บทที่ 89 หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ไม่เหมือนเดิม

ในกลุ่มโรงเรียนอนุบาลหยางกวงยังคงคุยกันอย่างออกรส หลายคนพากันแท็กหาเจียงเทียน

เจียงเทียนจึงทำได้เพียงตอบกลับไปว่า "ขอบคุณสำหรับความเมตตาของทุกคนครับ ช่วงเย็นผมจะตั้งแผงที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวน อีกเดี๋ยวจะไปที่หอพักว่างไห่ ผู้ปกครองที่อยู่แถวนั้นแวะมาชิมรสชาติกันได้นะครับ"

พอพูดประโยคนี้ออกไป บรรยากาศในกลุ่มก็ยิ่งเดือดพล่านขึ้นไปอีก

"ฉันพักอยู่หมู่บ้านข้างๆ ซิงฝูฮวาหยวนพอดีเลย! พรุ่งนี้ต้องไปชิมให้ได้!"

"หอพักว่างไห่เหรอ? งั้นก็ไม่ไกลนี่นา ลูกชายหลับพอดีเลย เดี๋ยวฉันออกไปซื้อสักกล่องดีกว่า ตอนเย็นยังกินไม่อิ่มเลย"

"ที่แท้คนที่ไปตั้งแผงอยู่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจก่อนหน้านี้ ก็คือคุณพ่อตั่วตั่วนี่เอง! นึกไม่ถึงเลยจริงๆ!"

"ฉันยังกะว่าจะลดน้ำหนักอยู่เลย พอเห็นหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่คุณแม่จื่อเหิงถ่ายรูปมา ความอ้วนนี้คงลดไม่ได้แล้วล่ะ!"

ปกติแล้ว ในกลุ่มแทบจะไม่มีคนคุยกันเลย จะมีก็แค่ตอนที่คุณครูหลี่ย่าสั่งการบ้าน ทุกคนถึงจะตอบกลับมาว่า "รับทราบค่ะ"

แต่เพราะเจียงเทียน กลุ่มนี้ก็เลยกลับมาคึกคัก ถึงขั้นมีการจัดตั้งกลุ่มจะมาชิมกันเลยทีเดียว

เวลาเริ่มดึกแล้ว ทางฝั่งหอพักว่างไห่ยังมีลูกค้าอีกเยอะรออยู่ เจียงเทียนและหลินหว่านชิงช่วยกันเก็บของเสร็จ ก็ขี่รถสามล้อเครื่องมุ่งหน้าไปยังหอพักว่างไห่ทันที

ก่อนออกเดินทาง เขาได้แท็กทุกคนในกลุ่มนักชิมของตัวเอง: ออกร้านที่หอพักว่างไห่แล้วนะครับ

"ออกเดินทาง! เหล่า i เจียง เคลื่อนพล เป้าหมาย: หอพักว่างไห่!"

"i เจียง i เจียง! คลั่งรักคุณ! เถ้าแก่เจียง ฉันมาแล้ว!"

"ฉันป้ายยาข้าวผัดเหล่าเจียงให้เพื่อนรอบตัวทุกคนไปหมดแล้ว"

"คอมเมนต์บน อย่าบีบให้ฉันต้องด่าแกนะ!!! ฉันมีคู่แข่งเพิ่มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวอีกแล้วเนี่ย"

"เถ้าแก่เจียง ขอเลื่อนไปอีกสักสองสามนาทีได้ไหม! ฉันกำลังเข้าห้องน้ำอยู่!"

"ฉันขอแนะนำให้แกขมิบให้ขาดเดี๋ยวนี้ แกช้าไปหนึ่งนาที ก็ต้องต่อคิวเพิ่มไปอีกสิบนาทีนะ!"

เวลาสามทุ่มสี่สิบนาที เจียงเทียนเดินทางมาถึงหอพักว่างไห่

คนต่อคิว ยังคงเยอะมาก มองออกไปเห็นคนยืนกันแน่นขนัด นับหัวไม่ถ้วนเลยทีเดียว

กระแสความนิยมจากโต่วอินในช่วงสองวันนี้ลดลงไปไม่น้อย แต่คนที่มาต่อคิว ไม่เพียงแต่ไม่ลดลง กลับเพิ่มขึ้นเสียอีก!

ช่วยไม่ได้นี่นา ลูกค้าคนไหนที่ได้กินข้าวผัดเหล่าเจียง ต่างก็ต้องตกหลุมรักข้าวผัดฝีมือเจียงเทียนกันทั้งนั้น

ขอแค่มีครั้งแรก ก็จะมีครั้งต่อๆ ไปนับไม่ถ้วน~

......

ในลานจอดรถชั้นใต้ดินของหอพักว่างไห่

รถเฟอร์รารีรุ่นใหม่ล่าสุดคันหนึ่งค่อยๆ เข้าจอดในช่องจอดรถ

ชายหนุ่มในชุดลำลองสีขาวคนหนึ่งก้าวลงมาจากเบาะข้างคนขับ เขาหันไปพูดกับชายหนุ่มที่กำลังลงจากรถว่า "เหล่าจู้ แกเชื่อฉันสิ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงร้านนี้แกต้องชอบแน่! มันต้องเป็นรสชาติที่แกตามหามาตลอดอย่างแน่นอน"

ชายหนุ่มที่นั่งตำแหน่งคนขับมีสีหน้าเรียบเฉย "ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ"

ชายหนุ่มคนนี้ชื่อจู้เยว่หาน เป็นลูกเศรษฐีรุ่นที่สองขนานแท้ ส่วนคนที่นั่งเบาะข้างคนขับคือเพื่อนสนิทของเขาที่ชื่ออีหาง

จู้เยว่หานชอบกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฝีมือคุณยายมากเป็นพิเศษ แต่เมื่อสิบปีก่อน คุณยายจากไป จู้เยว่หานก็ไม่ได้ลิ้มรสหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสชาตินั้นอีกเลย

คุณยายดีกับเขามาก ตอนเด็กๆ จู้เยว่หานเป็นเด็กดื้อรั้น มักจะทะเลาะกับคนที่บ้านอยู่เป็นประจำ

ทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อแม่ จู้เยว่หานก็จะไปที่บ้านคุณยาย

คุณยายมักจะลูบหัวของเขา แล้วพูดว่า "เสี่ยวหานไม่ต้องร้องไห้นะ เดี๋ยวคุณยายทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้กิน"

ตอนที่คุณยายทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง เขาก็มักจะนั่งเอามือเท้าคางมองดูอยู่ข้างๆ

ทั้งที่ไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอะไรเป็นพิเศษเลยแท้ๆ แต่พอทำเสร็จ เขากลับกินข้าวสวยได้ตั้งสองชาม!

ใครๆ ก็บอกว่ามีเงินก็แก้ปัญหาได้ทุกอย่าง แต่จู้เยว่หานที่มาจากครอบครัวผู้ดีมีชาติตระกูลกลับไม่คิดเช่นนั้น

หลายปีมานี้ เขาตามหาเชฟระดับแนวหน้าของประเทศมามากมาย อยากจะให้ช่วยรังสรรค์รสชาติหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของคุณยายขึ้นมาใหม่ แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าทุกคน

ไม่ใช่ว่าทำไม่อร่อย แต่เป็นเพราะมันไม่ใช่รสชาติที่เขาโหยหา

จนกระทั่งเมื่อวาน จู่ๆ อีหางก็มาหาเขา บอกว่ามีหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงร้านแผงลอยร้านหนึ่งรสชาติเด็ดมาก ขอแค่จู้เยว่หานได้กิน ต้องตกหลุมรักอย่างแน่นอน! แถมยังฟันธงว่าต้องเป็นรสชาติที่เขาตามหามาตลอดแน่ๆ

เดิมทีจู้เยว่หานไม่ได้มีกะจิตกะใจจะมาหรอก เพราะเขาเข้าใจดีว่า บางรสชาติก็ไม่มีใครสามารถลอกเลียนแบบได้

พูดให้ถูกก็คือ สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่รสชาติที่พิเศษอะไรเลย แต่เป็นความรู้สึกต่างหาก

แต่พอเห็นสีหน้าตื่นเต้นของอีหางเพื่อนสนิท จู้เยว่หานก็ปฏิเสธไม่ลง

เพราะหลายปีมานี้ เขาก็รบกวนอีหางมาหลายต่อหลายครั้ง ให้ช่วยตามหาเชฟมารังสรรค์หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของคุณยายให้

อีหางตบไหล่จู้เยว่หาน หัวเราะเบาๆ "เชื่อฉันเถอะเหล่าจู้ แผงลอยร้านเด็ดนี่แฟนฉันเป็นคนบอกมาเองเลยนะ ตอนแรกฉันก็คิดเหมือนแกนั่นแหละ ว่าแผงลอยริมทางมันจะไปอร่อยได้สักแค่ไหนเชียว? แต่พอได้ชิมเข้าไป เชี่ยเอ๊ย หอมจนฉันแทบจะสลบ โดยเฉพาะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนั่น อร่อยกว่าของอี้เซียงเก๋อเป็นสิบเท่าเลย!"

จู้เยว่หานเพียงแค่พยักหน้ารับเรียบๆ

พอทั้งสองคนเดินออกมาข้างนอก อีหางก็ยกมือขึ้นชี้ "นั่นไง! ร้านที่คนต่อคิวเยอะที่สุดก็คือข้าวผัดเหล่าเจียงนั่นแหละ แต่ว่า แบบนี้คงต้องรอคิวนานน่าดูเลยนะ!"

ที่หน้าแผงข้าวผัดเหล่าเจียงมีคนต่อคิวอยู่เยอะมากแล้ว ถ้าจะไปต่อคิวด้วย อย่างน้อยๆ ก็ต้องรอครึ่งชั่วโมงขึ้นไป

จู้เยว่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยเสียงขรึม "ง่ายนิดเดียว"

คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินสวนทางมาหาจู้เยว่หาน เขาเดินไปขวางทางคนทั้งคู่ไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันให้สองร้อยหยวน เอาข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของพวกเธอมาให้ฉัน"

คู่รักหนุ่มสาวจ้องมองจู้เยว่หานด้วยสายตาแปลกๆ

"ขอโทษนะสุดหล่อ ไม่ขายจ้ะ พวกเราอุตส่าห์ต่อคิวมาตั้งนานกว่าจะได้ คุณไปซื้อของคนอื่นเถอะ"

"สามร้อย" จู้เยว่หานพูดสั้นๆ แต่ได้ใจความ

"นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินนะ"

"งั้นก็เป็นปัญหาที่เงินยังไม่พอสินะ" จู้เยว่หานพูดอย่างเย็นชา "ห้าร้อย ถ้าตกลง ฉันจะโอนให้เดี๋ยวนี้เลย"

"แต่พวกเราต่อคิวมาตั้งนานเลยนะ..."

"หนึ่งพัน ถ้าไม่ยอม ฉันจะไปซื้อของคนอื่น"

"ยอมๆๆ!" คู่รักรีบตอบตกลงทันที "พี่ชาย สแกนคิวอาร์โค้ดได้เลย!"

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 1,000 หยวน!]

จู้เยว่หานหิ้วของเดินจากไป ปล่อยให้อีหางที่ยืนอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง "เหล่าจู้ แกก็ใจป้ำเกินไปแล้วมั้ง? ข้าวผัดสองกล่องยี่สิบ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกล่องนึงยี่สิบ รวมกันแค่สี่สิบหยวนเอง แกให้ไปตั้งพันนึงเนี่ยนะ?"

ถึงแม้อีหางจะมีฐานะทางบ้านค่อนข้างดี แต่เงินทองเขาใช้กันแบบนี้ที่ไหนล่ะ?

อย่างที่คิดไว้เลย โลกของคนรวยจริงๆ นี่มันเข้าใจยากเสียจริงๆ!

สำหรับพวกเขาแล้ว เวลามีค่ามากกว่าเงินแค่นี้ตั้งเยอะ

ทั้งสองคนเดินไปไม่ไกลนัก ใต้หอพักว่างไห่มีร้านสะดวกซื้ออยู่ร้านหนึ่ง ด้านนอกมีโต๊ะตั้งอยู่สองสามตัว

อีหางเอาของทั้งหมดวางลงบนโต๊ะ หันไปบอกจู้เยว่หาน "แกกินก่อนเลย เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำแป๊บ แกจะกินอะไร?"

"น้ำแร่ก็แล้วกัน"

"โอเค!"

อีหางเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ด้านนอกจึงเหลือจู้เยว่หานเพียงคนเดียว

เขามีสีหน้าเรียบเฉย เดิมทีกะจะรออีหางกลับมาแล้วค่อยกินพร้อมกัน

แต่ทว่า กลิ่นหอมสายหนึ่งกลับเล็ดลอดออกมาจากรอยแยกของฝากล่องหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ลอยอวลอยู่รอบตัวจู้เยว่หาน

เมื่อได้กลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ลอยมาเตะจมูกจางๆ จู้เยว่หานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้น เขาก็จ้องมองไปที่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกล่องนั้น แล้วมือของเขาก็เปิดฝาออกอย่างลืมตัว

ชั่วพริบตานั้น กลิ่นหอมก็พวยพุ่งออกมาราวกับสัตว์ป่าที่ถูกขังอยู่ในกรงแล้วถูกปลดปล่อยพันธนาการ

กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นลอยมาปะทะหน้า ทำเอาจู้เยว่หานถึงกับชะงักงันไปในทันที...

กลิ่นที่คุ้นเคยเหลือเกิน...

ราวกับว่าในชั่วพริบตา เขาก็ได้ย้อนกลับไปในวัยเด็กอีกครั้ง...