บทที่ 92 ทักษะของพะโล้ระดับเต็มเปี่ยม

หอพักว่างไห่

เรื่องของหลิวฮ่าวก็เป็นแค่เรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีใครเก็บมาใส่ใจ

การจะทำความรู้จักใครสักคน คุณจะฟังแค่ที่คนอื่นพูดไม่ได้ แต่ต้องสัมผัสด้วยตัวเอง

เจียงเทียนลืมกำพืดงั้นเหรอ?

หลังจากธุรกิจโด่งดังเป็นพลุแตก ทัศนคติการบริการของเขาก็ยังคงดีเยี่ยม รสชาติยังคงสมบูรณ์แบบเหมือนเคย แถมวัตถุดิบก็ยิ่งสดใหม่ขึ้นกว่าเดิม

เถ้าแก่เจียงที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งแบบนี้ คุณจะบอกว่าเขาลืมกำพืดงั้นเหรอ?

ล้อเล่นระดับชาติอะไรกันเนี่ย!

เวลาประมาณตีหนึ่งกว่าๆ ของทุกอย่างก็ขายหมดเกลี้ยง

หลังจากถ่ายรูปคู่กับ "แฟนคลับ" สองสามคน เจียงเทียนเก็บกวาดขยะรอบๆ เสร็จ ก็ขี่รถสามล้อเครื่องไฟฟ้ากลับบ้าน

เมื่อถึงใต้ถุนตึก เจียงเทียนยังไม่ขึ้นห้อง แต่กลับมานั่งคำนวณรายได้ของวันนี้

เป็นไปตามที่คาดไว้ ยอดขายรวมของวันนี้ทะลุ 10,000 หยวนแล้ว!

12,639 หยวน!

หักต้นทุนแล้ว ก็ยังเหลือกำไรเป็นหมื่น!

สำหรับคนที่ยึดอาชีพตั้งแผงลอย นี่ถือว่าสูงมากแล้ว!

และที่สำคัญที่สุด ภารกิจขนมกุ้ยฮวาที่ระบบมอบหมายให้ก็สำเร็จแล้ว ตอนนี้ เขามีโอกาสสุ่มรางวัลครั้งใหม่แล้ว

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นในหัว เจียงเทียนกดปุ่มสุ่มรางวัลโดยไม่ลังเล

วงล้อค่อยๆ หมุน ความเร็วเพิ่มขึ้น แล้วก็ค่อยๆ หยุดลง

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับทักษะ "ของพะโล้ระดับเต็มเปี่ยม"!]

[กระตุ้นภารกิจใหม่: จำหน่ายของพะโล้ 300 ที่ ความคืบหน้าปัจจุบัน 0/300!]

ในชั่วพริบตา ทักษะทุกอย่างที่เกี่ยวกับของพะโล้ ก็หลอมรวมเข้าสู่สมองของเจียงเทียน

"ของพะโล้ระดับเต็มเปี่ยม?"

ตามชื่อเลย ก็คือพวกอะไหล่เป็ดเอย ผักเอย อะไรพวกนั้น ซึ่งแผงลอยริมทางแทบจะทุกร้านต้องมี

"ไม่เลวเลย ไว้พรุ่งนี้ค่อยลองดู"

ตอนนี้ เขาได้รับทักษะระดับเต็มเปี่ยมจากการสุ่มรางวัลของระบบมาไม่น้อยแล้ว ได้แก่: ข้าวผัดระดับเต็มเปี่ยม หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงระดับเต็มเปี่ยม สาคูมะม่วงส้มโอระดับเต็มเปี่ยม ขนมกุ้ยฮวาระดับเต็มเปี่ยม และที่เพิ่งสุ่มได้มาสดๆ ร้อนๆ คือของพะโล้ระดับเต็มเปี่ยม

รวมทั้งหมดห้าอย่าง!

แต่ปัญหาก็ตามมาด้วยเช่นกัน

ของพะโล้ต้องใช้พื้นที่ในการทำค่อนข้างเยอะ ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องกินพื้นที่ในห้องครัวรวมถึงพื้นที่เก็บของบนรถสามล้อเครื่องไปไม่น้อย

ที่บ้านยังพอว่า เพราะทำเสร็จแล้วเอาไปวางไว้ที่ระเบียงได้ แต่บนรถสามล้อเครื่องมันไม่เหมือนกันนี่!

ในอนาคตทักษะระดับเต็มเปี่ยมที่เขาได้รับจะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่พื้นที่เก็บของมันไม่ได้ขยายใหญ่ตามไปตลอดหรอกนะ

อย่างรถสามล้อเครื่องที่อัปเกรดมาครั้งนี้ ถึงแม้พื้นที่เก็บของจะกว้างขึ้น แต่พอวางขนมกุ้ยฮวาลงไป ความจริงก็เหลือพื้นที่อีกไม่มากแล้ว

เมืองเจียงเฉิงเข้มงวดเรื่องการดัดแปลงรถสามล้อเครื่องมาก มีข้อจำกัดเรื่องขนาดโครงรถ ดังนั้นช่องเก็บของก็ขยายได้เต็มที่แค่นั้นแหละ

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินหว่านชิงยังไม่นอน เธอกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาดูหนังสยองขวัญอยู่ โดยเปิดเสียงไว้เบามาก

ถึงขนาดเขาเข้ามาแล้วยังไม่รู้ตัวเลย

หนังที่ฉายอยู่บนทีวีคือเรื่อง "เดอะมิสต์" หนังไซไฟสยองขวัญ เรื่องราวคร่าวๆ คือเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งถูกหมอกหนาทึบปกคลุม ผู้คนในเมืองต่างพากันไปหลบซ่อนตัวอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต หลังจากเผชิญกับความบิดเบี้ยวของความเป็นคน พระเอกก็พาเด็กหนีออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต โชคร้ายที่น้ำมันรถหมด พระเอกไม่อยากให้เด็กและคนในรถต้องตายด้วยน้ำมือสัตว์ประหลาด จึงใช้ปืนยิงพวกเขาทิ้ง พอตัวเองกำลังจะปลิดชีพตาม กองทัพทหารก็เข้ามาช่วยเหลือพอดี

ในความทรงจำของเจียงเทียน หนังเรื่องนี้หลินหว่านชิงดูมาสามสี่รอบแล้ว แต่ทุกครั้งที่ดู เธอก็ยังคงจดจ่ออย่างตั้งอกตั้งใจอยู่เสมอ

เจียงเทียนไม่อยากแกล้งเธอ จึงเอื้อมมือไปตบไหล่เธอเบาๆ

ผลคือหลินหว่านชิงสะดุ้งสุดตัว พอหันกลับมาเห็นว่าเป็นเจียงเทียน เธอก็พูดด้วยอาการอกสั่นขวัญแขวนว่า "สามีคะ คุณกลับมาทำไมไม่มีเสียงเลยล่ะคะ?"

เจียงเทียนมุมปากกระตุก "นี่ผมขาดแค่ตะโกนบอกเท่านั้นแหละ!"

หลินหว่านชิงปิดทีวี "คุณหิวไหมคะ? เดี๋ยวฉันต้มบะหมี่ให้กินเอาไหม?"

ประโยคนี้ฟังดูทะแม่งๆ ยังไงก็ไม่รู้

"ต้มบะหมี่หรือว่าให้กิน...ล่ะครับ?" เจียงเทียนถามกลับ

หลินหว่านชิงชะงักไป พอกระจ่างในความหมายแฝงของเจียงเทียน ใบหน้าสวยก็แดงระเรื่อ "อ๊าย! คุณอย่ามาแกล้งฉันสิ ตอนเย็นแม่ฉันมา ท่านทำเนื้อตุ๋นมาให้ เดี๋ยวฉันทำบะหมี่เนื้อตุ๋นให้คุณกินดีไหมคะ?"

"ได้ครับได้!" เจียงเทียนถูมือไปมา "ลำบากภรรยาแล้วครับ!"

หลินหว่านชิงเข้าครัวไปยุ่งอยู่พักหนึ่ง ไม่นานบะหมี่เนื้อตุ๋นร้อนๆ หอมกรุ่นก็เสร็จเรียบร้อย

"นี่เนื้อตุ๋นฝีมือแม่เหรอครับ? อร่อยมากเลย"

เจียงเทียนสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย เคี้ยวตุ้ยๆ จนพูดอู้อี้ "พรุ่งนี้ผมกะจะทำเมนูใหม่ ทำพวกของพะโล้ดีไหมครับ?"

หลินหว่านชิงขมวดคิ้วเรียว "ของพะโล้เหรอคะ? คุณทำเป็นเหรอ?"

การทำพะโล้ไม่ยาก แต่จะทำให้รสชาติอร่อยนั้นยากมาก!

เจียงเทียนกำลังจะอ้าปาก หลินหว่านชิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า "อย่าบอกนะคะว่าคุณไปเรียนมาจากในเน็ตอีกแล้ว?"

"ฉลาดมากครับ!" เจียงเทียนยิ้ม "พรุ่งนี้ลองทำดู"

"งั้นก็ลองดูค่ะ แต่ว่า รถสามล้อเครื่องของคุณจะยัดลงไปพอเหรอคะ?"

ประโยคนี้ แทงใจดำเจียงเทียนเข้าอย่างจัง เขาวางตะเกียบลง แล้วเอ่ยเสียงขรึม "ผมก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ภรรยาจ๋า คุณมีวิธีดีๆ ไหมครับ?"

หลินหว่านชิงเอามือเท้าคางครุ่นคิด จู่ๆ ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา แล้วพูดว่า "คุณลองดูแบบนี้ดีไหมคะ ข้าวผัดเป็นเมนูชูโรงของคุณ คุณต้องทำขายทุกวันอยู่แล้ว งั้นพรุ่งนี้ก็พักเมนูหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไว้ก่อน แล้วเอาของพะโล้มาลงแทน! รออีกสองวัน ค่อยพักเมนูขนมกุ้ยฮวา แล้วเอาหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกลับมาขายสลับกันไป แบบนี้จะช่วยลดภาระคุณไปได้เยอะเลย แถมคุณก็ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะวางของพอไหมด้วย"

วิธีนี้ของหลินหว่านชิงเข้าท่ามาก เจียงเทียนเห็นด้วย "เยี่ยมเลย! งั้นพรุ่งนี้เอาตามนี้เลยครับ!"

ข้าวผัดพักไม่ได้แน่นอน งั้นเมนูอื่นๆ ก็สลับสับเปลี่ยนกันไป วันหลังถ้ามีเมนูใหม่ เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพื้นที่บนรถสามล้อเครื่องไม่พออีกต่อไป

หลังจากกินอิ่มดื่มหนำ เจียงเทียนก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็เข้านอนพร้อมกับหลินหว่านชิง

......

วันรุ่งขึ้น เช้าตรู่ เจียงเทียนก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังกริ๊งรัวๆ

ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย มองดูชื่อที่บันทึกไว้ เป็นพ่อของเขาเจียงอันโทรมา

พอกดรับสาย เจียงเทียนก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง "พ่อครับ มีอะไรเหรอครับ?"

เจียงอันถามว่า "เสี่ยวเทียน ลูกให้ตำรวจจับหลิวฮ่าวไปเหรอ? แม่เขามาหาพ่อเนี่ย บอกให้ลูกรีบทำหนังสือยอมความ แล้วปล่อยตัวเขาออกมาเร็วๆ"

เจียงเทียนขมวดคิ้ว "ทำไมต้องยอมด้วยล่ะครับพ่อ เขาใส่ร้ายผมต่อหน้าคนตั้งเยอะตั้งแยะ"

"พ่อไม่ได้บอกให้ลูกปล่อยเขาสักหน่อย"

เจียงเทียนชะงักไป "แล้วพ่อโทรหาผมทำไมเนี่ย?"

"แม่เขามาหาพ่อตั้งแต่เช้าตรู่ พ่อก็ต้องถามไถ่สถานการณ์สักหน่อยสิ ฟังจากเสียง ลูกยังนอนอยู่ใช่ไหม? งั้นลูกก็นอนต่อเถอะ เมื่อคืนตั้งแผงจนดึกดื่น คงจะเหนื่อยมาก"

"อื้อๆ ครับ"

เจียงเทียนกำลังจะวางสาย

แต่จู่ๆ ก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ

เขาสะดุ้งตื่นเต็มตาในทันที

"พ่อครับ พ่อรู้ว่าผมตั้งแผงลอยเหรอ?"

"หึๆ" เจียงอันหัวเราะ "ก่อนหน้านี้พ่อเห็นในหน้าฟีดก็รู้แล้วล่ะ"

"แล้วตอนที่ผมกลับไป พ่อยังจะให้เงินผมมาตั้งเยอะแยะทำไมล่ะครับ?"

"นี่ไง พ่อก็เลยโทรมาทวงนี่แหละ ลูกเอ๊ย... ช่วงนี้พ่อน่ะ..."

ยังไม่ทันที่เจียงอันจะพูดจบ เจียงเทียนก็ขัดขึ้นว่า "พ่อครับ ผมมีธุระนิดหน่อย แค่นี้ก่อนนะครับ!"

พูดจบ เจียงเทียนก็ชิงวางสายไปทันที

ช่างเป็นครอบครัวที่พ่อเมตตา ลูกกตัญญูเสียจริงๆ!

แต่ว่า ท่าทีของพ่อทำให้เจียงเทียนประหลาดใจมาก

เขาไม่คัดค้านเรื่องที่ตัวเองไปตั้งแผงลอยเลย ดูท่าทางแล้วคงจะรู้ว่าธุรกิจกำลังไปได้สวย...