บทที่ 90 นี่ไงล่ะธาตุแท้เถ้าแก่เจียงของพวกคุณ!

แสงจันทร์เลือนราง สายลมยามค่ำคืนวันนี้เย็นสบายเป็นพิเศษ

ที่ร้านสะดวกซื้อใต้หอพักว่างไห่ จู้เยว่หานสะอื้นไห้เล็กน้อย

หลายปีมานี้ เขาใช้เงินจ้างเชฟมามากมาย เพื่อตามหารสชาติหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฝีมือคุณยายในวัยเด็กมาโดยตลอด

แต่น่าเสียดาย จู้เยว่หานไม่เคยหามันพบเลย แม้กระทั่งตอนที่หลายๆ คนกำลังลงมือทำ จู้เยว่หานก็รู้ได้ทันทีว่านั่นต้องไม่ใช่รสชาติที่เขากำลังตามหาอย่างแน่นอน

ทว่ากลิ่นหอมนี้... กลับทำให้จู้เยว่หานถึงกับสะอื้นออกมา

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา คีบเนื้อชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก

ส่วนมันหมูกัดลงไปแล้วนุ่มละมุนไม่เลี่ยน ส่วนเนื้อแดงก็ดูดซับน้ำซอสไว้จนเต็มเปี่ยม ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม รสหวานเคลือบรสเค็มละลายในปาก ทำให้จู้เยว่หานหลับตาลงอย่างห้ามไม่อยู่

เขาอยากจะให้เวลาหยุดอยู่แค่ตรงนี้ ราวกับได้ย้อนกลับไปในวัยเด็กอีกครั้ง ตอนที่ตัวเองนั่งกินข้าวสวยกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงคำโตอยู่ในลานบ้านของคุณยาย ส่วนคุณยายก็นั่งอยู่ข้างๆ มองดูเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา เมื่อเห็นเขากินอย่างตะกละตะกลาม คุณยายก็ดุเบาๆ ว่า

"อย่ากินเร็วนักสิลูก เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก ไม่มีใครแย่งหนูกินสักหน่อย"

ทางด้านอีหาง เพิ่งซื้อน้ำเสร็จเดินกลับมา ก็เห็นจู้เยว่หานร้องไห้แทบขาดใจ

ภาพนี้ทำเอาอีหางตกใจแทบแย่ รีบพุ่งเข้าไปหา ถามด้วยความห่วงใย

"เหล่าจู้ แกเป็นอะไรไปเนี่ย?"

ปกติจู้เยว่หานเป็นคนยิ้มยาก อย่าว่าแต่จะเห็นเขาร้องไห้เลย แม้แต่รอยยิ้มก็ยังหาดูได้ยาก

แต่วันนี้ เขากลับมาร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กๆ อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย

กลืนน้ำตาลงคอพร้อมกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง จู้เยว่หานพยายามระงับอารมณ์ความรู้สึกที่ปะปนกันมั่วไปหมดในใจ ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้ปาดน้ำตา ฝืนยิ้มออกมาบางๆ

"ฉันไม่เป็นไร แค่คิดถึงคุณยายขึ้นมาน่ะ"

อีหางเหลือบมองกล่องข้าว แล้วถามขึ้น

"แกกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่แล้วเหรอ? รสชาติเป็นไงบ้าง?"

จู้เยว่หานยิ้มบางๆ

"เทียบกับของคุณยายฉัน ก็ยังด้อยกว่านิดหน่อย"

สิ่งที่ทำให้คนเราคิดถึงมากที่สุด ไม่เคยเป็นรสชาติใดรสชาติหนึ่ง แต่เป็นความรู้สึกในตอนนั้นต่างหาก

รสชาติสามารถเลียนแบบกันได้ แต่ความรู้สึก ไม่มีทางเลียนแบบได้ตลอดไป

ดังนั้น ต่อให้เจียงเทียนจะทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงออกมาได้อร่อยล้ำเลิศเลอเพอร์เฟกต์แค่ไหน ในใจของจู้เยว่หาน ก็ไม่มีทางสู้ฝีมือคุณยายในวัยเด็กได้เลย

แต่สิ่งที่จู้เยว่หานต้องยอมรับก็คือ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงตรงหน้านี้ รสชาติน่าทึ่งมากจริงๆ แถมยังคล้ายคลึงกับที่เขาเคยกินที่บ้านคุณยายตอนเด็กๆ มาก

นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมจู้เยว่หานพอกินเข้าไปแล้วถึงได้ร้องไห้โฮออกมา

หลายปีมานี้ ในที่สุดก็หารสชาติที่คล้ายคลึงกันเจอเสียที

อีหางตบไหล่จู้เยว่หานเบาๆ

"วันหลังถ้าแกอยากกินอีก ฉันจะมาเป็นเพื่อนแกเอง!"

......

หอพักว่างไห่ยามค่ำคืน ยังคงจอแจไปด้วยผู้คน

ที่นี่ มักจะได้เห็นผู้คนหลากหลายรูปแบบเสมอ

มีทั้งคนที่ดื่มเหล้าแล้วมานั่งร้องไห้โฮอยู่ริมถนน มีคู่รักวัยรุ่นเดินจูงมือกันเดินเล่น มีคนที่เพิ่งเลิกงานหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ที่เยอะที่สุด ก็คือเหล่านักชิมที่ยืนรุมล้อมอยู่หน้าแผงของเจียงเทียน

คนเรามีพบพรากจากลา พระจันทร์มีข้างขึ้นข้างแรม

ชีวิตการตั้งแผงลอยในช่วงหลายวันนี้ เจียงเทียนได้พบเห็นผู้คนที่ "แตกต่าง" กันไปมากมาย

พวกเขาอาจจะเป็นคนรวย หรืออาจจะเป็นคนธรรมดา

อาชีพของพวกเขาก็ไม่เหมือนกัน มีทั้งนักศึกษา พนักงานขาย ทนายความ กรรมกร นักบัญชี โปรแกรมเมอร์ และอื่นๆ อีกมากมาย...

ทุกคน ล้วนมีความคิดเป็นของตัวเอง

แต่เมื่อมารวมตัวกันที่นี่ เป้าหมายของทุกคนมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือ การได้กินอาหารอร่อยๆ สักมื้อ

ได้ลิ้มรสข้าวผัดสูตรเด็ดของเจียงเทียน และได้กินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่หอมกรุ่นชวนน้ำลายสอสักชิ้น

พอคอแห้ง ก็ดูดสาคูมะม่วงส้มโอตามสักอึก หลังอาหารก็ตบท้ายด้วยขนมกุ้ยฮวาสักชิ้น

กินอิ่มดื่มหนำ นอนหลับพักผ่อนให้สบาย ส่วนพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ก็ค่อยว่ากันตอนตื่น

ทางฝั่งเจียงเทียน มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

เป็นชายหนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์แหลมเสี้ยม พอเห็นเจียงเทียนก็หัวเราะร่า สั่งข้าวผัดไปหนึ่งกล่องแล้วก็พูดขึ้น

"ไม่ลดราคาให้ฉันหน่อยเหรอ?"

เจียงเทียนแค่รู้สึกหน้าคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นใคร จึงทำได้เพียงตอบกลับไป

"ธุรกิจเล็กๆ ต้นทุนต่ำ ลดราคาไม่ได้หรอกครับ"

ชายหนุ่มยกแขนขึ้นกอดอก จงใจพูดเสียงดัง

"จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ? ฉัน หลิวฮ่าวไง ไม่ได้เจอกันหลายปี จำกันไม่ได้แล้วเหรอเนี่ย?"

"หลิวฮ่าว?"

เจียงเทียนขมวดคิ้ว มิน่าล่ะถึงหน้าคุ้นๆ ที่แท้ก็เพื่อนบ้านที่บ้านเกิดนี่เอง

ตามหลักแล้ว หลิวฮ่าวควรจะนับว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา เพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก

แต่ทั้งสองคนกลับไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่

ทั้งคู่เกิดปีเดียวกัน ตอนเด็กๆ เจียงเทียนก็มักจะไปหาหลิวฮ่าวเพื่อเล่นด้วยกัน แต่หมอนี่กลับชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเขาอยู่เรื่อย

ประเด็นคือ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องเอามาแข่งกัน!

แข่งผลการเรียน แข่งของเล่น แข่งเพื่อน มีอะไรให้แข่งได้ หมอนี่ก็ต้องเอามาแข่งหมด

เมื่อโตขึ้น ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปคนละทาง ตอนกลับบ้านช่วงปีใหม่ เจียงเทียนก็ไม่เคยไปหาหลิวฮ่าวเลย

พอมาคิดดูดีๆ ก็ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้วจริงๆ

"เราสองคนเป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่เด็กเลยนะ ทีนี้ลดราคาให้ได้หรือยัง?"

หลิวฮ่าวจงใจพูดเสียงดัง ดึงดูดสายตาคนรอบข้างให้หันมามอง

เขารู้สึกเพลิดเพลินกับความรู้สึกแบบนี้มาก ราวกับกำลังโอ้อวดให้คนอื่นดูว่า: ดูสิ เถ้าแก่เจียงที่พวกคุณชื่นชมนักหนาน่ะ ความจริงแล้วก็คือเพื่อนฉันเอง

แต่เจียงเทียนกลับนิ่งเฉยมาก

"ไม่ได้ครับ"

ล้อเล่นหรือไง ฉันไม่ได้สนิทกับนายสักหน่อย ยังจะมาขอลดราคาอีก?

อีกอย่าง ไม่คิดว่ามันจะดูน่าสมเพชไปหน่อยเหรอ สั่งข้าวผัดสูตรเด็ดราคาแค่ 8 หยวน ยังจะมาขอให้เถ้าแก่ลดราคาให้อีก? เรื่องนี้ถ้าแพร่งพรายออกไป ไม่กลัวคนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอาหรือไง

หลิวฮ่าวรู้สึกหน้าแตกสุดๆ เขาลดเสียงเบาลง

"เสี่ยวเทียน หมายความว่ายังไงวะ? คนมองกันเต็มเลยนะเว้ย ไม่ไว้หน้ากันหน่อยเหรอ?"

หลิวฮ่าวยังคงเป็นคนห่วงหน้าตาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

เจียงเทียนกลับไม่สะทกสะท้าน

"ต่อให้พ่อฉันมา ก็ต้องจ่ายเงินเหมือนกัน"

พูดจบ เขาก็ยื่นข้าวผัดที่ห่อเสร็จแล้วให้อีกฝ่าย

"สแกนจ่ายด้านข้างเลยครับ ขอบคุณครับ"

หลิวฮ่าวมองข้าวผัดที่เจียงเทียนยื่นมาให้ จะรับก็ไม่ได้ จะไม่รับก็ไม่ได้ ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นด้วยความอับอายขายหน้าสุดๆ

ยังไงฉันก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กของนายนะเว้ย นายไม่คิดจะไว้หน้าฉันบ้างเลยเหรอ?

สุดท้าย หลิวฮ่าวก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มแห้งๆ รับข้าวผัดมาแล้วจ่ายเงิน จากนั้น เขาก็เดินเข้าไปหาเจียงเทียน แล้วพูดขึ้น

"เรื่องที่แม่ฉันฝากนายไว้ นายคิดดูหรือยัง? นายวางใจได้นะ ฉันจ่ายค่าเหนื่อยให้"

เจียงเทียนเลิกคิ้วขึ้น

เรื่องนี้ พ่อส่งข้อความมาบอกเขาแล้ว

ทว่า พ่อกำชับมาเป็นพิเศษ ว่าห้ามช่วยหลิวฮ่าวเด็ดขาด

คนแบบนี้ห้ามช่วยเด็ดขาด เพราะตัวเองจะไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย

"ในโต่วอินของผมมีคลิปสอนทำอยู่ นายก็เข้าไปดูเองสิ!" เจียงเทียนตอบไปส่งๆ

"พอเถอะน่า หลอกผีหรือไง? คลิปนายฉันดูแล้ว ต้องมีเคล็ดลับอะไรแอบซ่อนไว้อีกแน่ๆ เราสองคนสนิทกันขนาดนี้ นายสอนฉันสิ เดี๋ยวฉันจ่ายค่าเหนื่อยให้ เอาเป็นเลขมงคลตามธรรมเนียมบ้านเรา 888 หยวนเป็นไง?" หลิวฮ่าวหัวเราะ ทำหน้าเหมือนรู้ทัน

เจียงเทียนมุมปากกระตุก

888 หยวนเนี่ยนะ?

เขาดูเหมือนคนที่ขาดแคลนเงินแค่ไม่กี่ร้อยหยวนหรือไง?

เงินที่เขาหาได้วันหนึ่ง ก็มากกว่าสิบเท่าของยอดนี้ซะอีก

"ไม่มีอะไรปิดบังทั้งนั้นแหละ ทางฉันกำลังยุ่ง อย่ามากวนฉัน" เจียงเทียนเริ่มรำคาญ

อย่าว่าแต่ 888 เลย ต่อให้เป็นแปดหมื่นแปด เจียงเทียนก็ไม่ช่วย!

ช่วยคนแบบนี้ไป มีแต่จะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเปล่าๆ

หลิวฮ่าวฉุนขาดทันที ตวาดด้วยความโกรธ

"เจียงเทียน ทำไมนายทำแบบนี้วะ? ตอนนี้ได้ดิบได้ดีแล้ว ก็เลยดูถูกฉันใช่ไหม?"

พูดจบ เขาก็หันไปตะโกนใส่คนที่อยู่แถวนั้นด้วย

"ทุกคนดูเอาไว้นะครับ นี่แหละธาตุแท้เถ้าแก่เจียงของพวกคุณ! พอได้ดิบได้ดีก็ลืมตัว ดูถูกเพื่อนสมัยเด็ก คนแบบนี้ทำของออกมาให้กิน พวกคุณยังกล้ากินกันอีกเหรอ?"