บทที่ 86 คุณก็คือคุณพ่อของตั่วตั่วสินะ?

หน้าประตูหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน

พอทานยาอี้เสินหวันลงไปหนึ่งเม็ด ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา

ของสิ่งนี้ออกฤทธิ์ดีกว่ากาแฟตั้งเยอะ แถมยังไม่มีผลข้างเคียงใดๆ เลย

เมื่อก่อนตอนทำงานบริษัทต้องดื่มกาแฟเพื่อให้ตื่นตัว แต่ตอนนี้พึ่งพายาอี้เสินหวันแทน

แต่ทว่า บริบทมันต่างกัน

ตอนที่ดื่มกาแฟ ตัวเองเป็นแค่ทาสรับใช้ หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ได้รับส่วนแบ่งเพียงน้อยนิด

ตอนนี้ที่ทานยาอี้เสินหวัน ตัวเองเป็นเถ้าแก่ เงินที่หามาได้ล้วนเข้ากระเป๋าตัวเองทั้งหมด!

สิ่งนี้ทำให้เจียงเทียนรู้สึกมีพลังฮึกเหิมไปทั้งตัว!

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกค้าประจำจากย่านมหาวิทยาลัยหลายคนก็เริ่มทยอยกันมาแล้ว

บางคนปั่นจักรยานมา บางคนนั่งแท็กซี่ และบางคนก็นั่งรถเมล์

ทุกครั้งที่รถเมล์จอดเทียบป้าย รถที่เคยแน่นขนัดก็จะโล่งขึ้นมาทันตาเห็น

ผู้โดยสารเกือบทั้งหมดแห่ลงจากรถ และพุ่งเป้าตรงมาที่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียง

มีคนค้นพบช่องทางทำมาหากิน ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กหรือขับรถยนต์มารับส่งผู้โดยสารโดยเฉพาะ

จากย่านมหาวิทยาลัยมาถึงหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า 15 หยวน รถยนต์ 20 หยวน!

ถึงกระนั้น ก็ยังไม่พอต่อความต้องการอยู่ดี

ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาผู้พักอาศัยในหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนถึงกับตกตะลึง ปกติพวกเขาเคยเห็นฉากแบบนี้ซะที่ไหนกัน?

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมจู่ๆ ถึงมีนักศึกษามากันเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ?"

"เห็นว่ามีร้านข้าวผัดร้านนึงดังมาก เมื่อก่อนตั้งแผงอยู่ฝั่งย่านมหาวิทยาลัย แต่ทางนั้นปิดปรับปรุงก็เลยย้ายมาที่นี่"

"ข้าวผัดเหรอ? จะบ้าตาย...... ข้าวผัดมันจะไปมีอะไรให้อร่อยนักหนา?"

"ข้าวผัดเหล่าเจียงไง ร้านที่ดังระเบิดในโต่วอินก่อนหน้านี้ไงล่ะ!"

"เชี่ย! ข้าวผัดเหล่าเจียงเหรอ? ร้านที่ไปตั้งแผงอยู่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจนั่นน่ะนะ? งั้นฉันต้องลองชิมดูซะแล้ว!"

ประหยัดคุ้มค่า อร่อยแถมดีต่อสุขภาพ!

นี่คือคำวิจารณ์ที่หลายๆ คนมอบให้กับร้านข้าวผัดเหล่าเจียง!

และความจริงก็เป็นเช่นนั้น

สายตาของมวลชนนั้นเฉียบแหลม วัตถุดิบดีหรือไม่ดี ทุกคนมองปราดเดียวก็รู้แล้ว

ในเมื่อมีร้านข้าวผัดเหล่าเจียงที่วัตถุดิบสดใหม่กว่า รสชาติดีกว่า แล้วทำไมถึงจะไม่ไปกินล่ะ?

เวลานี้เจียงเทียนแทบจะอยากงอกออกมาสามหัวหกแขน

ตอนไม่มีคนก็แล้วไปเถอะ แต่พอคนแห่มาแบบนี้ เขาทำไม่ทันจริงๆ!

"โห!"

จู่ๆ ก็มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ผู้หญิงคนนี้สวยจัง!"

"เลิกคิดไปได้เลยน้องชาย แกไม่เห็นหรือไงว่าเขาจูงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มาด้วย?"

"เด็กผู้หญิงคนนี้ก็น่ารักมาก! ทำเอาใจฉันละลายไปเลย!"

"ใครกันนะที่โชคดีขนาดนี้ ทั้งภรรยาและลูกสาวสวยน่ารักขนาดนี้เลย!"

"ฉันมองดูแล้ว ทำไมถึงหน้าตาคุ้นๆ เหมือนภรรยาของเถ้าแก่เจียงจังเลยล่ะ?"

เจียงเทียนเงยหน้าขึ้นมอง

เป็นหลินหว่านชิงกับตั่วตั่วจริงๆ ด้วย!

หลินหว่านชิงเดินเข้ามาหาเจียงเทียน เขาจึงเอ่ยถาม "คุณมาได้ยังไงครับ?"

หลินหว่านชิงเบ้ปาก "คุณลองถามเสื้อกันหนาวตัวน้อยของคุณดูสิคะ!"

เจียงเทียนหันไปมองตั่วตั่ว "ตั่วตั่ว ทำไมจู่ๆ ถึงอยากมาที่นี่ล่ะลูก?"

ตั่วตั่วตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "ตั่วตั่วอยากมาช่วยปะป๊าทำงานค่ะ~"

"ดีมากเลยลูก!" เจียงเทียนยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ "ลูกสาวปะป๊าช่างรู้ความจริงๆ!"

"รู้ความเหรอคะ?" หลินหว่านชิงกอดอก เอ่ยเสียงเย็น "แผนการในใจของลูก คุณยังไม่รู้อีกเหรอคะ?"

"ฮ่าๆๆ!"

เจียงเทียนหัวเราะลั่น

เขาย่อมรู้ดีว่าที่ตั่วตั่วมาช่วยงานก็เพราะอยากกินไอศกรีม

ต้องยอมรับเลยว่า ไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตกรอบที่เขาทำเมื่อตอนเที่ยงรสชาติดีมากจริงๆ โดยเฉพาะกับเด็กน้อยอย่างตั่วตั่ว มันมีพลังทำลายล้างสูงมาก

"ตั่วตั่วไม่ได้ทำเพื่อไอศกรีมสักหน่อยนะคะ!"

ใครจะไปคิด ตั่วตั่วกลับพูดด้วยน้ำเสียงฮึดฮัด "ตั่วตั่วเห็นปะป๊าเหนื่อยเกินไป ก็เลยอยากมาช่วยแบ่งเบาภาระต่างหากล่ะคะ!"

"เข้าใจหนูผิดซะแล้วสิเนี่ย" เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "งั้นให้หม่าม้าขอโทษหนูดีไหมลูก?"

หลินหว่านชิงเองก็รู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก

นี่ก็ลูกสาวของตัวเองแท้ๆ

ตัวเองจะไปคิดกับลูกแบบนั้นได้ยังไงกัน?

ดังนั้น เธอจึงย่อตัวลง ลูบหัวตั่วตั่วเบาๆ "ขอโทษนะตั่วตั่ว หม่าม้าเข้าใจหนูผิดไป หม่าม้าขอโทษหนูนะคะ ได้ไหมลูก?"

หลินหว่านชิงไม่ได้วางมาด

หลายคนในฐานะพ่อแม่ ราวกับมีสิทธิพิเศษ ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองทำผิด ก็ไม่ยอมก้มหัวขอโทษลูก

ในใจของพวกเขา การขอโทษลูกจะทำให้สูญเสียความเคารพและอำนาจปกครอง

ดังนั้น ต่อให้ตัวเองจะผิด ก็ยังดึงดันในความคิดของตัวเอง

แต่กฎของบ้านเจียงเทียนไม่ได้เป็นแบบนั้น

ทำผิด ก็ต้องยอมรับผิด

ตั่วตั่วเอามือเล็กๆ เท้าสะเอว ทำเสียงฮึดฮัด "นอกจากจะให้ไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีหนูหนึ่งแท่ง ไม่อย่างนั้นหนูจะไม่ให้อภัยหม่าม้าเด็ดขาด! ฮึ!"

เอ๊ะ?

ยัยหนูนี่?

ทำไมถึงฉลาดแกมโกงแบบนี้นะ?

ใบหน้าของหลินหว่านชิงมุ่ยลงทันที

เจียงเทียนเห็นท่าไม่ดี จึงรีบห้ามทัพ "ภรรยาจ๋า กำลังตั้งแผงอยู่นะครับ กลับบ้านไปค่อยจัดการลูกเถอะ!"

"ก็ได้ค่ะ" หลินหว่านชิงเอ่ยเสียงดุ "ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ!"

ตั่วตั่วหงอลงทันที กอดแขนเจียงเทียนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ภาพเหตุการณ์นี้ ทำให้หลายคนพากันหัวเราะร่วน

"เถ้าแก่เจียง ลูกสาวคุณน่ารักเกินไปแล้ว ถ้าผมมีลูกสาวน่ารักๆ แบบนี้บ้างก็คงจะดี"

"ใช่ๆ ตั่วตั่วฉลาดมากเลย ตอนแรกฉันก็นึกว่าน้องไม่อยากกินไอศกรีมจริงๆ ซะอีก"

"เฮ้อ! ถ้าตอนเด็กๆ ฉันมีครอบครัวแบบเถ้าแก่เจียงบ้างก็คงดี พ่อฉันทำผิด ไม่เคยขอโทษฉันเลยสักครั้ง"

"ใครว่าไม่ใช่ล่ะ พอฉันเถียง เขาก็หาเหตุผลข้างๆ คูๆ มาอ้าง แถมยังหน้าด้านบอกว่าทำเพื่อฉันอีก โตมาฉันก็เลยกลายเป็นคนเก็บตัวไง"

บรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่นของเจียงเทียน ทำให้คนในบริเวณนั้นรู้สึกอิจฉาไม่น้อย

การอบรมสั่งสอนในครอบครัว สามารถส่งผลกระทบต่อชีวิตคนคนหนึ่งได้ทั้งชีวิต

การเติบโตมาในครอบครัวที่กดดัน โตขึ้นมาไม่กลายเป็นคนก้าวร้าวสุดขีด ก็กลายเป็นคนเก็บตัวสุดโต่ง

แต่ถ้าเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่มีเหตุผล เด็กที่โตขึ้นมาก็จะมีความมั่นใจและกล้าแสดงออก

พ่อแม่ คือครูที่ดีที่สุดของลูกเสมอ

......

เมื่อมีหลินหว่านชิงและตั่วตั่วมาช่วย เจียงเทียนก็เบาแรงไปได้เยอะ เขาสามารถจดจ่ออยู่กับการทำข้าวผัดได้อย่างเต็มที่

ตั่วตั่วยืนอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กของเจียงเทียนเหมือนอย่างเคย เอามือป้องปากเป็นรูปโทรโข่ง ลูกค้าทุกคนที่เดินเข้ามา เธอจะส่งเสียงเรียก "พี่ชายเยี่ยนจู่”

“พี่สาวนางฟ้า" ทุกคน

พนักงานโรงงานแถวนี้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นวัยรุ่นอายุยี่สิบกว่าปี

เมื่อต้องเผชิญกับเด็กน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ใครจะไปต้านทานไหว?

"ได้จ้ะๆ ตั่วตั่วบอกว่าหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่อร่อยใช่ไหม? โอเค! ของที่ตั่วตั่วแนะนำ ต่อให้อ้วนขึ้นสิบชั่งพี่ก็จะกิน!"

"เถ้าแก่! เอาทุกเมนูบนกระดานมาอย่างละที่เลย! บิลนี้ต้องจดเป็นผลงานของตั่วตั่วนะครับ!"

"ตั่วตั่ว หนูบอกว่าพี่สาวหุ่นดีแล้วไม่ต้องลดน้ำหนักเหรอจ๊ะ? งั้นพี่สาวก็ต้องกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสักกล่องเพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเองแล้วล่ะ!"

"เถ้าแก่เจียง ผมขอเป็นประธานชมรมแฟนคลับของตั่วตั่วได้ไหมครับ?"

เมื่อได้ยินคนมากมายสนับสนุนตัวเอง ตั่วตั่วก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

เธอเชิดหน้าขึ้นฟ้าอย่างเก่งกาจ เอามือเล็กๆ เท้าสะเอว แล้วเอ่ยด้วยความหยิ่งทะนง "ปะป๊า หม่าม้า! ตั่วตั่วเก่งมากๆ เลยใช่ไหมคะ?"

"ใช่ๆๆ!" เจียงเทียนทำข้าวผัดไปพลาง ตอบรับไปพลาง "ตั่วตั่วของบ้านเราเก่งที่สุดเลย! เดี๋ยวกลับบ้านปะป๊าจะให้รางวัลหนู..."

ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะพูดจบ หลินหว่านชิงที่กำลังห่ออาหารอยู่ก็ขัดขึ้นมาเสียงแข็ง "ห้ามกินไอศกรีมเด็ดขาด!"

เจียงเทียนยักไหล่ "ตั่วตั่ว เห็นไหมลูก? หม่าม้าไม่ให้หนูกินนะ"

"เอาสิ เจียงเทียน" หลินหว่านชิงหยิกเอวเจียงเทียนอย่างแรง ดวงตาคู่สวยถลึงมองด้วยความโกรธ "สรุปคือ คุณรับบทคนดีไปหมด ส่วนเรื่องร้ายๆ ฉันเป็นคนรับจบงั้นสิ?"

"โอ๊ย!" เจียงเทียนร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด รีบร้องขอความเมตตาทันที "ผมผิดไปแล้วครับภรรยาจ๋า!"

ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนนอกอยู่ตรงนี้เยอะแยะ หลินหว่านชิงคงจะจัดการเจียงเทียนให้เข็ดหลาบไปแล้ว!

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "คุณก็คือคุณพ่อของตั่วตั่วสินะ?"