บทที่ 94 เจียงเทียนเขาไม่ได้บ้า

หลินหว่านชิงคีบรากบัวสไลด์ชิ้นหนึ่งเข้าปาก พอกัดเบาๆ ก็ได้ยินเสียงดัง "กร้วม" อย่างกรุบกรอบ

ดวงตาของเธอเป็นประกาย รากบัวชิ้นนี้หั่นความหนาบางได้สม่ำเสมอ ความกรอบนุ่มแฝงไปด้วยความเหนียวหนึบ ตุ๋นมาได้อย่างพอดีเป๊ะ น้ำพะโล้ซึมลึกไปตามรอยแตกในทุกอณูรูขุมขน รสชาติเค็มนัวเผ็ดชาเล็กน้อยระเบิดขึ้นบนปลายลิ้น

เจียงเทียนไม่ได้ใส่พริกเยอะเกินไป ดังนั้นระดับความเผ็ดจึงเป็นแบบเผ็ดน้อย ซึ่งสามารถปรับให้เข้ากับรสชาติของคนส่วนใหญ่ได้

ปีกเป็ดอีกสักชิ้นสิ!

เนื้อแน่นเด้งสู้ฟัน เป็นเพราะใช้น้ำเย็นล้าง เส้นใยทุกเส้นเต็มไปด้วยความหอมกลมกล่อมของเครื่องเทศ ทำให้คนกินหยุดไม่ได้ ยิ่งกินยิ่งติดใจ

ไม่นาน หลินหว่านชิงก็จัดการของพะโล้จานเล็กนี้จนเกลี้ยง เธอรู้สึกยังไม่อิ่มหนำใจ "สามีคะ คุณพูดถูกเลย ถ้าแช่ในน้ำพะโล้อีกสักพักต้องอร่อยกว่านี้แน่ๆ!"

เจียงเทียนยิ้มบางๆ "เดี๋ยวพอแช่จนได้ที่แล้ว ผมจะแบ่งไว้ให้คุณนะ!"

"ขอบคุณค่ะสามี!"

"ด้วยความยินดีครับภรรยา!"

"แล้วราคาล่ะคะ? ของพะโล้พวกนี้จะขายยังไง?"

เจียงเทียนครุ่นคิด เขามัวแต่คิดเรื่องทำของพะโล้ จนยังไม่ได้คิดเรื่องตั้งราคาเลย

"คอเป็ดชิ้นละ 8 หยวน ปีกเป็ด ไหปลาร้าเป็ด แล้วก็ตีนเป็ดชิ้นละ 3 หยวน หัวเป็ดชิ้นละ 4 หยวน ส่วนพวกผักต่างๆ ก็ตั้งไว้ไม้ละ 1.5 หยวน เป็นไงครับ?"

"ไม่แพงเลยค่ะ"

หลินหว่านชิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "ราคาตามท้องตลาดทั่วไป ก็ประมาณนี้เหมือนกันค่ะ"

ลำดับต่อไปก็คือการปล่อยให้อะไหล่เป็ดกับผักตุ๋นแช่ในน้ำพะโล้ให้เข้าเนื้อ ยิ่งนาน รสชาติก็ยิ่งหอม

ตอนเที่ยง ก็ตุ๋นมาได้ประมาณสองชั่วโมงแล้ว เจียงเทียนเตรียมตัวไปส่งข้าวให้ตั่วตั่ว

โรงอาหารของโรงเรียนอนุบาลมีข้าวให้ทาน แถมยังมีโภชนาการครบถ้วนดีมากด้วย

แต่ช่วยไม่ได้นี่นา สองสามวันนี้ตั่วตั่วชอบกินแต่ข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเขา

เจียงเทียนไม่ได้เอาหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไปให้ลูกอีก ด้านหนึ่งคือวันนี้ไม่ได้ทำ อีกด้านหนึ่งคือจะให้กินทุกวันไม่ได้

ข้าวผัดลดน้ำมันกล่องเล็กๆ หนึ่งกล่อง มื้อเที่ยงนี้หลินหว่านชิงยังทำกะหล่ำดอกผัดแห้งกับกุ้งอบน้ำมันด้วย สุดท้ายก็ตบท้ายด้วยปีกเป็ดพะโล้อีกชิ้น และสาคูมะม่วงส้มโอครึ่งแก้ว

ครบสูตร!

ระหว่างขับรถคันเล็กมุ่งหน้าไปโรงเรียนอนุบาลหยางกวง รถกลับติดอย่างปาฏิหาริย์

ตอนที่คุยแชตกับหลินหว่านชิงระหว่างทาง ถึงได้รู้ว่าวันนี้เมืองเจียงเฉิงจะจัดงานแข่งวิ่งมาราธอนอะไรสักอย่าง ก็เลยปิดถนนไปหลายสาย

เจียงเทียนเลยต้องขับอ้อม กว่าจะไปถึงโรงเรียนอนุบาล ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงครึ่งแล้ว!

หลี่ย่ายืนรออยู่หน้าโรงเรียน ตั่วตั่วยืนอยู่ข้างๆ สายตาของลูกสาวเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ปะป๊า ทำไมเพิ่งมาคะ? ตั่วตั่วไม่รักปะป๊าแล้ว~"

"ปะป๊าขอโทษนะตั่วตั่ว รถมันติดน่ะลูก" เจียงเทียนอุ้มลูกสาวขึ้นมา "ปะป๊าขอโทษหนูนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ปะป๊าทำไอศกรีมบลูเบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตให้หนูกินดีไหม?"

เด็กผู้หญิงนี่หลอกล่อง่ายจริงๆ ตั่วตั่วฉีกยิ้มกว้างทันที "ก็ได้ค่ะ~ ใครใช้ให้ปะป๊าเป็นปะป๊าของหนูล่ะคะ~ ให้อภัยปะป๊าก็ได้!"

"ขอบคุณค่ะตั่วตั่ว~"

เจียงเทียนยังต้องรีบกลับบ้าน ดังนั้นพอส่งข้าวให้ตั่วตั่วเสร็จ ก็ขับรถกลับบ้านทันที

ระหว่างทาง รถก็ยังคงติดอยู่ เจียงเทียนไถโต่วอินด้วยความเบื่อหน่าย บังเอิญไปเจอข่าวงานแข่งมาราธอนเมืองเจียงเฉิงของวันนี้พอดี

ทุกปีเมืองเจียงเฉิงจะจัดการแข่งมาราธอน และมีคนเข้าร่วมเยอะมาก เห็นว่าปีนี้มีตั้งสองหมื่นกว่าคนเลยทีเดียว

"สองหมื่นกว่าคนเลยเหรอ?"

เจียงเทียนแอบตาลุกวาว

นี่ถ้าเอาข้าวผัดไปขาย ไม่รวยเละเลยหรือไง?

ความคิดนี้มันออกจะเพ้อเจ้อไปหน่อย

คนเขาวิ่งมาราธอนกัน ระหว่างทางอย่างมากก็แค่แวะดื่มน้ำเติมพลังหรือกินขนมปังอะไรพวกนั้น จะมีใครหยุดวิ่งมากินข้าวผัดกันล่ะ?

[ติ๊ง!]

เอ๊ะ?

[กระตุ้นภารกิจลับ: ตั้งแผงลอยในเส้นทางวิ่งมาราธอน]

[รางวัลภารกิจ: คุณจะได้รับรางวัลเงินสดแบบสุ่มคูณ 5 ถึง 100 เท่าของยอดขาย]

แต่ก็นะ...

5 ถึง 100 เท่าเลยเหรอ?

นั่นก็หมายความว่า ถ้าเขาขายได้ 5,000 หยวน อย่างน้อยที่สุดก็จะได้กำไร 5 หมื่น!

มากสุด ก็ได้ตั้ง 5 แสน!

แต่จะมีคนซื้อจริงๆ เหรอ?

พวกนักกีฬาที่ลงแข่งเขา...

ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะได้คิดอะไรต่อ เสียงเครื่องจักรเย็นชาของระบบก็ดังขึ้นในหัว: [โปรดเลือกโฮสต์ว่าจะรับภารกิจหรือไม่ นับถอยหลัง: 5!]

[4!]

[3!]

[2!]

"รับ!"

ช่างมันเถอะ!

ลองเอาไปขายดูก่อน อย่างไรเสียตัวเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้ว

นี่มันภารกิจลับที่ระบบให้มาเลยนะ!

แถมยังเป็นรางวัลเงินสดแบบสุ่มด้วย ถ้าบังเอิญสุ่มได้คูณ 100 เท่า...

ซี้ด!

ไม่อยากจะคิดเลย ไม่กล้าคิดเลยจริงๆ!!!

รอช้าไม่ได้แล้ว เจียงเทียนเร่งความเร็วรถ รีบพุ่งตรงกลับบ้านทันที

ใครจะไปคิด พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นหลินหว่านชิงกำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ในครัว

"ภรรยาจ๋า ทำอะไรอยู่ครับ?" เจียงเทียนเอ่ยถาม

คำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาหลินหว่านชิงสะดุ้งโหยง

เธอหันขวับกลับมา เอามือไพล่หลัง ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู พูดด้วยความมีพิรุธ "ฉันเหรอ? ฉันไม่ได้ทำอะไรนี่คะ!"

เจียงเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แกล้งทำเป็นดุ "ผมเห็นหมดแล้วนะ ยังจะทำเป็นไก๋อีกเหรอ?"

เมื่อเห็นคราบน้ำมันที่ริมฝีปากของหลินหว่านชิง เจียงเทียนก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังแอบกินของพะโล้อยู่

"สามีคะ~"

หลินหว่านชิงรีบเดินเข้ามาออดอ้อน ควงแขนเจียงเทียนไว้ "ฉันก็แค่อยากจะลองชิมดูว่ามันเข้าเนื้อหรือยังไงคะ~ ฉันก็ทำเพื่อคุณนะ คุณคิดดูสิ ถ้ามันยังไม่เข้าเนื้อ ลูกค้ากินเข้าไปแล้วจะไม่ผิดหวังแย่เหรอคะ?"

เจียงเทียนแกล้งทำเป็นซาบซึ้ง "ว้าว ภรรยาผมช่างใส่ใจจริงๆ! แล้วตกลงเข้าเนื้อหรือยังล่ะครับ?"

"อื้อๆๆ! อร่อยกว่าเมื่อกี้เยอะเลยค่ะ เมื่อกี้คุณป้าซ่งมา ฉันก็เลยแบ่งให้แกไปชิ้นนึง แกบอกว่าอร่อยมากเลย"

"เดี๋ยวค่อยเอาไปให้คุณป้าซ่งเพิ่มอีกหน่อยนะ คราวก่อนแกช่วยพวกเราไว้ตั้งเยอะ จะรับน้ำใจคุณป้าซ่งมาฟรีๆ ไม่ได้หรอก"

คราวก่อนที่คุณป้าซ่งช่วยติดต่อหลี่หลินให้ ถือว่าช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้เขาไปได้เยอะเลย เขาไม่ต้องวิ่งไปตลาดสดเองอีก แค่ส่งวีแชทไป เช้าวันรุ่งขึ้นก็มีคนเอาผักที่สดที่สุดมาส่งให้ถึงที่

"เรื่องที่คุณคิดได้ ฉันจะคิดไม่ได้เชียวเหรอ?" หลินหว่านชิงทำท่าทางเชิดหยิ่ง "ก่อนแกกลับ ฉันก็เอาให้แกไปบ้างแล้วล่ะ วันหลังถ้าคุณมีเมนูใหม่ๆ ฉันก็จะเอาไปให้คุณป้าซ่งชิมทั้งหมดเลยค่ะ"

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ "ที่แท้ภรรยาผมก็ฉลาดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

"ทำไมคุณกลับมาเร็วจังคะ? ตอนที่ส่งวีแชทมาหาฉัน ไม่ใช่บอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงเหรอ?" หลินหว่านชิงหน้าแดงก่ำถามขึ้น

เจียงเทียนเพิ่งได้สติกลับมา "เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย! ผมต้องไปตั้งแผงลอย"

"ตั้งแผงลอย?"

หลินหว่านชิงอึ้งไป "นี่เพิ่งจะบ่ายโมงเอง คุณจะไปตั้งแผงอะไรล่ะ?"

เจียงเทียนตอบโดยไม่หยุดคิด "ก็เขามีจัดแข่งมาราธอนไม่ใช่เหรอ? ผมจะไปขายข้าวผัด"

"อ้อ... ห๊ะ?" หลินหว่านชิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแหม่งๆ "สามีคะ ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม?"

เจียงเทียนเก็บของไปพลาง พูดไปพลาง "คุณฟังไม่ผิดหรอก คุณคิดดูสิ เห็นว่ามีคนมาร่วมแข่งมาราธอนตั้งสองหมื่นกว่าคนเชียวนะ นี่จะหาเงินได้เยอะขนาดไหน?"

หลินหว่านชิงตกตะลึง

ฟังดูก็ไม่ผิดหรอกนะ

แต่ก็รู้สึกทะแม่งๆ อยู่ดี!

"การแข่งมาราธอนเขามีจุดพักเติมพลัง คุณจะไปขายได้ยังไงล่ะ?"

"งั้นผมถามคุณหน่อย ในจุดพักเติมพลังมีอะไรบ้าง?"

"ฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอกค่ะ ก็อาจจะเป็นพวกน้ำ เครื่องดื่มชูกำลัง ขนมปังอะไรพวกนั้น ที่มันช่วยเติมพลังได้มั้งคะ"

"งั้นผมถามคุณอีกคำ กินข้าวผัดของผม มันช่วยเติมพลังได้ไหม? มันได้ผลกว่ากินขนมปังตั้งเยอะเลยไม่ใช่เหรอ?"

"ก็จริงนะคะ..."

"งั้นผมขอถามอีกคำ ผมไปขายข้าวผัดที่งานแข่งมาราธอน มันแปลกตรงไหน?"

"ก็เหมือนจะไม่นะคะ..."