บทที่ 91 ให้ความร่วมมือกับการสืบสวนก่อนเถอะ

"พอได้ดิบได้ดีก็ลืมตัว ดูถูกเพื่อนสมัยเด็ก คนแบบนี้ทำของออกมาให้กิน พวกคุณยังกล้ากินกันอีกเหรอ?"

หลิวฮ่าวเสียงดังกังวาน ดังชัดเจนเข้าหูของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์

เดิมทีเขาคิดว่าการทำแบบนี้ จะทำให้เจียงเทียนอับอายขายหน้า และทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้เห็นธาตุแท้ของเจียงเทียน จนไม่ยอมซื้อของของเขา

แต่เรื่องราวกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อตะโกนออกไป กลับไม่มีใครสนใจเขาสักคน ซ้ำร้ายยังไม่มีแม้แต่เสียงคนพูดคุยกันด้วยซ้ำ

"เถ้าแก่เจียง ข้าวผัดสองกล่อง แล้วก็หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงอีกกล่องครับ!"

คนที่ต่อคิวอยู่เอ่ยเร่งรัด "ภรรยาผมยังรอผมอยู่ที่บ้านนะ"

"ได้เลยครับ!" เจียงเทียนเองก็ทำเป็นมองไม่เห็นหลิวฮ่าว หลังจากตั้งกระทะให้ร้อน เขาก็เริ่มลงมือทำข้าวผัด

หลิวฮ่าวชะงักไป

เดี๋ยวนะ

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

ตัวเขาถูก "ปิดเสียง" ไปแล้วหรือไง?

ทำไมคำพูดของเขา ถึงไม่มีเสียงตอบรับอะไรเลยล่ะ?!

ทุกคนไม่ได้ควรจะมายืนอยู่ข้างเดียวกับเขา แล้วร่วมกันรุมด่าเจียงเทียนคนลืมตัวด้วยความโกรธแค้นหรอกเหรอ?

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ หลิวฮ่าวก็แหกปากตะโกนอีกครั้ง "เถ้าแก่เจียงของพวกคุณ พอหาเงินได้ก็ลืมกำพืด แล้วพวกคุณยังจะเอาเงินมาประเคนให้เขาอีกเหรอ? ไม่ได้กินของของเขามันจะตายหรือไง?"

สายลมพัดผ่านไปวูบหนึ่ง

พัดเส้นผมของหลิวฮ่าวจนยุ่งเหยิง

แต่ก็ยังคงไม่มีใครสนใจเขาอยู่ดี

หลิวฮ่าวหน้าแดงก่ำ เมื่อเห็นว่าผู้คนยังคงนิ่งเฉย เขาก็หันไปมองเจียงเทียน กัดฟันพูดอย่างอาฆาตมาดร้าย "ถ้านายไม่ยอมสอนฉัน ฉันก็จะตะโกนอยู่อย่างนี้แหละ จะทำให้นายขายของไม่ได้เลยคอยดู!"

เจียงเทียนกลอกตา "งั้นนายก็ตะโกนไปเถอะ ใต้อพาร์ตเมนต์มีร้านสะดวกซื้ออยู่ ถ้าเจ็บคอ ก็ไปซื้อยาอมแก้เจ็บคอได้นะ"

ลูกค้าที่กำลังต่อคิวอยู่หัวเราะเบาๆ "เถ้าแก่เจียง คุณนี่ใส่ใจดีจังเลยนะ!"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ!"

หลิวฮ่าวถึงกับพูดไม่ออก

เจียงเทียนกลายเป็นคนหน้าด้านหน้าทนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขาไม่ได้ควรจะกลัวการแหกปากโวยวายของตัวเองหรอกเหรอ?

แล้วพวกลูกค้าพวกนี้ ทำไมถึงได้หน้าด้านกันนักล่ะ?

ไม่ได้กินข้าวผัดของเขามันจะตายหรือไง?

"พวกคุณยังมีจิตสำนึกต่อส่วนรวมกันบ้างไหม! ข้าวผัดของคนแบบนี้พวกคุณยังจะกินลงอีกเหรอ!"

"ลืมกำพืดไง! เขามันคนลืมกำพืด! พวกคุณยังจะโง่เอาเงินมาประเคนให้เขาอีก ดีไม่ดีเขาอาจจะมองพวกคุณเป็นไอ้โง่ด้วยซ้ำ!"

"เจียงเทียน นายหาเงินได้ตั้งเยอะแยะ แต่กลับไม่ยอมช่วยเหลือเพื่อนสมัยเด็กของนาย แกมันสมควรตายจริงๆ!"

"แล้วก็พวกคุณ ชอบของที่เขาทำกันนักใช่ไหม? ดีไม่ดี เขาอาจจะใส่สารปรุงแต่งสารพัดลงไปก็ได้"

หลิวฮ่าวยังคงพล่ามไม่หยุด ในที่สุดก็มีคนทนดูต่อไปไม่ไหว

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังต่อคิวอยู่ก้าวออกมา ชี้หน้าด่าหลิวฮ่าว "นายจะจบไม่จบฮะ? ไม่เห็นหรือไงว่าทุกคนเขาไม่อยากจะสนใจนายอะ?"

ลูกค้าคนอื่นๆ ก็พากันส่งเสียงสนับสนุน "ใช่! มีนายคนเดียวนั่นแหละที่เอาแต่เห่าหอนอยู่ตรงนั้น เถ้าแก่เจียงเป็นคนยังไง พวกเรารู้ดี!"

"ฉันก็ชอบกินข้าวผัดของเถ้าแก่เจียงนี่แหละ! ถ้าไม่ได้กิน คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับ"

"อย่าไปสนใจเขาเลย คนแบบนี้ก็แค่อิจฉาตาร้อน คิดว่ารู้จักเถ้าแก่เจียงแล้วเถ้าแก่เจียงต้องช่วยเขาเสมอไป มีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้อง?"

"โชคดีนะที่เถ้าแก่เจียงไม่ช่วยนาย ถ้าช่วยไป ดีไม่ดีนายอาจจะเอาเขาไปด่าลับหลังอีกก็ได้"

หลิวฮ่าวโกรธจนแทบจะระเบิด "แกเป็นใครวะ? ฉันพูดถึงเจียงเทียนแล้วมันไปหนักหัวอะไรแก?"

ใครจะไปคิด ชายหนุ่มคนนั้นล้วงเอาบัตรประจำตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อที่หน้าอก แล้วชูให้หลิวฮ่าวดูตรงหน้า "คราวนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉันหรือยัง?"

หลิวฮ่าวหรี่ตาลง เพ่งมองไปที่บัตรประจำตัวใบนั้น

เมื่อเห็นข้อมูลบนนั้น รูม่านตาก็หดเกร็งทันที

บ้าเอ๊ย

ทำไมถึงมีตำรวจมาอยู่ที่นี่ได้?

ขนาดตำรวจยังมาต่อคิวรอซื้อข้าวผัดของเจียงเทียนเลยเหรอ?

"เชี่ย! คุณตำรวจนี่นา! สมกับเป็น i เจียงของฉันจริงๆ ขนาดตำรวจยังเป็นแฟนคลับเขาเลย"

"สะใจชะมัด! ชอบเห่านักไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่เห่าต่อล่ะ?"

"คุณตำรวจครับ แบบนี้ถือว่าจงใจก่อกวนความสงบเรียบร้อยในที่สาธารณะแล้วใช่ไหมครับ? แถมเขายังจงใจใส่ร้ายเถ้าแก่เจียงอีกต่างหาก"

"จับเขาไปขังไว้สักสิบวันครึ่งเดือนเลยยิ่งดี ทำตัวเหมือนแมลงวัน น่ารำคาญชะมัด!"

หลิวฮ่าวหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าในกลุ่มคนจะมีตำรวจแฝงตัวอยู่ด้วย

เรื่องของเขา จะว่าเล็ก มันก็เป็นเรื่องเล็ก

แต่ถ้าเจียงเทียนเอาเรื่องขึ้นมาจริงๆ จะจับเขาไปขังสักสองสามวันก็มีความเป็นไปได้

หลิวฮ่าวไม่อยากมีประวัติอาชญากรรมติดตัวตั้งแต่ยังหนุ่มยังแน่นหรอกนะ!

ดังนั้น เขาจึงรีบยิ้มประจบประแจง "ฉันล้อเล่นน่ะ จริงไหม เจียงเทียน?"

หลิวฮ่าวส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเจียงเทียน แต่เจียงเทียนกลับไม่สนใจเขาสักนิด ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำข้าวผัดอย่างขะมักเขม้น ราวกับทำเมินเขาไปเลย

"นายก็พูดอะไรหน่อยสิ!" หลิวฮ่าวกระซิบเสียงเบา "เราสองคนเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันนะ"

เจียงเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันไม่ได้สนิทกับนายสักหน่อย"

เพื่อนสมัยเด็ก คือเพื่อนที่รุ่นพ่อแม่รู้จักกัน และเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก

ตัวเขากับหลิวฮ่าวเป็นเพื่อนกันอย่างนั้นเหรอ?

ไม่ต้องสงสัยเลย ไม่ใช่แน่นอน!

เขาใส่ร้ายข้าวผัดของตนเองขนาดนั้น หาว่าใส่สารปรุงแต่ง แถมยังหาว่าเขาด่าลูกค้าลับหลัง สิ่งเหล่านี้ได้สร้างความเสียหายให้กับชื่อเสียงของเขาไปแล้ว

"เจอกันอยู่ทุกวี่ทุกวัน นายคงไม่คิดจะจับฉันเข้าคุกจริงๆ หรอกใช่ไหม?" หลิวฮ่าวทำหน้าเหี้ยมเกรียม พูดอย่างไม่เกรงใจ "พ่อฉันรู้จักกับพ่อนาย ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนในหมู่บ้าน พวกเขาจะว่านายยังไง?"

"เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ" เจียงเทียนพูดเหน็บแนม "ใครอยากจะพูดยังไงก็เชิญ"

พูดจบ เจียงเทียนก็หันไปมองตำรวจหนุ่มคนนั้น แล้วหัวเราะเบาๆ "คุณตำรวจจ้าว รบกวนช่วยจัดการให้ผมหน่อยนะครับ"

คุณตำรวจจ้าวโบกมือ "เรื่องเล็ก ผมจับคนประเภทนี้มาเยอะแล้ว คิดว่าหาเรื่องโวยวายแล้วจะไม่มีใครจัดการใช่ไหม? พอดีเลย เพื่อนร่วมงานของผมเข้าเวรอยู่แถวนี้พอดี เดี๋ยวจะพาไปจิบชาที่โรงพักด้วยกันหน่อย"

"หา?" หลิวฮ่าวตกใจจนหน้าซีดเผือด "ไม่ถึงขนาดนั้นมั้งครับ?"

"หึๆ" คุณตำรวจจ้าวหัวเราะ "จะถึงขนาดนั้นหรือไม่ นายไม่ใช่คนตัดสิน ให้ความร่วมมือกับการสืบสวนก่อนเถอะ"

คุณตำรวจจ้าวโทรศัพท์ไปสายหนึ่ง ไม่ถึงสองนาทีรถตำรวจก็ขับมาถึง

หลิวฮ่าวยังคงพร่ำขอร้องเจียงเทียนไม่หยุด ปากก็พร่ำบอกว่าขอโทษและเสียใจอะไรเทือกนั้น

เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนแมลงวันที่น่ารำคาญ ตอนที่เจียงเทียนไม่ใส่ใจ ก็ปล่อยให้เขาบินว่อนไปมาได้พักหนึ่ง

แต่พอเจียงเทียนรำคาญเข้าจริงๆ เขาก็แค่ยกมือขึ้นตบฉาดเดียว แมลงวันอย่างเขาก็ตายสนิท

คนแบบหลิวฮ่าวน่ะ ไม่ใช่ว่าเขารู้สำนึกผิดหรอก แต่เป็นเพราะรู้ตัวว่าจะต้องถูกจับไปขังต่างหาก

การสำนึกผิดของเขาก็ไม่ได้ออกมาจากใจจริง แต่เป็นการสำนึกผิดที่แฝงไปด้วยความเกลียดชังและไฟแค้น ปากบอกว่าขอโทษ แต่ในใจจะด่าทอเจียงเทียนยังไง ใครจะไปรู้ได้ล่ะ?

หลังจากหลิวฮ่าวถูกพาตัวไป สถานการณ์ก็สงบลงไปมาก ลูกค้าเองก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจนัก

"คิดว่าแค่คำพูดไม่กี่คำ จะมาทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับเถ้าแก่เจียงได้เหรอ?"

"ใช่ๆ! นิสัยใจคอของเถ้าแก่เจียงเป็นยังไงทุกคนก็เห็นๆ กันอยู่ เขายังกล้าพูดหน้าไม่อายอีกว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเถ้าแก่เจียง เถ้าแก่เจียงไม่ได้สนิทกับเขาสักหน่อย!"

"ถ้าเคยเป็นเพื่อนกันจริงๆ ล่ะก็ ไม่มีทางมาพูดจาแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแยะแน่นอน"

"ใช่! ต่อให้เพื่อนจะต้องแยกย้ายกันไปคนละทาง ฉันก็หวังให้เขาได้ดี ไม่ใช่มาคอยปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเขาแบบนี้"

ลูกค้าในเหตุการณ์ล้วนมีวิจารณญาณ พวกเขาไม่ใช่พวกโอนอ่อนผ่อนตามที่จะยอมให้คนอื่นมาชักจูงความคิดได้ง่ายๆ

ส่วนเจียงเทียนเป็นคนยังไง หลายวันที่ผ่านมาจากการได้สัมผัสพูดคุย พวกเขาก็รู้ดี

ไม่ใช่คนลืมกำพืดอย่างที่หลิวฮ่าวพูดแน่นอน!!