแข็ง พูดจบ เขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที "พัสดุฉันก็มาแล้วเหมือนกัน ฉันจะลงไปเอาละ"

ปี้หยางเต๋อรีบวิ่งลงบันไดไป

เมื่อกี้กินไปแค่นิดเดียว ไม่พอให้ยาไส้เลยด้วยซ้ำ

เขาต้องไปซื้อกินสักกล่อง!

ไม่สิ!

สองกล่องต่างหาก!

ปี้หยางเต๋อวิ่งรวดเดียวมาถึงหน้าหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน เมื่อมองดูแถวคนที่ต่อคิวรอซื้อข้าวผัดเหล่าเจียงยาวเหยียด เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

ตอนที่เขาเลิกงานแล้วออกมา ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงเพิ่งจะมีคนต่อคิวแค่ไม่กี่คนเอง แต่ตอนนี้ถ้าอยากกิน อย่างน้อยก็ต้องรอตั้งสิบนาที

แต่เพื่อข้าวผัดแสนอร่อย ปี้หยางเต๋อก็ไม่สนอะไรแล้ว

ทางฝั่งของฟางฮุย หลังจากกินข้าวผัดที่เหลือจนหมด เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยอิ่ม โดนปี้หยางเต๋อแย่งกินไปตั้งเยอะ เลยรู้สึกอิ่มแค่ครึ่งท้องเท่านั้น

ดังนั้น เขาเลยตัดสินใจลงไปซื้ออีกกล่อง

ใครจะไปคิด พอมาถึงหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน เขาก็เห็นปี้หยางเต๋อยืนอยู่ในแถวมาแต่ไกล

ฟางฮุยเดินเข้าไปหาเขา ตบไหล่จากด้านหลัง แล้วถามว่า "มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?"

ปี้หยางเต๋อสะดุ้งสุดตัว พอหันกลับมาเห็นว่าเป็นฟางฮุย ก็ถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ ว่า "ฉันเหรอ? ฉัน... ฉันมายืนดูวิว"

"ดูวิว?" ฟางฮุยทำหน้าเซ็ง "แกมาซื้อข้าวผัดชัดๆ"

"ฉันเปล่า"

"เหล่าปี้ คนอย่างแกเนี่ย พอตายแล้วโดนฝังดิน ผ่านไปเป็นร้อยปีมีคนขุดขึ้นมา ปากแกก็คงยังแข็งอยู่แน่ๆ อยากกินก็อยากกินไปสิวะ ไม่มีใครว่าอะไรแกหรอก"

"ฉันไม่ได้อยากกินจริงๆ นะโว้ย!"

"งั้นแกสาบานสิ"

"ไม่เอา"

......

หน้าประตูมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเจียงเฉิง

"ฉันเห็นจักรยานคันนี้ก่อนนะเว้ย! มันต้องเป็นของฉันสิ!"

"งั้นฉันเห็นคนสวยคนนั้นก่อน แปลว่าเขาต้องเป็นแฟนฉันใช่ไหมล่ะ?"

"แกอย่ามาแถดิวะ! เอาไปห้าหยวน แล้วแกไปสแกนคันอื่นไป"

"รัศมีสองกิโลเมตรนี้ยังมีจักรยานคันอื่นอีกไหมล่ะ? ฉันให้แกสิบหยวนเลยเอ้า!"

นักศึกษาสองคนกำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดง

พอถึงเวลาเลิกเรียน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยละแวกนี้ก็แห่กันออกมาพร้อมกัน

วิธีเดินทางไปหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนมีอยู่ไม่กี่วิธี

ไม่นั่งแท็กซี่ ก็ปั่นจักรยาน หรือไม่ก็นั่งรถเมล์!

และวิธีที่ประหยัดที่สุด ก็คือการปั่นจักรยานนี่แหละ!

สิ่งอำนวยความสะดวกรอบๆ ย่านมหาวิทยาลัยครบครันมาก หลายๆ ที่เดินไปก็ไม่เสียเวลาเท่าไหร่ ปกติแล้วจักรยานสาธารณะพวกนี้จึงไม่ค่อยมีคนสนใจ

แต่วันนี้ พอออกจากประตูมหาวิทยาลัย ทุกคนก็พุ่งเป้าไปที่จักรยานสาธารณะกันหมด

ราวกับลงดันเจี้ยนแย่งสมบัติ จักรยานทุกคันกลายเป็นของล้ำค่า ชนิดที่ว่าคนสิบคนแทบจะรุมแย่งกันคันเดียว

"นี่นาย" นักศึกษาคนหนึ่งพูดอย่างจริงจัง "พวกเราเถียงกันไปแบบนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เอาอย่างนี้ไหม ฉันเป็นคนปั่น แล้วนายก็นั่งในตะกร้าหน้ารถ ตกลงไหม? ฉันคิดนายแค่หยวนเดียวพอ"

"ใครเป็นเพื่อนแกวะ?" อีกคนพูดอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันน้ำหนัก 90 กิโลนะเว้ย! แกจะให้ฉันไปนั่งในตะกร้าเนี่ยนะ?"

"ฉันพูดด้วยดีๆ แกฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม?"

"แล้วไงวะ? อยากมีเรื่องเหรอ?"

"มาเลยดิวะ! วันนี้ถ้าฉันต่อยฟันแกไม่ร่วง ฉันยอมเปลี่ยนแซ่เลยเอ้า"

"ไอ้ลูกหมา! ได้สิโว้ย! คิดว่าฉันกลัวแกหรือไง? ใครชนะได้จักรยานคันนี้ไป!"

ทั้งสองคนรีบย้ายที่เตรียมจะเปิดศึกกัน แต่ใครจะไปรู้ว่าจักรยานคันสุดท้ายที่เหลืออยู่ กลับถูกพวกชอบฉวยโอกาสที่แอบดูอยู่ข้างๆ สแกนปลดล็อกแล้วปั่นหนีไปหน้าตาเฉย

......

เฮ่อยวิ่นเป็นคนขับรถตีตี(แอปพลิเคชันเรียกรถ) มืออาชีพ

วันนี้เรียกได้ว่าเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุด

ตั้งแต่ห้าโมงเย็นเป็นต้นมา เขาก็วิ่งรถไม่หยุดเลย

เพิ่งจะมาถึงแถวนี้ ก็ได้รับออเดอร์ไปส่งที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนทันที

พอส่งผู้โดยสารเสร็จ ก็มีออเดอร์ใหม่เข้ามาปุ๊บ!

นี่ไงล่ะ เขารับออเดอร์ไปส่งที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนอีกแล้ว

ผู้โดยสารที่ขึ้นมาเป็นคู่รักวัยรุ่น ทั้งสองคนนั่งอยู่เบาะหลัง กำลังคุยกันกระหนุงกระหนิง

"ที่รัก คิดไว้หรือยังว่าจะกินอะไรดี? เรานั่งแท็กซี่มาเร็วนะ คงไม่ต้องรอคิวนานหรอก"

"เค้าอยากกินข้าวผัด! แล้วก็สาคูมะม่วงส้มโอด้วย ตัวเองล่ะ?"

"เค้าอยากลองหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงร้านเขาดู คราวที่แล้วกินไปครั้งนึงอร่อยมากเลย แล้วขนมกุ้ยฮวาเมนูใหม่นั่น เค้าก็อยากกินด้วย!"

"ตกลง! งั้นเราซื้อข้าวผัดสองกล่อง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงหนึ่งกล่อง สาคูมะม่วงส้มโอสองแก้ว แล้วก็ขนมกุ้ยฮวาอีกหนึ่งกล่อง"

เฮ่อยวิ่นนึกสงสัย จึงเอ่ยถามขึ้น "สุดหล่อ คนสวย พวกคุณก็ไปกินข้าวผัดที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนเหมือนกันเหรอครับ?"

"ใช่ครับ!" ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ "พี่คนขับ คนไปเยอะไหมครับ?"

เฮ่อยวิ่นพยักหน้า "พวกคุณเรียกแท็กซี่ยังต้องรอคิวเลยใช่ไหมล่ะครับ?"

หญิงสาวตอบว่า "ใช่ค่ะ! ตอนเรียกตอนแรก มีคิวรออยู่สิบกว่าคนเลยค่ะ"

"ทุกคนก็ไปกินข้าวผัดเหล่าเจียงที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนกันทั้งนั้นแหละครับ" เฮ่อยวิ่นพูดอย่างสงสัย "เมื่อกี้ผมเพิ่งถามเพื่อนคนขับมา ออเดอร์ที่พวกเขารับแถวนี้ ล้วนแต่เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ที่จะไปกินข้าวผัดเหล่าเจียงที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนทั้งนั้น ข้าวผัดเหล่าเจียงร้านนี้มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

คู่รักหนุ่มสาวมองหน้ากัน ราวกับรู้ใจกันดี ทั้งคู่ส่ายหน้าพร้อมกัน "ไม่อร่อยครับ! พี่คนขับ พี่อย่าไปกินเด็ดขาดเลยนะครับ!"

"ไม่อร่อย?" เฮ่อยวิ่นขมวดคิ้ว "แล้วทำไมคนถึงไปกินกันเยอะแยะขนาดนั้นล่ะครับ?"

หญิงสาวกระแอมเบาๆ "เถ้าแก่จ้างหน้าม้ามาทั้งนั้นแหละค่ะ"

"อ้ออออ! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

ไม่นาน เฮ่อยวิ่นก็พาคู่รักหนุ่มสาวมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน

หลังจากทั้งสองคนลงจากรถ เฮ่อยวิ่นก็ลงตามมาด้วย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายวิดีโอคิวที่ยาวเหยียดของร้านข้าวผัดเหล่าเจียงส่งเข้าไปในกลุ่มครอบครัว พร้อมกับพิมพ์ข้อความบรรยายว่า "ดูเอาไว้นะ แผงลอยขายข้าวผัดร้านนี้ จ้างหน้าม้ามาตั้งเยอะแยะ เถ้าแก่ร้านนี้คงไม่มีหัวการค้าเลยจริงๆ ข้าวผัดกล่องนึงจะได้กำไรสักเท่าไหร่กันเชียว? จ้างคนมาเยอะขนาดนี้ เมื่อไหร่จะได้ทุนคืนล่ะเนี่ย?"

แต่ใครจะไปคิด พอลูกสาวของเขาเห็นวิดีโอนี้ ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที "พ่อคะ!!! นี่คือข้าวผัดเหล่าเจียงเชียวนะ! พ่อรีบไปต่อคิวให้หนูเลย!"