บทที่ 96 ผู้ชมในไลฟ์สดถึงกับอึ้ง!

สิ่งที่สำคัญที่สุดในการวิ่งมาราธอนคือการปรับจังหวะการหายใจและสภาพจิตใจ

ขอเพียงแค่สามารถรักษาจังหวะและสภาพจิตใจของตัวเองไม่ให้ปั่นป่วนได้ ก็จะสามารถยืนหยัดต่อไปได้

แต่ตอนนี้ สภาพจิตใจของหลายคนเริ่มปั่นป่วนแล้ว

เพราะเจี่ยงเล่อเทียนกินได้น่าอร่อยเกินไปแล้ว!

กลิ่นหอมนั้นราวกับลอยวนเวียนอยู่รอบตัวไม่ยอมจางหายไปไหน...

แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

เพื่อรักษาเสถียรภาพในการแข่งขัน ดังนั้นก่อนแข่งทุกคนจึงกินอาหารกันมาไม่ค่อยอิ่มนัก

ตอนนี้ พอวิ่งมาเป็นเวลานาน ท้องก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมานิดๆ แล้ว

เดิมทีตั้งใจว่าจะไปเติมพลังที่จุดแจกเสบียง แต่ใครจะไปคิดว่ากลางทางจะมี "ข้าวผัดเหล่าเจียง" โผล่มาแบบนี้

กลิ่นหอมนั้นมัน...

ทำเอาคนดมน้ำลายไหลเป็นทาง โดยเฉพาะตอนที่วิ่งผ่านหน้าแผง กลิ่นกระทะที่เกิดจากการผัดไข่และข้าวด้วยไฟแรง ก็ทำลายสภาพจิตใจและจังหวะการหายใจไปในพริบตา ทำให้เผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ ไปหลายเฮือกโดยไม่รู้ตัว

ในขณะเดียวกัน ผู้บรรยายการแข่งขันมาราธอนก็กำลังบรรยายไปตามภาพที่กล้องจับไป

"ตอนนี้ ความห่างของนักกีฬาเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แล้วครับ นักกีฬาหมายเลข 3 ที่อยู่หน้าสุด เนื่องจากช่วงแรกใช้พละกำลังไปมาก ตอนนี้จึงเริ่มชะลอความเร็วลงแล้ว"

"นักกีฬาหลายคนเริ่มทยอยเข้าจุดแจกเสบียงเพื่อเติมพลังกันแล้วครับ"

"ไม่ว่าผลการแข่งขันจะเป็นอย่างไร นักกีฬาทุกท่านล้วนควรค่าแก่ความเคารพและเสียงปรบมือจากพวกเราครับ เพราะสิ่งที่พวกเขาท้าทายไม่ใช่แค่ขีดจำกัดของร่างกาย แต่รวมถึงส่วนลึกของจิตใจด้วย"

"ทิวทัศน์ระหว่างทาง และเสียงปรบมือของผู้ชม คือกำลังใจและแรงสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขา!"

"เรามาตามกล้องไปหานักกีฬาหมายเลข 158 จ้าวหงป๋อกันครับ เขาเป็นนักกีฬาท้องถิ่นของเมืองเจียงเฉิง วันนี้มีแฟนคลับของเขามาเชียร์ที่สนามกันเยอะเลยทีเดียว"

"จากในกล้องเราจะเห็นได้ว่า จ้าวหงป๋อกำลังวิ่งผ่านสวนพื้นที่ชุ่มน้ำ ฝีเท้าของเขาเริ่มชะลอลง ดูเหมือนว่าเส้นทางก่อนหน้านี้จะสูญเสียพละกำลังไปค่อนข้างเยอะนะครับ"

"หยุดวิ่งแล้ว? จ้าวหงป๋อหยุดวิ่งแล้วเหรอเนี่ย? เกิดอะไรขึ้นครับ?"

"อะไรนะ?! เขาถึงกับหยุดวิ่งที่แผงลอยริมทาง แถมยังซื้อข้าวผัดด้วยเหรอเนี่ย?"

"นี่มันบ้าอะไรกัน?!"

"ผมตาฝาดไปหรือเปล่าครับ? จ้าวหงป๋อ คุณกำลังทำอะไรอยู่? คุณกำลังแข่งอยู่นะ! ทำไมจู่ๆ ถึงไปกินข้าวผัดล่ะ?"

"นี่เป็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยบรรยายการแข่งขันมาราธอนมาเลยครับ"

"นักกีฬาคนหนึ่ง ถึงกับหยุดวิ่งกลางคัน ไม่ใช่เพื่อพักผ่อน แต่เพื่อกินข้าว!"

"เดี๋ยวก่อน!!! วิกรัม นักกีฬาจากประเทศอินเดียก็หยุดวิ่งด้วยเหรอเนี่ย?"

"วิกรัมเป็นตัวเต็งแชมป์เลยนะครับ! ระยะทางนี้เป็นช่วงที่เขาถนัดที่สุด ทำไมถึงหยุดวิ่งด้วยล่ะ?"

"นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย??? ทำไมวิกรัมถึงไปซื้อข้าวผัดด้วยล่ะ?"

ทางด้านร้านข้าวผัดเหล่าเจียง

วิกรัมชะลอความเร็วลง และหยุดยืนอยู่หน้าแผงของเจียงเทียนอย่างมั่นคงในที่สุด

เจียงเทียนมองเพื่อนชาวต่างชาติตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

วิกรัมชี้ไปที่ข้าวผัดที่เจียงเทียนทำเสร็จแล้ว กลืนน้ำลายพลางเอ่ยถามว่า "ฮาวมัช?"

เจียงเทียนชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว "ทูดอลลาร์ ทูดอลลาร์!"

"ว้าว!!" วิกรัมรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากปลอกแขนเพื่อจ่ายเงินทันที

สองดอลลาร์คิดเป็นเงินจีน ก็ประมาณ 14 หยวน

ข้าวผัดราคา 10 หยวน ขายให้ฝรั่ง 14 หยวนก็ไม่เกินไปหรอกมั้ง?

ยังไงก็เป็นเพื่อนชาวต่างชาติ ก็ต้องลดราคาให้สักหน่อย!

เพียงแต่ส่วนลดนี้ มันติดลบเท่านั้นเอง

แต่วิกรัมกลับคิดว่ามันถูกมาก เพราะเขาได้กลิ่นหอมมาแต่ไกลแล้ว

รสชาติอันลึกลับจากดินแดนตะวันออกนี้ ทำเอาเขาอยากกินจนจังหวะการหายใจปั่นป่วนไปหมด

ในฐานะนักวิ่งมาราธอนมืออาชีพ เขารู้ดีว่า จังหวะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

แทนที่จะต้องมานั่งคิดเรื่องนี้ไปตลอดเส้นทางที่เหลือ สู้หยุดวิ่งแล้วจัดการให้จบๆ ไปเลยดีกว่า

พอกินเสร็จแล้ว ตัวเองก็จะไม่คิดถึงมันอีก!

ในห้องบรรยายการแข่งขันมาราธอน บรรยากาศเงียบกริบ

ผู้บรรยายทั้งสองคนเบิกตากว้างจ้องมองไปที่หน้าจอ จนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

พวกเขาบรรยายมาหลายปี ไม่เคยเจอสถานการณ์แปลกประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย

ที่ไหนเขามีนักกีฬาที่กำลังแข่งวิ่งอยู่ แล้วไปแวะกินข้าวผัดริมทางกันล่ะ?

แถม แม่งยังวิ่งไปกินไปอีกต่างหาก!

โดยเฉพาะวิกรัม หลายคนต่างก็คิดว่าแชมป์มาราธอนปีนี้ ต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน

แล้วผลคืออะไรล่ะ?

ผู้บรรยายมุมปากกระตุก ได้แต่พูดว่า "ดูเหมือนว่า... วิกรัมจะหิวจริงๆ..."

ความบ้าคลั่งยังไม่หยุดอยู่แค่นี้

เพราะมีนักวิ่งมาราธอนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่หยุดวิ่งเมื่อผ่านร้านข้าวผัดเหล่าเจียง

ถึงขนาดที่เจียงเทียนทำข้าวผัดไม่ทันเลยทีเดียว

นักท่องเที่ยวที่อยู่หน้าประตูสวนพื้นที่ชุ่มน้ำต่างก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ถ้าดูไม่ผิด พวกที่ใส่เสื้อกล้ามนั่น น่าจะเป็นนักวิ่งมาราธอนใช่ไหม?"

"ธุรกิจร้านข้าวผัดเหล่าเจียงนี่มันจะดีเกินไปแล้วนะเนี่ย? ทำไมถึงมีคนซื้อเยอะขนาดนี้?"

"ข้าวผัดเหล่าเจียงเหรอ? เอ๊ะ? ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหูจัง คงไม่ใช่ร้านที่ไปตั้งแผงอยู่หน้าประตูสำนักงานเทศกิจในโต่วอินหรอกนะ?"

"เชี่ย! เป็นเขาจริงๆ ด้วย เขามาที่นี่ได้ไงเนี่ย? รีบไปซื้อสักกล่องเร็วเข้า!"

ทางด้านเจียงเทียน ก็กำลังวุ่นวายกับการผัดข้าวอย่างเต็มที่

วันนี้ไม่มีหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง มีแค่ข้าวผัด สาคูมะม่วงส้มโอ และขนมกุ้ยฮวา

คนที่มารวมตัวกันอยู่หน้าแผงตอนนี้ ส่วนใหญ่เป็นนักกีฬา พวกเขาทนกลิ่นหอมยั่วน้ำลายนี้ไม่ไหวจริงๆ

ถ้าไม่ได้กิน สภาพจิตใจต้องพังทลายแน่ๆ เพราะยังเหลือระยะทางอีกตั้งยี่สิบกว่ากิโลเมตร

"เถ้าแก่ ขอข้าวผัดแฮมกล่องนึงครับ แล้วก็สาคูมะม่วงส้มโอด้วย"

"ผมเอาเหมือนกัน! มันหอมเกินไปแล้ว อดใจไม่ไหวจริงๆ!"

"ใช่ๆ ผมได้กลิ่นมาแต่ไกลแล้ว ถ้าไม่ได้กิน วิ่งต่อไม่ไหวแน่"

"เดิมทีก็แค่วิ่งขำๆ อยู่แล้ว ยังไงก็ไม่ได้แชมป์ สู้กินให้อร่อยๆ ดีกว่า"

หน้าแผงของเจียงเทียนคึกคักมาก

แต่ความจริงแล้ว คนที่มีความมุ่งมั่นและควบคุมตัวเองได้ก็ยังคงเป็นคนส่วนใหญ่

ไม่ใช่นักวิ่งมาราธอนทุกคนที่จะแวะมากิน

เจียงเทียนลองกะคร่าวๆ ในร้อยคน ก็มีประมาณสองสามคนที่แวะมาซื้อ

แต่ทว่า จำนวนผู้เข้าร่วมการแข่งขันมันเยอะมากนี่นา!

หนึ่งพันคน ก็มีตั้งยี่สิบสามสิบคนแล้ว แล้วถ้าหนึ่งหมื่นคนล่ะ จะไม่เป็นสองสามร้อยคนเลยเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เข้าร่วมการแข่งขันปีนี้มีตั้งสองหมื่นกว่าคน

เจียงเทียน กลายเป็นตัวขัดขวางการแข่งขันของนักกีฬาเหล่านี้ไปโดยปริยาย

"ทุกคนใจเย็นๆ นะครับ!" เจียงเทียนเอ่ยปลอบ "เอาอย่างนี้ไหมครับ ทุกคนสั่งข้าวผัดแฮมเหมือนกันหมดเลย แบบนี้ผมจะได้ทำเร็วขึ้น กินเสร็จพวกคุณจะได้รีบไปแข่งต่อ เป็นไงครับ?"

ข้อเสนอนี้ ได้รับการยอมรับจากทุกคนอย่างรวดเร็ว

"เอาสิ! ยังไงก็ต่างกันแค่สองหยวนเอง ผมไม่มีปัญหา"

"ผมก็ไม่มีปัญหา ผมชอบกินแฮมที่สุดเลย"

"เถ้าแก่ช่างใส่ใจจริงๆ"

พอตกลงกันว่าจะเอาข้าวผัดแฮม เจียงเทียนก็ทำได้รวดเร็วขึ้นเยอะ

กระทะเหล็กใบใหญ่ผัดทีเดียวได้ห้ากล่อง ส่วนสาคูมะม่วงส้มโอกับขนมกุ้ยฮวาก็วางไว้ตรงนั้น ใครจะเอาก็จ่ายเงินแล้วหยิบไปได้เลย

ลูกค้ากลุ่มนี้เพิ่งไป กลุ่มใหม่ก็แห่กันมาอีกแล้ว!

การแข่งขันมาราธอนไม่ได้ปล่อยตัวพร้อมกันทั้งหมด แต่แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม โดยแต่ละกลุ่มจะปล่อยตัวห่างกันยี่สิบนาที เพื่อป้องกันอุบัติเหตุการเหยียบกันตาย

ในเวลาเดียวกัน ผู้ชมในไลฟ์สดการแข่งขันมาราธอนเมืองเจียงเฉิง เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์นี้ ก็ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน...