บทที่ 97 ที่แท้ก็ข้าวผัดเหล่าเจียง งั้นก็ไม่เป็นไร!

ในห้องไลฟ์สดการแข่งขันมาราธอนเมืองเจียงเฉิง ผู้ชมมองดูสถานการณ์ประหลาดนี้ ต่างก็พากันงุนงงไปตามๆ กัน

"เดี๋ยวนะ ฉันเข้าห้องไลฟ์สดผิดหรือเปล่า? นี่ไม่ใช่การแข่งมาราธอนเหรอ? หรือว่าเป็นรายการอาหาร?"

"จ้าวหงป๋อ ฉันอุตส่าห์เชียร์นาย นึกว่าปีนี้นายจะได้แชมป์ ผลคือนายแวะกินข้าวผัดกลางทางเนี่ยนะ?"

"ก็แค่ข้าวผัดจานเดียว พวกนายต้องขนาดนี้เลยเหรอ? พวกนายเป็นนักกีฬามาราธอนมืออาชีพเชียวนะ!!"

"ที่แท้ก็ข้าวผัดเหล่าเจียงนี่เอง งั้นก็ไม่เป็นไร! ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ต้องหยุดแวะกินเหมือนกัน"

"หนอยแน่ะเถ้าแก่เจียง ถึงกับแอบหนีพวกเราไปตั้งแผงขายที่อื่นเลยนะ!!!"

คนเข้าร่วมการแข่งขันมาราธอนมีเยอะมาก แต่คนดูรายการแบบนี้กลับมีน้อยจริงๆ ตั้งแต่เริ่มถ่ายทอดสดจนถึงเมื่อกี้ ยอดคนดูในห้องไลฟ์สดก็ทรงตัวอยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นคนมาตลอด

แต่เมื่อกล้องจับภาพไปที่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียง ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากตอนแรก 1 หมื่นคน ไม่นานก็พุ่งขึ้นมาเป็น 1 หมื่น 5 พันคน และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลักๆ ก็คือภาพเหตุการณ์นี้มันตลกเกินไปแล้ว คนปกติที่ไหนเขาจะนึกอุตริไปตั้งแผงขายข้าวผัดในเส้นทางวิ่งมาราธอน?

แล้วก็ นักกีฬาดีๆ ที่ไหนเขาวิ่งมาราธอนอยู่ดีๆ แล้วจู่ๆ จะหยุดวิ่งเพื่อไปกินข้าวผัดกันล่ะ?

ผู้บรรยายการแข่งขันมาราธอนทำได้เพียงพูดแก้เก้อว่า "อะแฮ่ม... ให้พวกเราสลับกล้อง หันไปจับภาพนักกีฬาตัวเต็งอย่างอู๋อี้กันดีกว่าครับ!"

"ผู้ชมหลายท่านในห้องไลฟ์สดอาจจะยังไม่รู้จักอู๋อี้ งั้นผมขอแนะนำประวัติคร่าวๆ ให้ทุกคนได้ทราบกันก่อนนะครับ!"

"อู๋อี้ นักกีฬาตัวเต็งแชมป์ของการแข่งขันมาราธอนในครั้งนี้ เป็นชาวเมืองมัวตู อดีตสมาชิกทีมกรีฑา ปัจจุบันผันตัวมาเป็นนักกีฬามาราธอนมืออาชีพครับ"

"เขาเคยคว้าแชมป์ประเภทชายในการแข่งขันมาราธอนชิงแชมป์เอเชียปี 18 และยังคว้าอันดับที่ 10 ในการแข่งขันมาราธอนที่ริโอเมื่อปี 16 อีกด้วย ปัจจุบันเขาคือผู้ชายที่ทำเวลาได้เร็วที่สุดในประเทศของเรา ครองอันดับหนึ่งในตารางมานานถึงห้าปี จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครทำลายสถิติลงได้!"

"จากภาพในกล้องเราจะเห็นได้ว่า อู๋อี้จะเดินทางมาถึงสวนพื้นที่ชุ่มน้ำในอีกห้านาทีข้างหน้า..."

......

อู๋อี้เป็นนักกีฬามาราธอนมืออาชีพ

เป็นมืออาชีพตัวจริงเสียงจริง!

เขาเองก็เป็นหนึ่งในนักกีฬาตัวเต็งแชมป์ของการแข่งขันในครั้งนี้เช่นกัน

ในตอนนี้ บนหน้าผากของเขาเริ่มมีหยาดเหงื่อซึมออกมาให้เห็นแล้ว

เขาเริ่มปรับจังหวะการหายใจของตัวเอง ตั้งใจว่าพอไปถึงจุดแจกเสบียงที่สวนพื้นที่ชุ่มน้ำ จะแวะเติมน้ำสักหน่อย

เขาก้มดูเส้นทางบนนาฬิกาข้อมือ อีกประมาณสองนาที เขาก็จะถึงจุดแจกเสบียงแล้ว

"ฟู่..." อู๋อี้ค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง ช่วงแรกต้องควบคุมจังหวะของตัวเองให้ดี แบบนี้พอผ่าน 30 กิโลเมตรไปแล้ว ตัวเองถึงจะมีแรงสปีดแซงได้

แต่วิ่งไปได้ไม่เท่าไหร่ จู่ๆ อู๋อี้ก็จมูกฟุดฟิด

"กลิ่นอะไรน่ะ? หอมจัง..."

อู๋อี้อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย เหมือนจะเป็นกลิ่นข้าวผัดนะ?

พอหันไปมอง ถึงได้รู้ว่าตัวเองมาถึงสวนพื้นที่ชุ่มน้ำแล้ว

และก็ตามคาด มีแผงลอยร้านหนึ่งชื่อ "ข้าวผัดเหล่าเจียง" ขายดิบขายดีมาก แถมหน้าแผงก็มีคนยืนต่อคิวอยู่ไม่น้อยเลยด้วย

เดี๋ยวก่อน...

อู๋อี้สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

คนที่ต่อคิวพวกนั้น ทำไมใส่เสื้อผ้าดูคุ้นตานักล่ะ?

อู๋อี้ก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเอง

นี่มันชุดเดียวกันไม่ใช่เหรอ?

คนที่ต่อคิวพวกนั้น ดันเป็นนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันมาราธอนในครั้งนี้ทั้งหมดเลยงั้นเหรอ?

เดี๋ยวนะ...

อู๋อี้ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

พวกนายเป็นนักกีฬามาราธอนมืออาชีพเชียวนะ!

แวะกินข้าวผัดกลางทางมันคืออะไรวะเนี่ย?

ยังมีความเป็นมืออาชีพหลงเหลืออยู่บ้างไหม?

แต่ทว่า...

อู๋อี้สูดหายใจเข้าลึกๆ

เมื่อระยะทางใกล้เข้ามา กลิ่นหอมของข้าวผัดที่ลอยมาจางๆ ในตอนแรก ตอนนี้กลับชัดเจนราวกับจับต้องได้ลอยอวลอยู่รอบตัวเขา

"จ๊อกกก..."

ท้องของอู๋อี้ร้องออกมาอย่างไม่รักดี

"ตอนเที่ยงกินมาน้อยไปหน่อย..."

อู๋อี้หาข้ออ้างให้ตัวเอง

โดรนข้างหน้ากำลังถ่ายภาพเขาอยู่ อู๋อี้รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ตอนนี้ตัวเองน่าจะกำลังอยู่ในภาพถ่ายทอดสด

จะมาเสียศูนย์ตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

"อู๋อี้ สู้ๆ นะ! ฉันเชียร์นายอยู่!"

"อู๋อี้ สู้ๆ!! อู๋อี้เก่งที่สุด!"

สองข้างทางมีแฟนคลับของอู๋อี้มาคอยส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจอยู่ไม่น้อย

อู๋อี้ยิ้มพลางโบกมือทักทาย

"อย่าแวะกินข้าวผัดเด็ดขาดเลยนะ!" มีแฟนคลับตะโกนเตือน

ขำตายล่ะ

อู๋อี้แค่นเสียงหยันในใจ

ตัวเขาเป็นนักกีฬามาราธอนมืออาชีพ จะยอมให้ข้าวผัดจานเดียวมาทำให้เสียการแข่งขันได้ยังไง?

ไม่เหมือนกับพวกที่ต่อคิวอยู่หรอก พวกนั้นส่วนใหญ่ก็แค่มาวิ่งเอาฮาเท่านั้นแหละ

"ใช่ๆ!" มีแฟนคลับอีกคนพูดขึ้น "ข้าวผัดนั่นไม่รู้ว่ามีเวทมนตร์อะไร ขนาดวิกรัมยังไปกินเลย"

คำพูดนี้ทำเอาอู๋อี้ตกใจมาก

วิกรัมก็กินด้วยเหรอ?

หมอนั่นเป็นนักกีฬาตัวเต็งแชมป์เหมือนกับเขานะ!

หมอนั่นจะไปแวะกินได้ยังไงล่ะ?

ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่!

เวลานี้ อู๋อี้วิ่งผ่านหน้าแผงของเจียงเทียนพอดี มีนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันหลายคนกำลังยืนถือกล่องข้าวผัดกินอยู่แถวนั้น ในจำนวนนั้น มีเพื่อนสนิทของเขารวมอยู่ด้วย

พอเห็นอู๋อี้วิ่งผ่าน ชายคนนั้นก็ร้องทัก "เหล่าอู๋ มาชิมสักคำสิ! ข้าวผัดนี่โคตรอร่อยเลย"

คนอื่นๆ ก็พูดสมทบ "พูดตรงๆ นะ เกิดมาฉันยังไม่เคยเจอข้าวผัดที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย หอมสุดๆ!"

"ใช่ๆ! ก่อนหน้านี้ฉันเคยไถเจอในโต่วอิน นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะมาเจอที่นี่ เสียดายที่ไม่มีหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง"

"สาคูมะม่วงส้มโอนี่คือที่สุดแล้วโอเคไหม? อร่อยกว่าที่ฉันซื้อในร้านชานมตั้งเยอะ! ต้องกินให้อิ่มถึงจะมีแรงวิ่งต่อ"

"เหล่าอู๋ วิกรัมยังกินเลย นายก็หยุดแวะกินสักคำเถอะ! ถ้านายไม่กิน นายต้องเสียใจแน่ๆ!"

อู๋อี้รีบเหลือบมองไปแวบหนึ่ง

เพียงแค่แวบเดียว

รูปร่างหน้าตาของข้าวผัดจานนั้นก็ราวกับถูกสลักลึกเข้าไปในสมอง

เมล็ดข้าวที่ถูกเคลือบด้วยไข่ยีจนเป็นสีเหลืองทองเรียงเม็ดสวยงามเปล่งประกายมันวาว ผักกวางตุ้งช่วยตัดสีสันได้อย่างลงตัว ทำให้ข้าวผัดดูไม่เลี่ยนเลยสักนิด

ที่สำคัญที่สุดคือ มันหอมเกินไปแล้ว!

กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปในอากาศ มีทั้งกลิ่นกระทะไหม้จากการผัดด้วยไฟแรง กลิ่นหอมของไข่ กลิ่นหอมของข้าว กลิ่นเค็มมันของแฮม และกลิ่นหวานสดชื่นของผักชี

กลิ่นหอมทั้งหมดผสมผสานเข้าด้วยกัน ทำเอาอู๋อี้อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

นี่ถ้าปล่อยให้ตัวเองได้กินสักคำล่ะก็?

คงมีแรงสปีดรวดเดียวห้ากิโลเมตรเลยมั้ง?

แต่ความคิดนี้ ก็ถูกอู๋อี้ปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว!

เพราะเขามาถึงจุดแจกเสบียงแล้ว

ในเวลาเดียวกัน พฤติกรรมของอู๋อี้ก็ได้รับการยอมรับจากผู้ชมมากมายในห้องไลฟ์สดการแข่งขันมาราธอนเมืองเจียงเฉิง

ผู้บรรยายก็ให้การชื่นชมอย่างมากเช่นกัน "อู๋อี้ได้แสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพในระดับสูง นี่แหละครับ ถึงจะเรียกว่าเป็นนักกีฬามาราธอนตัวจริง"

ผู้ชมต่างก็เห็นด้วย "ต้องอู๋อี้นี่แหละ! ฉันดูทรงแล้ว แชมป์ปีนี้คงหนีไม่พ้นเขาแน่ๆ!"

"ความยับยั้งชั่งใจสูงมาก ถ้าเป็นฉัน วิ่งผ่านหน้าแผงของเถ้าแก่เจียง คงอดใจไม่ไหวต้องจัดสักกล่องแน่ๆ"

"ใช่เลย! รสชาติข้าวผัดของเถ้าแก่เจียงไม่ใช่เล่นๆ เลย อู๋อี้นี่เก่งจริงๆ ขนาดนี้ยังอดใจไหว"

"ล้อเล่นหรือไง? เขาระดับมืออาชีพแล้วนะ จะไปเหมือนคนอื่นได้ยังไง"

ในภาพถ่ายทอดสด อู๋อี้วิ่งมาถึงจุดแจกเสบียงแล้ว เขาหยิบเครื่องดื่มชูกำลังมาหนึ่งขวด กับขนมปังหนึ่งชิ้น

แค่นี้ก็พอแล้ว!

เปิดฝาเครื่องดื่มชูกำลัง อู๋อี้ค่อยๆ จิบทีละนิด จะดื่มรวดเดียวเยอะๆ ไม่ได้

ขนมปังก็ต้องค่อยๆ เคี้ยวค่อยๆ กลืน

แต่ทว่า สีหน้าของเขากลับดูย่ำแย่มาก

เขาพลิกขนมปังดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ

ไอ้ของแบบนี้ เมื่อก่อนกินก็ไม่เห็นจะรสชาติแย่ขนาดนี้นี่นา?

แล้วทำไมตอนนี้ มันถึงได้จืดชืดเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้งแบบนี้ล่ะ?

ภายใต้สายตาพยานทุกคนในห้องไลฟ์สด อู๋อี้โยนขนมปังทิ้งลงถังขยะทันที จากนั้นก็หันหลังกลับ แล้ววิ่งพุ่งตรงไปทางร้านข้าวผัดเหล่าเจียง...