บทที่ 95 ขายข้าวผัดในงานแข่งมาราธอน

หลินหว่านชิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

สิ่งที่เจียงเทียนพูดก็มีเหตุผลมาก

แต่ฟังดูแล้วก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

"ความหมายของคุณคือ คุณจะให้นักกีฬาที่กำลังแข่งวิ่งมาราธอนหยุดวิ่ง แล้วมายืนรอที่หน้าแผงของคุณสักสองสามนาทีเพื่อรอรับข้าวผัดเนี่ยนะคะ?"

"ผมก็ทำเตรียมไว้ล่วงหน้าสิครับ พอพวกเขามาถึงก็หยิบไปได้เลย สะดวกจะตาย"

"แล้วจะกินยังไงล่ะคะ?"

"ก็วิ่งไปกินไปไงครับ"

หลินหว่านชิงตาเป็นประกาย "สามีคะ คุณนี่มันอัจฉริยะทางธุรกิจชัดๆ! ทำไมฉันถึงนึกไม่ถึงนะว่าวิ่งไปกินไปก็ได้"

เจียงเทียนพูดด้วยความภาคภูมิใจ "คอยดูเถอะครับ! รอฟังข่าวดีจากผมได้เลย"

ภารกิจลับไม่ได้มีมาให้เห็นทุกวัน ตอนนี้เขาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเงื่อนไขการกระตุ้นภารกิจเท่าไหร่นัก แต่ในเมื่อโอกาสมาถึงแล้ว ก็ต้องคว้าเอาไว้ให้ดี

รางวัลเงินสด 5 ถึง 100 เท่า มันให้ความรู้สึกสะใจเหมือนตอนซื้อลอตเตอรี่แบบขูดเลยล่ะ!

ดังนั้น เพื่อให้ตัวเองหาเงินได้มากขึ้น ตอนนี้เจียงเทียนจึงเตรียมตัวอย่างเต็มที่

ของพะโล้ไม่เหมาะที่จะเอาไปขายที่นั่น เพราะมันกินลำบากเกินไป

เจียงเทียนเตรียมเอาข้าวผัดไปขาย รวมถึงสาคูมะม่วงส้มโอกับขนมกุ้ยฮวาด้วย

ข้าวผัดเป็นเมนูเด็ดของเขา และเป็นเมนูหลัก ยังไงก็ต้องเอาไป

ส่วนสาคูมะม่วงส้มโอกับขนมกุ้ยฮวาก็กินง่าย แถมยังเป็นของที่ทำเสร็จพร้อมขาย เอาไปถึงก็ขายได้เลย ไม่ต้องเสียเวลารอ

สองสามีภรรยาเจียงเทียนและหลินหว่านชิงช่วยกันขนของลงมาข้างล่าง เวลาจวนตัวแล้ว เจียงเทียนจึงรีบขับรถสามล้อเครื่องมุ่งหน้าออกไปทันที

งานแข่งขันมาราธอนเริ่มขึ้นแล้ว โดยแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ วิ่งมาราธอนเต็มระยะ วิ่งฮาล์ฟมาราธอน และวิ่งหรรษา

วิ่งมาราธอนเต็มระยะมีระยะทางยาวถึง 42 กิโลเมตร วิ่งฮาล์ฟมาราธอนระยะทาง 21 กิโลเมตร ส่วนวิ่งหรรษามีระยะทางแค่ประมาณ 4 กิโลเมตร เน้นวิ่งชมวิวทิวทัศน์ในตัวเมืองเป็นหลัก

เจียงเทียนตรวจสอบเส้นทาง และตัดสินใจเลือกจุดตั้งแผงที่บริเวณสวนพื้นที่ชุ่มน้ำเมืองเจียงเฉิง ซึ่งเป็นจุดที่นักวิ่งมาราธอนเต็มระยะและฮาล์ฟมาราธอนต้องวิ่งผ่าน แถมตรงนั้นยังมีนักท่องเที่ยวเยอะ เหมาะแก่การตั้งแผงขายของมากกว่า

รถสามล้อเครื่องพุ่งทะยานออกไปราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน เป้าหมาย: สวนพื้นที่ชุ่มน้ำเมืองเจียงเฉิง!

ความเร็วของรถสามล้อเครื่องไฟฟ้านั้นค่อนข้างเร็ว แถมยังไม่ต้องออกแรงปั่น เจียงเทียนขับมาประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงที่หมาย

สิ่งที่เจียงเทียนคาดไม่ถึงก็คือ บริเวณหน้าประตูสวนพื้นที่ชุ่มน้ำก็มีแผงลอยมาตั้งขายอยู่ไม่น้อย ทว่ากลุ่มเป้าหมายของพวกเขาคือนักท่องเที่ยวที่มาตั้งแคมป์

เขามาได้เวลาพอดี อีกประมาณห้านาที นักวิ่งมาราธอนกลุ่มแรกก็จะวิ่งผ่านหน้าเขาไปแล้ว

หลังจากหาทำเลเหมาะๆ ริมถนนจอดรถได้แล้ว เจียงเทียนก็กวาดสายตามองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ห่างออกไปข้างหน้าประมาณสองร้อยเมตร มีจุดแจกเสบียงสำหรับนักวิ่งมาราธอนตั้งอยู่ บริเวณหน้าประตูสวนพื้นที่ชุ่มน้ำมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากกำลังยืนรอต้อนรับนักกีฬาอยู่

นอกจากนี้ แผงลอยแถวนี้ก็มีร้านขายข้าวผัดอยู่ร้านหนึ่ง แต่ลูกค้าไม่ค่อยมี ร้านที่ขายดีที่สุดคือร้านขายไส้กรอกแป้งทอด มีคนยืนต่อคิวอยู่หลายคน

ส่วนแผงอื่นๆ ธุรกิจค่อนข้างซบเซา

พอเจียงเทียนมาถึง ก็ไม่มีใครแวะมาสนใจเช่นกัน

เวลานี้ หลายคนทานมื้อเที่ยงกันไปหมดแล้ว แถมคนที่มาตั้งแคมป์ส่วนใหญ่ก็มักจะเตรียมอาหารมาเอง ไม่ค่อยอยากซื้ออาหารตามแผงลอยริมทางสักเท่าไหร่

เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว เจียงเทียนก็เตรียมตัวลงมือทำข้าวผัด!

ทำข้าวผัดเตรียมไว้ก่อน เดี๋ยวนักกีฬาที่วิ่งผ่านจะได้จ่ายเงินแล้วหยิบไปได้เลย

เพราะต้องทำเตรียมไว้ล่วงหน้า เจียงเทียนจึงทำเป็นข้าวผัดแฮมทั้งหมด

เปิดเตาแก๊ส พอกระทะร้อนก็ใส่น้ำมันเย็นลงไปหนึ่งช้อน

ตอกไข่ไก่บ้านลงไปผัดยีให้แตกอย่างรวดเร็วจนเนื้อนุ่มเด้ง จากนั้นก็ใส่ผักกวางตุ้งกับแฮมตามลงไป

เสียงฉ่าดังขึ้น ความร้อนระอุรีดเอาน้ำในผักกวางตุ้งออกมา แฮมถูกผัดจนผิวนอกเกรียมเหลืองส่งกลิ่นหอมกรุ่น

พอผัดผักกวางตุ้งจนสุกได้ที่ ก็เทข้าวสวยลงไป เพียงไม่นาน ข้าวผัดแฮมก็เสร็จเรียบร้อย!

......

เจี่ยงเล่อเทียนคือนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันมาราธอนเมืองเจียงเฉิง

เผลอแป๊บเดียว เขาก็วิ่งมาได้สิบกว่ากิโลเมตรแล้ว

ตอนนี้ เขากำลังปรับจังหวะการหายใจ เพื่อรักษาสภาพร่างกายให้อยู่ในจุดที่พร้อมที่สุด

เส้นทางนี้เป็นถนนเลียบทะเลสาบ วิวทิวทัศน์สองข้างทางสวยงามตระการตา แถมอุณหภูมิวันนี้ก็เป็นใจสุดๆ

เขาเริ่มฝึกวิ่งมาราธอนมาตั้งแต่สิบปีที่แล้ว มันเหนื่อยมาก แต่ก็เพราะความเหนื่อยยากนี่แหละ ที่ทำให้การวิ่งมาราธอนมีความหมายเป็นพิเศษ

หลายคนไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมาวิ่งมาราธอน คิดว่าเป็นการหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ เพราะการวิ่งมาราธอนเต็มระยะต้องใช้เวลาตั้งหลายชั่วโมง ไม่เพียงแต่กล้ามเนื้อทั่วตัวจะปวดร้าว สภาพร่างกายและจิตใจก็แทบจะพังทลาย แล้วทำไมถึงยังมีคนอีกมากมายที่ดึงดันจะวิ่งต่อไปให้ถึงที่สุด?

เพื่อเหรียญรางวัลที่เส้นชัยงั้นเหรอ?

แต่ในความเป็นจริง สำหรับเจี่ยงเล่อเทียนแล้ว เหรียญรางวัลไม่ใช่สิ่งสำคัญเลย

สิ่งที่สำคัญคือทิวทัศน์ระหว่างทาง และเส้นทางแห่งการเติบโตต่างหาก

การท้าทายตัวเอง การก้าวข้ามขีดจำกัด!

มีคนวิ่งนำหน้าเจี่ยงเล่อเทียนอยู่เยอะแยะมากมาย

แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรเลย

เหมือนกับคติประจำใจของเขานั่นแหละ: ผลลัพธ์ไม่สำคัญ กระบวนการต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญ!

สนุกไปกับการแข่งขัน

และ

สนุกไปกับอาหารเลิศรสระหว่างการแข่งขัน

อย่างเช่นตอนนี้

จู่ๆ ฝีเท้าของเจี่ยงเล่อเทียนก็หยุดชะงักลง

เขาหยุดยืนอยู่หน้าแผง "ข้าวผัดเหล่าเจียง" แล้วหันไปพูดกับเจียงเทียนว่า "เถ้าแก่ ขอข้าวผัดกล่องนึงครับ"

"ได้เลยครับ! 10 หยวนครับ!"

เจี่ยงเล่อเทียนล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากปลอกแขน

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 10 หยวน!]

"โอนแล้วครับ!"

ข้าวผัดของเจียงเทียนล้วนทำเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นพอเจี่ยงเล่อเทียนจ่ายเงินเสร็จ เขาก็หยิบยื่นให้อีกฝ่ายทันที

เจี่ยงเล่อเทียนถือกล่องข้าวผัด แล้วก็ออกตัววิ่งต่อไป

เขาได้กลิ่นหอมของข้าวผัดนี้มาแต่ไกลแล้ว ตอนแรกก็กะจะไม่กินหรอก

แต่พอคิดไปคิดมา ยังไงตัวเองก็คงไม่ได้อันดับดีๆ อะไรอยู่แล้ว

สู้เอาเวลามาเอ็นจอยกับระหว่างทางดีกว่า

วิวข้างทางว่ามีเสน่ห์แล้ว

แต่ข้าวผัดข้างทางมีเสน่ห์ยิ่งกว่า!

วิ่งไปกินไป

บวกหนึ่งลบหนึ่ง ก็เท่ากับไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลย!

การวิ่งไปกินข้าวผัดไปถือเป็นท่ายากระดับสูง

แต่สำหรับเจี่ยงเล่อเทียนแล้ว มันเป็นเรื่องกล้วยๆ

เพราะเขาทำแบบนี้บ่อยมาก!!

เวลาออกมาวิ่งตอนกลางคืน มักจะเจอแผงลอยริมทางอยู่เป็นประจำ

ทั้งปิ้งย่าง ของทอดเสียบไม้ เครป เต้าหู้เหม็น สารพัดจะของกิน

ดังนั้น ถึงแม้จะเป็นนักวิ่งมาราธอนมากประสบการณ์กว่าสิบปี แต่เจี่ยงเล่อเทียนก็ยังคงรักษาน้ำหนักตัวไว้ที่ 90 กิโลกรัมได้อย่างเหนียวแน่น

ตักข้าวผัดเข้าปากไปหนึ่งคำ

สีหน้าของเจี่ยงเล่อเทียนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง

พอกินคำที่สอง

ฝีเท้าของเจี่ยงเล่อเทียนก็เริ่มชะลอลง

อีกคำละกัน คราวนี้ตักคำโตๆ เลย!

เจี่ยงเล่อเทียนถึงกับหยุดวิ่งแล้วมายืนอยู่ริมถนน

ภาพนี้ทำเอาผู้ชมที่อยู่สองข้างทางถึงกับอ้าปากค้าง

เดี๋ยวนะ คุณมาแข่งมาราธอนไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมถึงเลิกวิ่งซะล่ะ?

ประเด็นคือ คุณดันมายืนนั่งยองๆ กินข้าวผัดอยู่ข้างทางเนี่ยนะ!

ไม่ใช่แค่ผู้ชมที่งุนงง

แม้แต่นักกีฬาคนอื่นๆ ที่วิ่งผ่านเขาไป ก็ยังต้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ผู้ชมอาจจะไม่รู้จักเขา แต่นักกีฬาพวกนี้คุ้นเคยกับเจี่ยงเล่อเทียนเป็นอย่างดี

ในวงการนักวิ่งมาราธอน เจี่ยงเล่อเทียนถือว่าเป็นคนดังคนหนึ่งเลยทีเดียว

ก็เพราะรูปร่างที่อวบอั๋นของเขานี่แหละ

โดยปกติแล้ว นักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งมาราธอนจะควบคุมดูแลรูปร่างของตัวเองอย่างเข้มงวด

แต่เจี่ยงเล่อเทียนกลับเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว เขามาแข่งมาราธอน ก็เพื่อจุดประสงค์เดียวคือ มากิน!

ที่จุดแจกเสบียง ขนมปังชิ้นเล็กๆ คนอื่นอาจจะกินแค่ชิ้นเดียวเพื่อเติมพลัง

แต่เจี่ยงเล่อเทียนล่อไปคนเดียวหกเจ็ดชิ้น!

มาตอนนี้ เขายิ่งทำตัวอุกอาจเข้าไปใหญ่

แม่เจ้า เล่นมายืนกินข้าวผัดกันโต้งๆ แบบนี้เลยเหรอ!

แต่ตอนที่วิ่งผ่านตัวเขาไป กลิ่นหอมของข้าวผัดกลับปลุกพยาธิในกระเพาะที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาในทันที...

กลิ่นข้าวผัดนี้แค่เดินผ่านก็ได้กลิ่นแล้ว หอมมากจริงๆ กลิ่นกระทะกับกลิ่นข้าวผัดตีรวนกันหอมฉุย ทำเอาคนดมน้ำลายสอแทบจะอดใจไม่ไหว...