บทที่ 87 ผมขอกินคำนึงได้ไหมครับ?

"คุณคือคุณพ่อของตั่วตั่วใช่ไหมคะ?"

บนถนนในหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาของเจียงเทียนและหลินหว่านชิง

เขาเงยหน้าขึ้น มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความสงสัย พลางขมวดคิ้วถาม "คุณคือ?"

ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่ตั่วตั่วก่อน แล้วหัวเราะเบาๆ "ฉันเป็นแม่ของจื่อเหิงค่ะ สองสามวันมานี้ลูกชายฉันเอาแต่กวนจะกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้ได้ เฮ้อ ฉันทำให้กิน เขาก็กินไปคำเดียวแล้วคายทิ้ง บอกว่าจะต้องกินฝีมือคุณให้ได้ ฉันพักอยู่ที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนนี่แหละค่ะ เพิ่งเลิกงาน บังเอิญเห็นคุณมาตั้งแผงที่นี่พอดี"

จางเหล่ยมีสีหน้าจนใจ เมื่อสองวันก่อน จื่อเหิงก็ร้องห่มร้องไห้กวนจะกินข้าวผัด

จางเหล่ยทำไปให้จานหนึ่ง ผลคือจื่อเหิงกินไปคำเดียวก็คายทิ้ง แถมยังบอกว่าเทียบกับฝีมือคุณพ่อของตั่วตั่วไม่ได้เลยสักนิด

สองวันนี้ ยิ่งเอาแต่กวนจะกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง เธอเองก็ทำไปแล้ว แต่จื่อเหิงก็กินไปแค่คำเดียวเหมือนกัน

เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ คุณครูหลี่ย่าโทรมาบอกว่าจื่อเหิงร้องไห้อยู่ที่โรงเรียน ทำเอาจางเหล่ยเป็นห่วงแทบแย่ กลัวว่าลูกชายจะถูกรังแกที่โรงเรียน ยังไม่ทันฟังหลี่ย่าอธิบายสถานการณ์ให้ชัดเจน เธอก็รีบวางสายแล้วพุ่งไปที่โรงเรียนทันที

ผลปรากฏว่า จื่อเหิงร้องไห้เพราะเห็นตั่วตั่วกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีแล้วอยากกินบ้างจนร้องไห้ออกมา!

เรื่องนี้ทำเอาจางเหล่ยโมโหสุดๆ ก็แค่ไอศกรีมแท่งเดียวไม่ใช่หรือไง? ต้องขนาดนี้เลยเหรอ?

จางเหล่ยทำกับข้าวอร่อยมาก เพราะพ่อของเธอเป็นพ่อครัวมืออาชีพ เมื่อก่อน จื่อเหิงชอบกินกับข้าวฝีมือเธอมาก กินเกลี้ยงจานทุกครั้ง

แต่สองวันนี้ กลับกินได้น้อยมากทุกวัน จางเหล่ยรู้สึกสงสัยในใจเป็นอย่างยิ่ง ว่าข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฝีมือคุณพ่อตั่วตั่วนั้น มันจะอร่อยสักแค่ไหนเชียว?

นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะมาเจออยู่ที่หน้าหมู่บ้านพอดี จางเหล่ยจึงตัดสินใจต่อคิวซื้อมาลองชิมดูสักกล่อง เพื่อดูว่าฝีมือของเธอกับคุณพ่อของตั่วตั่วต่างกันแค่ไหน

"งั้นเหรอครับ" เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "บังเอิญจริงๆ เลยครับ คุณลองดูสิครับว่าอยากทานอะไร เดี๋ยวผมทำให้"

จางเหลยมองดูเมนู ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงต้องเป็นเมนูเด่นของเจียงเทียนอย่างแน่นอน

แต่สาคูมะม่วงส้มโอกับขนมกุ้ยฮวา เธอเองก็อยากลองชิมเหมือนกัน! ราคาก็ไม่แพง จางเหล่ยคำนวณในใจ ต่อให้สั่งทุกอย่าง ก็ตกแค่ 60 หยวนเท่านั้น

"เอาข้าวผัดแฮมค่ะ ส่วนที่เหลือก็เอามาอย่างละที่เลยค่ะ!" พูดจบ ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะอ้าปาก จางเหล่ยก็สแกนจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 60 หยวน]

"โอนไปแล้วนะคะ คุณพ่อตั่วตั่ว"

เจียงเทียนทั้งขำทั้งเอ็นดู "ผมยังกะว่าจะลดราคาให้คุณสักหน่อยเลยครับเนี่ย"

จางเหล่ยยิ้มบางๆ "เดี๋ยวนี้หาเงินไม่ง่ายเลย เงินแค่นี้ไม่ต้องลดหรอกค่ะ"

เจียงเทียนไม่ได้เกรงใจต่อ เขาลงมือผัดข้าวผัดแฮมให้อย่างคล่องแคล่วว่องไว

หลินหว่านชิงช่วยแพ็กใส่กล่องแล้วยื่นให้ "ทานให้อร่อย โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ!"

จางเหล่ยหิ้วของเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม หลินหว่านชิงก็หยิกเอวเจียงเทียนเบาๆ ทันที "เมื่อกี้เอาแต่จ้องเขาตลอดเลยใช่ไหมคะ?"

เจียงเทียนต้อนรับลูกค้าคนต่อไปพลางกระซิบตอบ "ฟ้าดินเป็นพยานได้เลย ไม่มีเด็ดขาดครับ!"

หลินหว่านชิงแค่นเสียง "ฮึ" ในลำคอ "รู้ก็ดีว่าไม่กล้า!"

......

จางเหล่ยพักอยู่ในหมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน เดินแค่ไม่กี่นาทีก็ถึงบ้าน

จื่อเหิงกำลังนอนคว่ำดูการ์ตูนอยู่บนพื้น พอเห็นแม่กลับมา ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "แม่ครับ! ผมจะกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รี!"

สายตาของจางเหล่ยเย็นชาขึ้นมาทันที "เมื่อบ่ายยังตีไม่เจ็บพอใช่ไหม?"

เมื่อช่วงบ่าย เธอถึงกับพุ่งไปโรงเรียนอนุบาลโดยไม่ได้ลาหัวหน้างานด้วยซ้ำ ผลคือเจ้าเด็กนี่แค่อยากกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รี ทำเอาจางเหล่ยโมโหจนตีเขาไปยกหนึ่ง

"แม่ตีผม ผมก็จะกิน!" จื่อเหิงพูดยืนกราน "ถ้าแม่ไม่ซื้อให้ ตอนเย็นผมจะให้พ่อซื้อให้!"

"พ่อแกก็ไม่มีทางซื้อให้หรอก!" จางเหล่ยพูดเสียงดุ

"งั้นผมจะอดอาหาร!" จื่อเหิงโมโหจนหน้าแดงก่ำ "ฮึๆๆ! ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ผมจะไม่กินอะไรเลยสักนิดเดียว!"

จางเหล่ยเลิกคิ้วขึ้น "แน่ใจนะ?"

จื่อเหิงพยักหน้าแรงๆ "แน่ใจครับ!! ถ้ายังไม่ได้กินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รี ผมจะไม่กินอะไรเด็ดขาด!"

"ได้!" จางเหล่ยยิ้ม "งั้นก็ไม่ต้องกิน!"

พูดจบ จางเหล่ยก็เอาของไปวางบนโต๊ะอาหารแล้วแกะถุงออก

เดิมทีจางเหล่ยไม่ได้หิว แต่ตอนที่เจียงเทียนกำลังทำข้าวผัดเมื่อกี้ กลิ่นหอมนั่นทำเอาท้องเธอส่งเสียงร้อง "จ๊อก" ออกมาเลย โดยเฉพาะกลิ่นหอมกรุ่นที่แผ่ซ่านมาจากข้าวผัดและหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่ แทบจะปลุกพยาธิความหิวในท้องให้ออกมาเต้นระบำเลยทีเดียว

"แกร๊ก!"

จางเหล่ยเปิดฝากล่องข้าวผัดออก ข้าวผัดแฮมยังคงมีไอร้อนคุกรุ่น ท่ามกลางควันบางๆ กลิ่นหอมเค็มมันและกลิ่นหอมกระทะลอยฟุ้งกระจาย ชวนให้น้ำลายสอ

เธออดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย เดิมทีกะจะเอามาหลอกล่อจื่อเหิงแท้ๆ แต่ตอนนี้ เธอลืมจื่อเหิงไปซะสนิท จางเหล่ยหยิบช้อนตักข้าวผัดเข้าปากไปหนึ่งคำอย่างลืมตัว

ชั่วพริบตา กลิ่นหอมของแฮม กลิ่นไข่ กลิ่นข้าว และความหวานละมุนของผักกวางตุ้ง ทั้งหมดนี้สามารถลิ้มรสได้ในคำเดียว

ข้าวที่เข้าปากไปไม่แข็งและไม่แฉะจนเกินไป สภาพที่เรียงเม็ดสวยงามทำให้ข้าวทุกเม็ดถูกเคลือบด้วยน้ำมันและเครื่องปรุงอย่างสม่ำเสมอ

แฮมมีความหนึบสู้ฟันนิดๆ ไข่นุ่มละมุน ในความเค็มมันแฝงไปด้วยความหวานธรรมชาติของข้าวและผัก ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอมจริงๆ

จางเหล่ยถึงกับเบิกเนตร เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าข้าวผัดธรรมดาๆ จะทำออกมาได้อร่อยขนาดนี้!

มิน่าล่ะ จื่อเหิงถึงได้เอาแต่กวนเธอ ดึงดันจะกินข้าวผัดของคุณพ่อตั่วตั่วให้ได้

เขามีฝีมือจริงๆ!

มิน่าล่ะถึงมีคนไปต่อคิวเยอะขนาดนั้น!

รสชาติแบบนี้ เธอทำเลียนแบบไม่ได้จริงๆ!

จางเหล่ยชิมออกว่า ข้าวผัดกล่องนี้ที่อร่อยขนาดนี้ สามส่วนเป็นเพราะวัตถุดิบ ส่วนอีกเจ็ดส่วนเป็นเพราะเจียงเทียน สองมือของเขานั่นแหละที่ไม่อาจมีใครมาแทนที่ได้ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงไม่มีทางทำรสชาติได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้แน่นอน

มาดูหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกล่องนี้กันต่อ สีอำพันเคลือบด้วยน้ำซอสข้นเหนียว แค่มองก็ชวนน้ำลายสอแล้ว

จางเหล่ยขี้เกียจใช้ตะเกียบ จึงใช้ช้อนตักเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปากโดยตรง

หมูสามชั้นที่มีมันแทรกเนื้อแดงละลายในปาก เส้นใยของเนื้อแดงดูดซับเอาความเข้มข้นของซีอิ๊วและเครื่องเทศเอาไว้จนเต็มเปี่ยม น้ำซอสรสเค็มหวานผสมผสานเคล้าคลอไปกับกลิ่นเนื้อที่อวลอยู่ในปาก

และสิ่งที่ทำให้จางเหล่ยประทับใจที่สุดก็คือ การคุมไฟของเจียงเทียนนั้นสมบูรณ์แบบมาก จะใช้คำว่าบรรลุถึงขั้นสูงสุดก็ไม่เกินจริงเลย เปลือกนอกมีสัมผัสกรอบเกรียมนิดๆ ตัดกับเนื้อด้านในที่เปื่อยยุ่ยละลายในปากอย่างชัดเจน

"เยี่ยม เยี่ยม เยี่ยม..."

จางเหล่ยยอมรับอย่างศิโรราบ ข้าวผัดและหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสชาติแบบนี้ เอาไปขายตามแผงลอยริมทางก็เหมือนเป็นการลดตัวลงมาทำลายล้างคู่แข่งกันชัดๆ

อย่าว่าแต่แผงลอยริมทางเลย ต่อให้มองดูทั่วทั้งเมืองเจียงเฉิง ร้านที่พอจะสู้กับรสชาตินี้ได้ จางเหล่ยยังนึกไม่ออกเลย

เดิมทีตอนที่กินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง จางเหล่ยเผลอนึกไปถึงร้านอี้เซียงเก๋อตามสัญชาตญาณ เพราะเมนูเด็ดของร้านนั้นก็คือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง

แต่พอได้ลิ้มลองอย่างละเอียด จางเหล่ยกลับคิดว่า หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของอี้เซียงเก๋อ เทียบกับของเจียงเทียนไม่ได้แม้แต่เศษหนึ่งส่วนสิบด้วยซ้ำ

ในขณะที่จางเหล่ยกำลังเตรียมตัวจะสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย จื่อเหิงที่ดูการ์ตูนอย่างใจลอยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาทำหน้างอน้ำตาคลอเดินมาหาจางเหล่ย เขย่าแขนแม่เบาๆ "แม่ครับ... ข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่ ฝีมือคุณพ่อตั่วตั่วทำหรือเปล่าครับ? ผมขอกินคำนึงได้ไหมครับ?"

[บรรดาพ่อบุญธรรมทั้งหลาย วันนี้อัปเดตช้าไปหน่อย ขออภัยด้วยนะ! วันนี้ลูกไปกินไก่ผัดพริกหมาล่ามา อร่อยสุดๆ ชอบมาก!]

[ทุกคนอ่านจบแล้วอย่าลืมกดเร่งตอนใหม่กันด้วยนะ! ขอบคุณบรรดาพ่อบุญธรรมทุกคน!]